>
6 / 10
Οι THEOCRACY είναι μια μπάντα που μου είχε κάνει πολύ καλή εντύπωση με το προηγούμενο άλμπουμ της, “Mirror of souls”. Καλό μελωδικό heavy/power με ωραία κομμάτια και προσεγμένες ενορχηστρώσεις. Όχι κάτι το τρελό, αλλά αξιοπρόσεκτο και αρκετά ελπιδοφόρο.
Δυστυχώς το “As the world bleeds”, δε μου άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις. Μπορεί να κινούνται πάλι σε μελωδικά μονοπάτια, αλλά αυτή τη φορά το άλμπουμ παρουσιάζει μια ανομοιομορφία λες και η μπάντα δε ξέρει τι ακριβώς θέλει να παίξει. Άλλα κομμάτια φλερτάρουν με το rock, άλλα με το heavy/power, άλλα πάνε προς Ευρώπη, άλλα προς DRAGONFORCE μεριά (κυρίως λόγω φωνητικών γραμμάων) και γενικά δεν υπάρχει ιδιαίτερη ομοιομορφία.
Το άλμπουμ μπορεί να έχει πολύ καλό ήχο (Mika Jussila άλλωστε), μπορεί να έχει πολύ καλό artwork (Felipe Machado), αλλά δυστυχώς στο πιο βασικό συστατικό, χάνει. Κάτι άλλο που με ενόχλησε κάπως είναι η σειρά των κομματιών, όπου έχουμε ένα mid tempo, ένα γρήγορο ή up tempo, και πάμε πάλι με την ίδια σειρά.
Επίσης, ενώ γενικότερα οι φωνητικές γραμμές ιδιαίτερα στα ρεφρέν είναι πολύ καλές, τα κομμάτια χάνουν στο σύνολο. Κι ενώ υπάρχουν ενδιαφέρουσες και πολύ καλές στιγμές (“I Am”, “The master storyteller”, “Nailed”, “Hide in the fairytale” και “Drown”), τα υπόλοιπα κομμάτια είναι είτε ανούσια, είτε μέτρια. Και αυτή η μεγάλη ποιοτική διαφορά μεταξύ των κομματιών είναι κακό για τη μπάντα. Και ειδικά όταν τα καλύτερα κομμάτια είναι στο πρώτο μισό του άλμπουμ.
Περίμενα κάτι πολύ καλύτερο από τους THEOCRACY. Πραγματικά. Όμως το άλμπουμ με απογοήτευσε κάπως. Δεν πειράζει. Ίσως είναι μια παρένθεση. Το ελπίζω δηλαδή, γιατί πάντα χρειαζόμαστε καλές κυκλοφορίες από νέες μπάντες και οι THEOCRACY έχουν δείξει στο παρελθόν ότι μπορούν να μας δώσουν τέτοιες.
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
