"/>
Πριν λίγους μήνες, οι thrash θρύλοι MEGADETH, κυκλοφόρησαν τον τελευταίο, φερώνυμο δίσκο της καριέρας τους. Το σημαντικό είναι πως τέσσερις δεκαετίες γεμάτες προσφοράς και συνεισφοράς, λαμβάνουν τέλος. 40 χρόνια όπου η ατσάλινη θέληση του Dave Mustaine, οδήγησε ένα σχήμα από τα μικρά clubs του Los Angeles στη κατάκτηση του κόσμου μέσα από ωκεανούς κοφτερών riffs και στίχων.
Ο ιθύνων νους των MEGADETH, μπορεί να γυρίσει με το γνωστό του μειδίαμα και να πει “όλα αυτά, τα κέρδισα με το σπαθί μου, δεν μου χαρίστηκαν”. Στο Release Athens festival, στις 30 Ιουνίου, μαζί με τους SEPULTURA και τους SYLOSIS, θα έχουμε την ευκαιρία να τους αποχαιρετήσουμε όπως τους πρέπει, στο σανίδι. Ας κάνουμε λοιπόν, μια κάποια προθέρμανση, κατατάσσοντας αυτή την μεγάλη δισκογραφία από την χειρότερη στιγμή της, μέχρι τη στιγμή που η λέξη “πάνθεον” ωχριά για να την περιγράψει πλήρως.
The MEGADETH countdown:
- “Risk” (1999): Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής, στα σχεδόν 20 χρόνια που ακούω MEGADETH, την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές το ακούω για πρώτη φορά. Πλέον, κατάλαβα ακριβώς γιατί το απέφευγα όλα αυτά τα χρόνια. Ηλεκτρονικά πειράματα χωρίς σκοπό, μια γενικότερη ηχητική κατεύθυνση χωρίς σαφήνεια, κάπου ανάμεσα στο μελωδικό ύφος των προκατόχων του (χωρίς καν την ίδια έμπνευση) και το ξεκάρφωτο των νέων στοιχείων, το “Risk” είναι ένα πείραμα που όχι απλά δεν πέτυχε, αλλά παρατρίχα το εργαστήριο να πάρει φωτιά! Μακριά, απλά!
Highlight του δίσκου: “Crush ‘em”
Προσωπική αδυναμία: “Ecstasy”
- “Super collider” (2013): Μιλώντας για εργαστήριο, ας θυμηθούμε εκείνο του τραγελαφικά κλισέ videoclip του ομώνυμου κομματιού αυτού εδώ του ελαφρώς καλύτερου αλλά σε καμία περίπτωση καλού άλμπουμ. Είχα τη “τιμή” να το κάνω κριτική σε πραγματικό χρόνο. Άμα εξαιρέσει κανείς το “Kingmaker”, το “Built for war”, το “Dance in the rain” και το “Forget to remember” δεν βρίσκω λόγο να το ακούσει κάποιος πάνω από μια φορά. Η διασκευή THIN LIZZY τους μάρανε. Και ποιος σκέφτηκε εξώφυλλο συσκευασίας απορρυπαντικού για δίσκο MEGADETH το κέρατο μου;
Highlight του δίσκου: “Dance in the rain”
Προσωπική αδυναμία: “Forget to remember”
- “The world needs a hero” (2001): Ας είμαστε ειλικρινείς, μέτριο και άνισο είναι το “The world needs a hero”. Περισσότερο το θυμόμαστε γιατί ήρθαν για δεύτερη φορά στην Ελλάδα με αυτό, αλλά και γιατί ουσιαστικά, άρχισε την επάνοδο της μπάντας σε ένα ύφος πιο κλασσικό μα και σημερινό συνάμα. Σε αυτό το πνεύμα επαναπροσδιορισμού, έχουμε και τις αναφορές στο παρελθόν (“Return to hangar”, επιστροφή Vic στο εξώφυλλο), αλλά και ορισμένες σπουδαίες στιγμές, όπως το “Promises”, το “Disconnect”, το “Motor psycho” ή το “1000 times goodbye”.
Highlight του δίσκου: “Dread and the fugitive mind”
Προσωπική αδυναμία: “Promises”
- “Th1rt3en” (2011): Η πρώτη φορά που είδα τους MEGADETH headliners, το 2012, ήταν στη περιοδεία αυτού εδώ του δίσκου. Τρία κομμάτια που είχαν εμφανιστεί σε παλιότερες κυκλοφορίες MEGADETH (“Black swan”, “New world order”, “Millenium of the blind”), ένα ακόμα που εμφανίστηκε στο Guitar Hero (“Sudden death”) πολύ πριν τη κυκλοφορία, περίεργη κατανομή κομματιών θα πω εγώ. Ο δίσκος δεν είναι κακός, ούτε μέτριος. Είναι απλά ΟΚ ως και καλός σε σημεία, απλά κατώτερος του δίσκου που έκλεισε τη δεκαετία για τους MEGADETH (“Endgame”)
Highlight του δίσκου: “Public enemy no 1”
Προσωπική αδυναμία: “Black swan”
- “United abominations” (2007): Εδώ αρχίζουν οι πραγματικά καλές (κατ’ ελάχιστον) δουλειές. Το συγκεκριμένο άλμπουμ, ήταν το πρώτο που άκουσα από MEGADETH σε πραγματικό χρόνο. Ψήθηκα από το “Sleepwalker” θυμάμαι, που άνοιγε το CD στο τότε έντυπο ROCK HARD (πως τα φέρνει η ζωή καμιά φορά…), αλλά έμεινα για τα “Blessed are the dead”, “Gears of war”, “Play for blood” το υπέροχο “Never walk alone (a call to arms)” και το “Washington is next!”, μεταξύ άλλων. Τα αδέρφια Drover από τους EIDOLON, ειδικά, δίνουν ρέστα παικτικά!
Highlight του δίσκου: “Sleepwalker”
Προσωπική αδυναμία: “Never walk alone (a call to arms)”
- “The system has failed” (2004): Ο δίσκος επανένωσης των MEGADETH, μετά από μια διετή διάλυση λόγω τραυματισμού του Dave Mustaine. Ήταν να βγει ως solo δίσκος, αλλά ΌΛΟΙ χαιρόμαστε που βγήκε ως MEGADETH, γιατί είναι κορυφαίος πραγματικά. Έχει μέσα “The scorpion”, έχει “Of mice and men”, έχει “Die dead enough” (πρώτη επαφή με MEGADETH οπτικά), έχει μπάσιμο με “Blackmail the universe”, έχει το νοσταλγικά καταστροφικό “Back in the day”…τι να λέμε τώρα;! O MegaDave τίναξε τη μπάνκα εδώ!
Highlight του δίσκου: “Blackmail the universe”
Προσωπική αδυναμία: “Tears in a vial”
- “Endgame” (2009): ΔΙ-ΣΚΑ-ΡΑ. Άνευ συζήτησης. Επιστροφή Ellefson, Chris Broderick στις κιθάρες, στα τύμπανα Shawn Drover….οι MEGADETH σε μια από τις στιγμές – πάνθεον της τελευταίας 20ετίας τους. Δίσκος με αυστηρά και μόνο κομματάρες (“Head Crusher”, “44 minutes”, “The right to go insane”, “How the story ends”….άσε, θα το γράψω όλο!), με μελωδιάρες, με γκάζια που δεν παίρνουν αιχμαλώτους, με τον MegaDave να μοιράζει θάνατο. Η δε εμφάνιση στο Sonisphere 2010, αξέχαστη για όσους την βίωσαν!
Highlight του δίσκου: “Head Crusher”
Προσωπική αδυναμία: “This day we fight!”
- “Dystopia” (2016): Απολαυστική ΔΙ-ΣΚΑ-ΡΑ, που οι MEGADETH τη χρειαζόντουσαν μετά τις χλιαρές εντυπώσεις του “Th1rt3en” και το στραπάτσο του “Super collider”. Kiko Loureiro, άρτι αφιχθείς από τους ANGRA, ο παρτενέρ που ο Mustaine έψαχνε από την εποχή που έφυγε ο Friedman από πλευράς εκφραστικότητας. Και πάνω από όλα, κομματάρες παντού, από το υπέροχο ομώνυμο, στο “The threat is real”, στο προσωπικό μου αγαπημένο “Poisonous shadows”. Επίσης, τους είχα δει με αυτό κιόλας ζωντανά, οπότε το κουβαλάω αλλιώς μέσα μου.
Highlight του δίσκου: “Dystopia”
Προσωπική αδυναμία: “Poisonous shadows”
- “The sick…the dying…and the dead!” (2022): Άλλη ΔΙΣΚΑΡΑ από εδώ μεριά. Περνάει καρκίνο, διώχνει Ellefson, φέρνει DiGiorgio για το στούντιο, Lomenzo για το live, λοιπή ομάδα ίδια, βγάζει ένα άλμπουμ μετά από 6 χρόνια που ούτε ο πιο άρρωστος MEGADETH-άκιας δεν το περίμενε. Μια ώρα δίσκος, που δεν κάνει πουθενά κοιλιά, μέγιστο επίτευγμα. Το ομώνυμο παίρνει κεφάλια και ουχί αιχμαλώτους, τα “We’ll be back” και “Night stalkers” ομοίως, ενώ προσωπική αδυναμία είναι το “Killing time”. Απόλαυση και θρίαμβος!
Highlight του δίσκου: “We’ll be back”
Προσωπική αδυναμία: “Killing time”
- “Megadeth” (2026): O μέγας επίλογος, το μεγάλο αντίο ενός τιτάνα. Όλους αυτούς τους μήνες που το λιώνω σε φυσική μορφή, δεν έχει χάσει καθόλου από τη γοητεία του. Πιο συμπυκνωμένο χρονικά από τον διάδοχο του, μοιράζει μερικά από τα κορυφαία ύστερα MEGADETH κομμάτια, σαν το “Tipping point”, το “The puppet parade”, το “I am war”, το “Let there be shred” και πάει λέγοντας. Και κάθε φορά που μπαίνει το “The last note”, νιώθω ένα σφίξιμο στη καρδιά, αλλά στο τέλος πάντα χαμογελάω.
You came, you ruled, now you disappear, MegaDave!
Highlight του δίσκου: “Tipping point”
Προσωπική αδυναμία: “I am war”
- “Cryptic writings” (1997): Φυσική συνέχεια της πορείας που ξεκίνησε με το “Countdown to extinction” προς μια πιο μελωδική και “ραδιοφωνική” ούτως ειπείν τραγουδοποιία, το φινάλε της κλασσικότερης σύνθεσης των MEGADETH. Μνημειώδες άλμπουμ, με αθάνατα κομμάτια όπως το “Trust” και το “She-wolf”, ενώ κρυφά χαρτιά όπως το “Vortex” και το “Secret place” δείχνουν πόσο πετούσε τότε η ομάδα, λίγο πριν αυτή διαλυθεί. Ζηλεύω όσους τους είδαν με αυτή τη σύνθεση στο Rockwave του ‘97.
Highlight του δίσκου: “She-wolf”
Προσωπική αδυναμία: “Vortex”
- “So far…so good…so what?” (1988): Μια μπάντα βουτηγμένη στις καταχρήσεις και είναι θαύμα το πως επέζησαν το οτιδήποτε. Υποδεέστερη σύνθεση σαφώς από αυτή που είχε στα δύο προηγούμενα άλμπουμ, παικτικά. Ωστόσο, είναι μνημειώδες κι αυτό με το τρόπο του. Από το “In my darkest hour” που αποτελεί αθάνατο ύμνο, στο “Hook in mouth” που αποτελεί κόλαφο προς την κραταιά τότε PMRC, στα κρυφά χαρτιά “Set the world afire” και “502”, δείχνει το όραμα ενός πιτσιρικά που σύντομα θα έφτανε πολύ πιο ψηλά.
Highlight του δίσκου: “In my darkest hour”
Προσωπική αδυναμία: “Hook in mouth”
- “Killing is my business…and business is good!” (1985): Ωμό speed/thrash, με jazz-οειδές παικτικό επίπεδο (τα εύσημα στον συγχωρεμένο τον Gar Samuelson γι αυτό), με πικάντικους στίχους (“The mechanix”), με βλάσφημες ελεγείες (“Looking down the cross”), με κάφρικη διασκευή που έγινε πέτρα του σκανδάλου (“These boots”), με έναν στιχουργικό ύμνο του thrash (“Rattlehead”) και ένα εκπληκτικό ομώνυμο. Α, εδώ μέσα “φτιάχνεται” και η persona του Vic Rattlehead (“Skull beneath the skin”). Άγνοια κινδύνου και μια φλόγα που δεν έσβησε ποτέ.
Highlight του δίσκου: “Rattlehead”
Προσωπική αδυναμία: “Looking down the cross”
- “Peace sells…but who’s buying?” (1986): Ο καλύτερος δίσκος της προ-Friedman/Menza εποχής. Αυτά περί παιξίματος που ανέφερα στο ντεμπούτο, πολλαπλασιάστε τα, προσθέστε ακόμα μεγαλύτερη έμπνευση, αλλά και έναν Mustaine ο οποίος έχει πολλά πράγματα να πει. Για κατά συρροή δολοφόνους (“Good morning/black friday”), για ρώσικη ρουλέτα (“My last words”), για την ειρήνη αυτή καθαυτή (ομώνυμο), για κέρατο (“Wake up dead”), για αποκρυφισμό (“The conjuring”, “Bad omen”)…από όλα έχει ο μπαξές και κυρίως ύμνους!
Highlight του δίσκου: “Peace sells”
Προσωπική αδυναμία: “Good mourning/Black Friday”
- “Youthanasia” (1994): Η πλέον επιτυχημένη στιγμή εμπορικά μιλώντας της κλασσικής περιόδου μαζί με το “Cryptic writings”. Από το “I thought I knew it all” που είναι μάθημα ζωής, στο “Reckoning day” και το “A tout le monde” και από εκεί στο “The killing road” οι MEGADETH δείχνουν μια τάση ενδοσκόπησης, χωρίς να θυσιάζεται η διάθεση, ή η έμπνευση του δίσκου. Φυσικά, το ομώνυμο ξεχωρίζει για το κοινωνικοπολιτικό του σχόλιο, ενώ το “Family tree” δείχνει το βάθος του Mustaine ως στιχουργού.
Highlight του δίσκου: “A tout le monde”
Προσωπική αδυναμία: “Reckoning day”
- “Countdown to extinction” (1992): Πως διαδέχεσαι τον κορυφαίο σου δίσκο όλων των εποχών; Με έναν εξίσου μνημειώδη, είναι η απάντηση, που σε μεγαλώνει και έτι περισσότερο σαν εμπορικό μέγεθος. Μπαίνεις με “Skin o’ my teeth” και όλοι σούζα. Ρίχνεις μέσα το υπέροχο ομώνυμο, έναν ύμνο που όλοι τον έχουν μάθει πλέον (“Symphony of destruction”), έχεις παράνοια (“Sweating bullets”), την ωδή στις υποσχέσεις μιας καλύτερης ζωής “Foreclosure of a dream”, ενώ κάπου εκεί σκάνε και τα κρυφά χαρτιά “High speed dirt”, “Architecture of aggression”, “This was my life” και το τιτάνιο φινάλε “Ashes in your mouth”. Τα πήρες όλα κι έφυγες.
Highlight του δίσκου: “Symphony of destruction”
Προσωπική αδυναμία: “Ashes in your mouth”
- “Rust in peace” (1990): Η στιγμή που όλοι οι πλανήτες ευθυγραμμίστηκαν, όλα ήταν όπως έπρεπε, όλα έμοιαζαν και ήταν σωστά. Κανένα λάθος, μόνο πάθος και συνθετική τελειότητα. “Rust in peace” κυρίες και κύριοι. Ή αλλιώς, η απόλυτη γέφυρα της πρωτόλειας speed/thrash λύσσας και της μετέπειτα μελωδικής προσέγγισης. Από την κοινωνικοπολιτική νύξη των “Holy wars…the punishments due”/”Hangar 18”, στο απόλυτα αγαπημένο μου κομμάτι MEGADETH “Tornado of souls” (ωδή στις δυσλειτουργικές σχέσεις) και το σαρωτικό “Poison was the cure” (η γέφυρα με το παρελθόν που λέγαμε), στο παρανοικό “Lucretia”, το απόκρυφο “Five magics” και το μέγα φινάλε “Rust in peace…polaris” που αφήνει μια ευχή για το μέλλον
WARHEADS WILL ALL RUST IN PEACE
Highlight του δίσκου: “Holy wars…the punishments due”
Προσωπική αδυναμία: “Tornado of souls”
Ουφ, τα καταφέραμε παιδιά. 17 δίσκοι, 41 χρόνια, ατελείωτα riffs και πάρα πολλές αναμνήσεις από τους MEGADETH. Όμορφα που περνάνε τα χρόνια με τέτοιες μπάντες παρέα, ε; Ελπίζω, να το χαρήκατε όσο κι εγώ που τα έγραφα. Αυτά. Ραντεβού στο Release!
Γιάννης Σαββίδης
