"/>
Το πέμπτο άλμπουμ των DEATH ήταν καθοριστικό από όλες τις πλευρές του, καθιστώντας το και το πιο αγαπημένο του ηγέτη τους, Chuck Schuldiner. Κι αυτό γιατί είχε μαζί του το απόλυτο line up των DEATH. Όνειρό του ήταν να συνεργαστεί με τον κιθαρίστα του KING DIAMOND, Andy LaRocque, ο οποίος συνέβαλε στον μέγιστο βαθμό με τα lead περάσματα του στην τελική μορφή του δίσκου. Για μια και μοναδική φορά σε επίσημη ηχογράφηση θα είχε και το απόλυτο rhythm section με τον Steve DiGiorgio στο μπάσο και τον Gene Hoglan στα τύμπανα. Οι μπασογραμμές ακούγονται τόσο πρωτότυπες όσο και τα γεμίσματα στα drums, διαμορφώνοντας ένα αποτέλεσμα μοναδικό σε όλο το φάσμα της σκληρής μουσικής. Αυτή η ομάδα μουσικών κλήθηκε να αποδώσει τις συμπυκνωμένες ιδέες του Chuck που καμία τους δεν ξεπερνούσε τα πέντε λεπτά. Αυτό το γεγονός καθιστά τον δίσκο τόσο ιδιότυπο σε όλο το φάσμα του τεχνικού metal, αφαιρώντας από πάνω του το στίγμα του progressive. Καθένα από τα δέκα μέρη του διακρίνεται από τον μεστό και ταυτόχρονα περίπλοκο στη δομή του. Με αυτό το άλμπουμ ο Chuck αποτίναξε από πάνω του την ταμπέλα του death metal, γεγονός που τον έφερε σε κόντρα με την Relativity. Εκείνος ήθελε να παρουσιαστεί σε ένα ευρύτερο ακροατήριο από αυτό του extreme metal, αλλά η εταιρία συνέχιζε να τον κατηγοριοποιεί σε αυτό το μουσικό φάσμα.
Στιχουργικά ο Chuck ξεδίπλωσε την ικανότητα του να περιπλέκει τα συναισθήματά του με τη λογική, δημιουργώντας ένα θεματικό αποτέλεσμα δέκα προσεγγίσεων στην ανθρώπινη αντίληψη και ύπαρξη.
Είναι σίγουρα ένας από τους δίσκους που απαιτεί αλλεπάλληλες ακροάσεις για να αντιληφθεί ο ακροατής ότι λειτουργεί σαν σύνολο χωρίς να έχει την παραμικρή αδύναμη στιγμή! Οπότε η σειρά κατάταξης των 10 μερών του είναι καθαρά υποκειμενική.
The “Individual thought patterns” countdown:
- “Individual thought patterns” (4:01)
Σαφέστατη ένδειξη της τάσης που είχε ο Chuck να ξεφύγει από τις death metal νόρμες, έχοντας κοφτό ρυθμικό κεντρικό riff και δυσαρμονικές γέφυρες. Οι αλληγορίες συνδυάζονται με την πραγματικότητα και η ανυπαρξία ρεφραίν δείχνουν το πως μπορούσε ο Chuck να συνθέτει πραγματικά out of the box.
- “Out of touch” (4:22)
Το ατμοσφαιρικό κιθαριστικό intro μετατρέπεται σε ένα καταιγιστικό πέρασμα για να ολοκληρωθεί σε ένα mid tempo παραλήρημα με τις ανατολίτικες κλίμακες μετά το solo του Chuck. Ίσως το πιο προσωπικό κομμάτι του δίσκου από την στιχουργική του πλευρά.
- “In human form” (3:57)
Σε αυτό το κομμάτι ο Chuck αφήνει τον Andy LaRocque να σολάρει δύο φορές, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα ξεχωριστό και ικανό να μεταμορφώσει την πορεία των ιδεών του Chuck. Θεματικά απευθύνεται στα αδιέξοδα που φέρνουν οι επιστήμονες με τη δημιουργία ανθρωποειδών. Τόσα πολλά χρόνια μετά και παραμένει επίκαιρο αυτό το δυστοπικό μήνυμα.
- “Nothing is everything” (3:19)
Το μικρότερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου, έχει την ιδιαιτερότητα να έχει φωνητικές γραμμές που πατάνε πάνω στο κεντρικό riff. Πώς να περιγράψει κανείς το πόσο συμπυκνωμένες είναι οι ιδέες του, το εκτεταμένο solo του και το outro που θα μπορούσε από μόνο του να είναι ιδέα για ένα ακόμα κομμάτι και όχι απλά για συνέχεια του; Το συναίσθημα παίζει κυρίαρχο ρόλο στη θεματική του αγγίζοντας το αίσθημα της απελπισίας.
- “Mentally blind” (4:49)
Το πιο επιθετικό στιχουργικά κομμάτι του δίσκουm έχει καταιγιστικούς ρυθμούς που συνδυάζονται αρμονικά με το ατμοσφαιρικό ρεφραίν του και το φοβερό κιθαριστικό lead του Chuck. Στο δεύτερο μέρος του κομματιού μετά την γέφυρα μεταμορφώνεται σε ένα κοφτό ρυθμικό μέρος που καθηλώνει.
- “Destiny” (4:06)
Η ηρεμία του ακουστικού intro πριν την καταιγίδα των πολύμορφων lead του Chuck και των παύσεων που θα σας τρελάνουν. Η μοίρα είναι κάτι που απασχολούσε τον Chuck και το παρουσίασε καλύτερα από οποιονδήποτε στιχουργό στη σκληρή μουσική, αναδεικνύοντας την ανάγκη να βρούμε το «άλλο μισό».
- “Trapped in a corner” (4:14)
Ίσως το πιο μεστό μέρος του δίσκου όσον αφορά την εξέλιξή του. Από τα κομμάτια που φαίνεται πόσο σημαντική ήταν η συνεισφορά των υπόλοιπων μουσικών. Αποκορύφωμα οι lead κιθάρες του LaRocque και του Chuck που αλληλεπιδρούν με μαγικό τρόπο.
- “Jealousy” (3:41)
H αυξομείωση σε ένταση και ταχύτητες καθηλώνουν με τον Chuck να τα χώνει άσχημα σε όσους τον ζηλεύανε. Για άλλη μια φορά η εναλλαγή των κιθαριστικών leads είναι σεμιναριακού επιπέδου, όπως και το rhythm section που διαφωνεί αριστοτεχνικά με τις κιθάρες από την αρχή του κομματιού.
- “Overactive imagination” (3:30)
Το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου είναι τόσο καταιγιστικό σε ρυθμούς που παρασέρνει εξαρχής τον ακροατή στο μουσικό σύμπαν των DEATH του 1993. Απ’ όλες τις πλευρές φαίνεται σαν να κάνουν επίδειξη ικανοτήτων σε όλα τα επίπεδα.
1.“The philosopher” (4:13)
Ο ύμνος του δίσκου! Το τραγούδι που ξέρουν όλοι οι ακροατές της σκληρής μουσικής! Αυτό και μόνο αρκεί για να μπει πρώτο σε αξία. Καθόλου τυχαία μπήκε τελευταίο στο tracklisting, ακολουθώντας την αρχή του Chuck να μπαίνει τελευταίο εκείνο το κομμάτι που προοιωνίζει το επόμενο του βήμα με τους DEATH. Και ναι είναι το μόνο μέρος που είναι τραγούδι με τους όρους που οριοθέτησε δύο χρόνια μετά στο “Symbolic”. Το στιχουργικό χώσιμο στους απανταχού «ειδήμονες» είναι διαχρονικό αγγίζοντας όσους αρέσκονται να θεωρούν εαυτούς ως ανώτερους από τον μέσο όρο.
Λευτέρης Τσουρέας
