"/>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Morningrise” – OPETH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΙΑ: Candlelight Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dan Swanö
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Mikael Åkerfeldt – Φωνητικά, κιθάρες
Peter Lindgren – Κιθάρες
Johan DeFarfalla – Μπάσο
Anders Nordin – Τύμπανα
Το “Morningrise”, είχε την ατυχία να βρεθεί ανάμεσα στο ντεμπούτο των OPETH, το “Orchid” και τον μάλλον καλύτερο από άποψη αποδοχής διάδοχό του, το “My arms, your hearse”. Παρά αυτήν την “ατυχία” όμως, ας μην γελιόμαστε, το άλμπουμ είναι ένα παλιό, καλό διαμάντι της πρώτης εποχής των Σουηδών, το οποίο μάλλον λειτούργησε και λειτουργεί σαν βάλσαμο στην καρδιά των οπαδών του σχήματος, όταν ο Åkerfeldt αποφάσισε να το γυρίσει σε PORCUPINE TREE με ολίγη από ψυχεδέλεια και prog rock.
Πολύ σημαντική παρουσία για τον δίσκο, δεν ήταν άλλη από αυτήν του μεγάλου Dan Swanö στην παραγωγή και μίξη του δίσκου. Αυτή του η παρουσία, ήταν η δεύτερη και τελευταία σε αυτήν την θέση του Swanö για τους OPETH καθώς επίσης ήταν και η τελευταία φορά, που οι Johan De Farfalla και Anders Nordin συμμετείχαν μαζί με το συγκρότημα.
Το δεύτερο άλμπουμ των Σουηδών δεν αποτέλεσε απλώς τη φυσική συνέχεια του “Orchid”, αλλά μια πιο φιλόδοξη και ώριμη απόπειρα να διευρύνουν τα όρια του ακραίου metal, ενσωματώνοντας επιρροές από το progressive rock, τη folk, πιο ατμοσφαιρικές μουσικές φόρμες αλλά και μια πιο black προσέγγιση σε σημεία. Όχι απαραίτητα προφανή, αλλά υπάρχουσα.
Παρά το γεγονός ότι σήμερα θεωρείται κλασικό δείγμα του πρώιμου ήχου της μπάντας, η δημιουργία του μόνο εύκολη δεν ήταν. Ο Mikael Åkerfeldt έχει παραδεχθεί σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις ότι θυμάται τις ηχογραφήσεις ως μια μάλλον κουραστική διαδικασία, με ατελείωτες επαναλήψεις στα τύμπανα και μια γενικότερη αίσθηση στασιμότητας μέσα στο στούντιο. Ωστόσο, μέσα από αυτή τη φαινομενικά άγονη περίοδο γεννήθηκε ένας δίσκος που θα καθόριζε την ταυτότητα του συγκροτήματος για τα επόμενα χρόνια.
Το άλμπουμ, ξεχωρίζει για τον επικό χαρακτήρα των συνθέσεών του. Σε μια εποχή όπου ακόμη και τα πιο φιλόδοξα συγκροτήματα σπάνια ξεπερνούσαν τα όρια της συμβατικής διάρκειας στις συνθέσεις τους, οι Σουηδοί παρουσίασαν έναν δίσκο στον οποίο κάθε σύνθεση ξεπερνά τα δέκα λεπτά διάρκειας. Πέντε τραγούδια άλλωστε, τρέχουν σε διάρκεια άνω της μίας ώρας! Η κορυφαία στιγμή αυτής της επικής προσέγγισης, είναι αναμφίβολα το “Black rose immortal», ένα εικοσάλεπτο κομμάτι, που παραμένει μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι που ηχογράφησε ποτέ το συγκρότημα.
Η συνολική αισθητική του δίσκου χαρακτηρίζεται από μια έντονη μελαγχολία. Το σκοτάδι δεν προκύπτει μόνο από τα βαριά κιθαριστικά μέρη ή τα death φωνητικά, τα οποία σε αντίθεση με το ντεμπούτο διακόπτονται από περισσότερα καθαρά, αλλά κυρίως από τη συναισθηματική φόρτιση που διαπερνά τις συνθέσεις. Ακουστικές κιθάρες, folk αναφορές και ακόμη και διακριτικές jazz στιγμές συνυπάρχουν με τα ακραία στοιχεία, δημιουργώντας έναν ήχο που, παρά τη μεταλλική του βάση, παραμένει ατμοσφαιρικός και βαθιά συναισθηματικός.
Οι προσωπικές εμπειρίες του Åkerfeldt επηρέασαν σημαντικά και το στιχουργικό περιεχόμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το “The night and the silent water”, ένα κομμάτι αφιερωμένο στη μνήμη του παππού του, ο οποίος είχε πεθάνει λίγο πριν από τις ηχογραφήσεις. Στον αντίποδα, το κλείσιμο έρχεται με το “To bid you farewell”, μια σύνθεση που εξέπληξε πολλούς ακροατές της εποχής, δείχνοντας κρυφά το μέλλον της μπάντας.
Ακόμη και το εξώφυλλο του άλμπουμ συνέβαλε στη μυθολογία του. Η χαρακτηριστική εικόνα της παλλαδιανής γέφυρας του Prior Park, στην αγγλική πόλη Μπαθ, είναι από μια κάρτα που έστειλε στον Åkerfeldt ο επικεφαλής της δισκογραφικής Candlelight, μεταμορφωμένη στο ασπρόμαυρο και στοιχειωτικό της. Είναι μάλιστα ενδιαφέρον ότι οι πρώτες κόπιες κυκλοφόρησαν χωρίς το λογότυπο των ΟΡΕΤΗ στο εξώφυλλο.
Παρά τη λατρεία που εξακολουθεί να απολαμβάνει το “Morningrise” από μέρος των οπαδών, ο ίδιος ο Åkerfeldt έχει εκφράσει κατά καιρούς πιο ανάμεικτα προς αρνητικά συναισθήματα για το άλμπουμ. Έχει δηλώσει ότι η επιτυχία του οδήγησε στην εμφάνιση πολλών συγκροτημάτων που υιοθέτησαν παρόμοιες μελωδικές και συνθετικές ιδέες, γεγονός που τον ώθησε να αναζητήσει νέες κατευθύνσεις.
Τριάντα χρόνια λοιπόν, μετά την κυκλοφορία του, το “Morningrise” παραμένει ένα από τα πιο ιδιαίτερα κεφάλαια στην ιστορία των ΟΡΕΤΗ. Ένας δίσκος που αποτύπωσε τη νεανική φιλοδοξία, τη δημιουργική τόλμη και τη σκοτεινή ευαισθησία ενός συγκροτήματος που βρισκόταν ακόμη στην αρχή της διαδρομής του, αλλά ήδη έδειχνε ότι ήταν προορισμένο να ξεπεράσει τα όρια του είδους του.
Φανούρης Εξηνταβελόνης
