Η συνέπεια είναι δύσκολο χαρακτηριστικό, ειδικά στις μέρες μας. Για να υπάρξει, απαιτούνται προσήλωση, σταθεροί στόχοι, ξεκάθαρο όραμα και δουλειά… πολλή δουλειά! Αν μάλιστα η συνέπεια συμβαδίζει με το ταλέντο, τότε δημιουργείται ένας ακαταμάχητος συνδυασμός, για τον οποίο σίγουρα έχει πολλά να σου πει ο Andrew D’Cagna, φίλος μου από το Ohio και εξαιρετική περίπτωση μουσικού.
Ο Andrew παίζει κιθάρα, μπάσο, τύμπανα, τραγουδά, συνθέτει, γράφει στίχους, ασχολείται με παραγωγές και επιμελείται το εικαστικό μέρος (ουφ!) σε συγκροτήματα που ανήκουν σε ακραίες (death, black, thrash), κλασσικότροπες (doom, power, classic heavy, 70s heavy rock) αλλά και πιο εναλλακτικές (neofolk) σκηνές. Σχεδόν κάθε χρόνο, με τον α’ ή β’ τρόπο, θα κυκλοφορήσει κάτι στο οποίο να έχει ανάμειξη! Άσε που ο τύπος έχει πάει τον πήχη σε άλλο επίπεδο… Υπάρχουν φορές που εμφανίζεται επί σκηνής, με δύο και τρεις μπάντες, την ίδια βραδιά!
Εντάξει, προφανώς και είναι περίπου αδύνατον να κοντράρει κάποιος έναν τέτοιο μουσικό, ούτε όλοι μπορούν να έχουν τη δική του νοοτροπία, αλλά αν μη τι άλλο, εδώ έχουμε ένα παράδειγμα και υπόδειγμα καλλιτέχνη που εργάζεται και δημιουργεί, δίχως να εφευρίσκει δικαιολογίες και χωρίς να επικαλείται κάθε λογής «κολλήματα», για να φορτώσει επάνω τους την τεμπελιά του. Τα έχουμε δει πολλάκις αυτά, μη νομίζεις!
Εξ όλων αυτών των projects, θαρρώ πως οι IRONFLAME είναι αν όχι το αγαπημένο του D’Cagna, ένα από τα πλέον αγαπημένα του. Από το 2016 που ξεκίνησαν μέχρι σήμερα που κυκλοφορεί το “Worlds to conquer”, μετρούν έξι δίσκους. Επομένως, μπορεί γενικώς να υπάρχουν πλείστες καλλιτεχνικές ανησυχίες από πλευράς δημιουργού, είναι όμως ηλίου φαεινότερο πού αισθάνεται καλύτερα ο ίδιος, όσο καλά και να αποδίδει – που αποδίδει – στα υπόλοιπα «μέτωπα».
Από το προπέρσινο, υπέροχο “Kingdom torn asunder”, τίποτα δεν άλλαξε για τους IRONFLAME. Ο D’Cagna εμπνέεται, συνθέτει, εκτελεί και ηχογραφεί στο δικό του home studio στο Ohio. Ό,τι ακούς στο άλμπουμ έρχεται από εκείνον, εκτός των κιθαριστικών leads, τα οποία είναι ιδέες των Jesse Scott και Quinn Lukas. Εντύπωση όμως προκαλεί το γεγονός πως η μουσική γράφτηκε το 2023… Άρα, ο Andrew ήταν σε δαιμονιώδη φόρμα, αφού επί της ουσίας έγραψε υλικό ικανό να γεμίσει δύο κυκλοφορίες, δίχως να πέσει το επίπεδο αυτών.
Οι βασικές επιρροές των IRONFLAME είναι οι BURNING STARR (περισσότερο απ’το 2009 και έπειτα) και οι HAMMERFALL. Οι HAMMERFALL όμως των δύο πρώτων δίσκων και πρωτίστως του “Glory to the brave”, έτσι; Όταν όριζαν την επανάσταση του “true metal”, όταν θεμελίωναν, μαζί με ελάχιστους ακόμη, το πρώτο και πραγματικό NWOTHM. Όχι τα «ξέφτια» των τελευταίων… πολλών ετών. Πέραν αυτών, από το “Worlds to conquer” παρελαύνουν ακόμη οι IRON MAIDEN – οι οποίοι, όταν μιλάμε για heavy/power metal, βρίσκονται ως γνωστόν παντού – οι DIO και οι ACCEPT.
Συνεπώς, η συνταγή, παραμένει η ίδια: Αμερικανικό και ευρωπαϊκό metal, σε παραδοσιακές φόρμες και σε ισορροπημένες μεταξύ τους δόσεις. Έμφαση στη μελωδία, βάρος στο ρεφραίν, λυρισμός, επικός τόνος, συμπαγές riffing, εμβατηριακές συνθέσεις, κάποια σύντομα «περάσματα» από τον ακραίο ήχο (πχ τα blast beats στο “Night closes in”) και Α-ΨΟ-ΓΑ, «κρυστάλλινα» φωνητικά. Εάν λοιπόν το “Kingdom torn asunder” σε άφησε απολύτως ικανοποιημένο ή σε ενθουσίασε, ακριβώς το ίδιο θα συμβεί και κατά την ακρόαση του “Worlds to conquer”.
Δεν ξέρω πού μπορεί να φτάσει η έμπνευση αυτού του ανθρώπου, ξέρω όμως πως ο D’Cagna μέχρι στιγμής έχει τόσο πολύ και ποιοτικό υλικό να παρουσιάσει, που θα πρέπει να λογίζεται ανάμεσα σε αυτούς που ξεχωρίζουν, τουλάχιστον στην παγκόσμια heavy/power σκηνή, όπου ρίχνει το περισσότερο βάρος. Επίσης, κάποια στιγμή, ας τον δούμε επιτέλους και από τα μέρη μας. Τουλάχιστον τώρα, όσο η ρόδα γυρίζει και κυκλοφορεί τη μια ποιοτική δουλειά, μετά την άλλη. Βλέπουμε τον κάθε καψερό, αποθεώνεται ο κάθε ατάλαντος, ας δώσουμε χώρο και σε έναν πραγματικά ποιοτικό, ταλαντούχο καλλιτέχνη, για το (κάποτε τουλάχιστον) φανατικότερο και πιο «διαβασμένο» power metal κοινό της Ευρώπης!
Μόνη μου ένσταση, το εξώφυλλο. Σε σχέση με τα προηγούμενα και ειδικά με τις δημιουργίες του Michael Hoffman, το βρίσκω φτωχό. Ένσταση η οποία έχει να κάνει αποκλειστικά με το δικό μου «πρόβλημα» έναντι των digital artworks και η οποία δεν πρέπει να σε αποθαρρύνει από την αναπόφευκτη συνάντησή σου με το “Worlds to conquer”, εφόσον μεγάλωσες με τέτοια ακούσματα. Άλλωστε, δεν κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του… n’est pas?
Τρεις στιγμές που ξεχωρίζουν:
“Where cauldrons burn”
“Shadow slave”
“Worlds to conquer”
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: IRONFLAME
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Worlds to conquer”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: High Roller Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Andrew D’Cagna – Φωνητικά, κιθάρα, μπάσο, τύμπανα
Jesse Scott – Κιθάρα
Quinn Lukas – Κιθάρα
James Babcock – Μπάσο
Noah Skiba – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Facebook
Spotify
Bandcamp
Instagram
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Lightning strikes the crown” (Independent, 2017)
“Tales of splendor and sorrow” (Independent, 2018)
“Blood red victory” (Divebomb Records, 2020)
“Where madness dwells (High Roller, 2022)
“Kingdom torn asunder” (High Roller, 2024)
“Worlds to conquer” (High Roller, 2026)
Δημήτρης Τσέλλος
