"/>
Οι SAXON θα είναι για πάντα ένα από το πιο γνωστά και αγαπητά συγκροτήματα σε όλους τους heavy metal οπαδούς. Παρόλο που ξεκίνησαν στο κίνημα του New Wave Of British Heavy Metal, δεν κατάφεραν να έχουν την τόση μεγάλη εμπορική επιτυχία και δημοτικότητα άλλων γκρουπ όπως οι IRON MAIDEN ή οι DEF LEPPARD. Παρόλα αυτά, μέχρι και τις μέρες μας, έχουν μια άκρως λαμπρή καριέρα, με άλμπουμ που έχουν αφήσει ένα δυνατό στίγμα στην heavy metal δισκογραφία, αλλά και μια άκρως θετική φήμη στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Παρακάτω θα βρείτε μερικά από τα πολλά και αγαπημένα μου τραγούδια, απ’ όλη την πορεία τους, που θα ήθελα να ακούσω ζωντανά αν ποτέ επέλεγαν να κάνουν μια περιοδεία με ένα τραγούδι από κάθε δίσκο τους, με κάποια να μην είναι οι τεράστιες επιτυχίες τους.
“Saxon” (1979)
“Stallions of the highway”
Οι SAXON όπως όλοι μας ξέρουμε, «ξεπήδησαν» από το κίνημα του New Wave of British heavy metal. Έτσι η πρώτη τους δισκογραφική κίνηση, δεν γινόταν να ξεφύγει από τα ηχητικά πρότυπα και στερεότυπα της τότε εποχής. Παρόλο που όλο το άλμπουμ είναι, λογικά, «άγουρο» το “Stallions of the highway”, ξεχωρίζει με το πρώτο άκουσμα και αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα γραφής του κινήματος, έχοντας όλα τα στοιχεία που «έπρεπε» να υπήρχαν.
“Wheels Of Steel” (1980)
“Stand up and be counted”
Όντας μεγάλος fan των MOTORHEAD, θυμάμαι σαν τώρα όταν πρωτοάκουσα το “Stand up and be counted”, πόσο εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι οι ομοιότητες με το “No class”, είναι πολλές, ειδικά στα πρώτα δευτερόλεπτα. Το ίδιο το τραγούδι όμως με την «αλητεία» και το άπλετο boogie στοιχείο που έχει, σε κερδίζει άμεσα και δεν σκέφτεσαι κάτι άλλο. Πόσο μάλλον όταν στον ίδιο δίσκο και την ίδια πλευρά βινυλίου υπάρχει πριν το “Motorcycle man” και μετά τα “747 (Strangers in the night)” και “Wheels of steel”, τρία κολοσσιαία τραγούδια που θα βρίσκονται πάντα σε κάθε best of του γκρουπ. Αντί λοιπόν το “Stand up and be counted”, απλά να βρίσκεται ανάμεσα τους, τα «κοιτάει» από το ίδιο ύψος, δείγμα της άκρατης ποιότητάς του.
“Strong Arm of The Law” (1980)
“To hell and back again”
Οι SAXON το 1980 είναι σε συνθετικό οίστρο, αφού 8 μήνες μετά την προηγουμένη δουλειά τους κυκλοφορούν την τρίτη δισκογραφική τους προσπάθεια, η οποία πήρε την σκυτάλη ακριβώς εκεί που τελείωσε το “Wheels Of Steel”. Όπως λοιπόν και εκεί, έτσι και στο “Strong Arm Of The Law”, μετά από ένα τραγούδι που θα γινόταν ένα all time classic, το “Heavy metal thunder”, ακολούθησε ένα που θα είχε όλα τα στοιχεία του ήχου εκείνης της περιόδου του συγκροτήματος. Ένα τραγούδι που προσωπικά ακόμα και μετά από 46 χρόνια νιώθω σαν να κυκλοφόρησε φέτος.
“Denim and leather” (1981)
“Midnight rider”
Έχεις αποφασίσει να ακούσεις το “Denim and leather” από βινύλιο. Έχεις ήδη βάλει την πρώτη πλευρά και σαφώς έχεις πάθει σοκ με τα πρώτα δυο τραγούδια “Princess of the night” και “Never surrender”. Ακούς με περίσσια χαρά τα υπόλοιπα τρία που την «κλείνουν» και «γυρνάς» το δίσκο στην δεύτερη πλευρά. Το “And the bands played on” που την ανοίγει σε «απογειώνει» άμεσα αφού αποτελεί ένα από τα συγκλονιστικότερα τραγούδια που έχει γράψει το συγκρότημα. Και εκεί που λες «ε, δε μπορεί τώρα θα ηρεμήσω λίγο», το “Midnight rider” δεν σε αφήνει, αφού το αρχικό ριφ αλλά και το στακάτο στήσιμο που έχει, σε παρασέρνει στο ρυθμό του και δεν μπορείς να μην αφεθείς, και ας μην έχει την αίγλη άλλων τραγουδιών του άλμπουμ.
“Power and the glory” (1983)
“Watching the sky”
Όταν ακούς ένα άλμπουμ, είναι πως θα σου «κάτσουν» τα τραγούδια που εμπεριέχονται σε αυτό, αφού καθένας ανάλογα με τα γούστα του, «κολλάει» σε διαφορετικά. Κάπως έτσι ήταν και το “Watching the sky” για το γράφοντα. Από την πρώτη στιγμή που το άκουσα, θυμάμαι σαν τώρα το σοκ που έπαθα, και το μεγάλο διάστημα που πέρασε ακούγοντας το νυχθημερόν, όντας ένα τραγούδι που έχει συνδεθεί με την εφηβεία μου.
“Crusader” (1984)
“Set me free”
Το “Crusader” για πολλούς, είναι ένα αμαρτωλό άλμπουμ για τους SAXON αφού το συγκρότημα, θέλοντας να προσεγγίσει μεγαλύτερα κοινά, άλλαξε τελείως τον ήχο του και δημιούργησε μια άκρως εμπορική δουλειά, η οποία για τους πιο ανοιχτόμυαλους βέβαια, δεν ήταν και τόσο άσχημη. Το “Set me free”, μετά τον άνευ σχολιασμού υπερκλασσικό ομώνυμο ύμνο, προσωπικά είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, θυμίζοντας κάπως το τότε πρόσφατο παρελθόν, σαν δομή σύνθεσης.
“Innocence is no excuse” (1985)
“Call of the wild”
Ένα χρόνο μετά το “Crusader”, οι SAXON, κάνουν ένα ακόμα βήμα προς την επιτυχία. «Κρατάνε» τα εμπορικά στοιχεία της προηγούμενης δουλειάς σαν βάση στον τρόπο σύνθεσης, και δημιουργούν πιο arena rock ανθεμικά και «γηπεδικά» τραγούδια που σαν κύριο συστατικό έχουν ένα ανεβαστικό τόνο. Τα “Back on the streets”, “Rock’n’roll gypsy” και “Everybody up”, σίγουρα αρέσουν πολύ, προσωπικά όμως απ’ όλο το άλμπουμ, για πάντα, θα ξεχωρίζω το “Call of the wild”, ένα τραγούδι που ακόμα και μέχρι σήμερα με κάνει να ανατριχιάζω.
“Rock the nations” (1986)
“Battle cry”
Οι SAXON το 1986 είχαν βρει ήδη μια συγκεκριμένη φόρμουλα σύνθεσης των τραγουδιών τους, η οποία ακολουθήθηκε και στο “Rock the nations”. Ενώ το άλμπουμ ξεκινάει με το ομώνυμο mid-tempo τραγούδι, το “Battle cry”, έρχεται ξαφνικά σαν καταιγίδα από τα ηχεία σου, και σε παρασέρνει στο πέρασμά της. Ένα τραγούδι που προσωπικά θεωρώ ότι είναι το αδερφάκι του “Call of the wild”, και ίσως αυτός είναι και ο κύριος λόγος που μου αρέσει τόσο πολύ, και ας είναι πριν από το all time classic “Waiting for the night”, ένα τραγούδι με ίσως πιο πολλούς υποστηρικτές.
“Destiny” (1988)
“I can’t wait anymore”
Σκεφτείτε πόσα συγκροτήματα έχουν το «θράσος» να έχουν σαν εναρκτήριο τραγούδι στο άλμπουμ τους, μια διασκευή. Ε, οι SAXON στο “Destiny”, όχι μόνο το έπραξαν, αλλά το “Ride like the wind”, του CHRISTOPHER CROSS, με τον τρόπο που διασκευάστηκε, έχει γίνει «δικό» τους τραγούδι αφού σίγουρα υπάρχει ακόμα κόσμος που θεωρεί ότι το έχουν γράψει αυτοί! Το γκρουπ όμως πέρα των πιο ανεβαστικών συνθέσεων, είχαν και αυτές που η μελωδία και το ηχητικό συναίσθημα ξεχειλίζουν. Μια από αυτές θα είναι για πάντα και το “I can’t wait anymore”, που θα ξεχωρίζει σε κάθε ακρόαση, είτε του άλμπουμ, είτε του τραγουδιού.
“Solid ball of rock” (1991)
“Lights in the sky”
Η νέα δεκαετία βρίσκει τους SAXON σε μεγάλη φόρμα, παρόλο που έκαναν τρία χρόνια να παρουσιάσουν την τότε καινούργια δουλειά τους, “Solid ball of rock” στο κοινό, έχοντας το συνηθίσει σε πιο μικρής χρονικής διάρκειας δισκογραφικά κενά. Το ομώνυμο τραγούδι σαφώς θα είναι για πάντα ένα από τα κολοσσιαία της δισκογραφίας τους, το “Lights in the sky” όμως με όλο το «γηπεδικό» του feeling και τον ηχητικό τσαμπουκά που αποπνέει, ξεχωρίζει αμέσως, σε έναν ακρατή που αρέσκεται πολύ σε τέτοιου είδους και ύφους τραγούδια.
“Forever free” (1992)
“Forever free”
Μόλις έχεις πάρει την καινούργια σου μηχανή, είσαι οπαδός των SAXON και εκείνοι το 1992, έχουν κυκλοφορήσει το “Forever free”. Όλα τα παραπάνω κάνουν τον καλύτερο συνδυασμό για να ακούς το ομώνυμο τραγούδι πάνω στο νέο σου «εργαλείο». Ένα κομμάτι που ξεχωρίζει σαν όαση σχετικά με όλα τα άλλα, από έναν δίσκο που μάλλον και το ίδιο το συγκρότημα δεν θυμάται πολύ ότι τον κυκλοφόρησε.
“Dogs of war” (1995)
“Hold on”
Οι SAXON είναι ένα από τα συγκροτήματα που μας έχουν χαρίσει τραγούδια με φανταστικά ριφ. Ένα από αυτά είναι σαφώς του ομώνυμου all time classic τραγουδιού του δίσκου, υπάρχει όμως και άλλο ένα, το “Hold on”, του οποίου το μινόρε tempo, κάθε φορά που το ακούω, θα με «γυρνάει» συνειρμικά πάντα στη περίοδο 1985-1988, όπου η μελωδία στα τραγούδια μου δημιουργούσε μοναδικά συναισθήματα, που δεν γίνεται να περιγράφουν αν δεν τα βιώσεις.
“Unleash the beast” (1997)
“The thin red line”
Θυμάμαι σαν τώρα, τον ντόρο που είχε γίνει όταν κυκλοφόρησε το “Unleash the beast”, αφού αποτελεί ένα από τα πιο ολοκληρωμένα άλμπουμ των SAXON. Παρόλο που το ομώνυμο τραγούδι μέχρι και τις μέρες μας είναι ένα από αυτά που έχουν παραμείνει δικαίως κλασσικά και ας μην ακούγεται πολύ συχνά ζωντανά, το “The thin red line”, είναι ένα κομμάτι που με κέρδισε άμεσα, από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του δίσκου.
“Metalhead” (1999)
“Conquistador”
Το “Metalhead”, δυο χρόνια μετά το “Unleash the beast”, θα έπαιρνε την σκυτάλη από εκεί που τελείωσε η προηγούμενη δουλειά, με συνθέσεις ίδιου ποιοτικού επιπέδου. Μια από αυτές που ξεχωρίζουν άμεσα είναι και το “Conquistador”. Ενώ στα πρώτα 20 δευτερόλεπτα σε ξεγελάει με τον ήπιο τρόπο που ξεκινάει, μετά η ηχητική καταιγίδα από ριφς σε συνεπαίρνει θες δεν θες. Η εν λόγω σύνθεση αποτελεί μια από τις πιο ολοκληρωμένες του συγκροτήματος και στο άλμπουμ αλλά και στην γενικότερη δισκογραφία τους.
“Killing ground” (2001)
“Rock is our life”
Οι SAXON μετά από δυο πάρα πολύ καλές δουλειές, με το “Killing ground”, προσωπικά «έπεσαν» λίγο σε σύνολο συνθέσεων σε ένα δίσκο. Σαφώς, το ομώνυμο και η διασκευή στο “The court of the crimson king” των KING CRIMSON, άμεσα ξεχωρίζουν, αλλά το τραγούδι που τους αυτοπαρουσιάζει στο κοινό που δεν τους ξέρουν, και «κλείνει» το δίσκο, είναι το “Rock is our life”. Όσο κλισέ και τετριμμένος και αν είναι ο τίτλος, οι SAXON είναι ένα από τα συγκροτήματα που έχουν το άκρατο δικαίωμα να τραγουδάνε τέτοιους στίχους, αφού πραγματικά ότι λένε τους αντιπροσωπεύουν στο έπακρο. Εκτός αυτού το συγκεκριμένο τραγούδι είναι και άκρως συναυλιακό, οπότε μακάρι να το απολαμβάναμε ζωντανά.
“Lionheart” (2004)
“To live by the sword”
Θυμάμαι σαν να ήταν τώρα όταν πρωτοπήρα στα χέρια μου το “Lionheart”, την προσμονή που είχα να έχει περισσότερες προσφιλείς σε μένα συνθέσεις, συγκριτικά με την προηγούμενη δουλειά. Ευτυχώς το γκρουπ δεν μου χάλασε χατίρι και έτσι με το εν λόγω άλμπουμ, οι SAXON ξαναήρθαν στο προσκήνιο με ένα πολύ καλό άλμπουμ. Από την πρώτη στιγμή το “To live by the sword”, αφενός με κέρδισε σαν τίτλος. Αφετέρου, ακούγοντας το «κόλλησα» πολύ γρήγορα και μέχρι και σήμερα ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια στην δισκογραφία τους.
“The inner sanctum” (2007)
“I’ve got to rock (to stay alive)”
Οι SAXON για ένα ακόμα άλμπουμ ήταν σε συνθετικό οίστρο, δημιουργώντας και χαρίζοντας στο κοινό τραγούδια που ακούγονται μόνο δυνατά. Ένα από αυτά είναι και το “I’ve got to rock (to stay alive)”, άλλο ένα αυτοπεριγραφικό κομμάτι του συγκροτήματος. Μια σύνθεση που ενώ στο άλμπουμ είναι μια από αυτές που ξεχωρίζουν άμεσα, στην έκδοση του single, οι guest παρουσίες των Lemmy Kilmister (MOTORHEAD), Angry Anderson (ROSE TATOO) και Andi Deris (HELLOWEEN), της δίνουν μια ξεχωριστή αίγλη.
“Into the labyrinth” (2009)
“Battalions of steel”
Οι SAXON έχουν αποδείξει περίτρανα ότι διαθέτουν την ικανότητα να γράφουν και πιο επικά τραγούδια, χωρίς να αλλοιώνουν την ηχητική τους ταυτότητα. Άλλο ένα τέτοιο δείγμα είναι και το εναρκτήριο τραγούδι στο “Into the labyrinth”, “Battalions of steel”. Τα περίπου εξήμιση λεπτά που διαρκεί, δεν τα καταλαβαίνεις, κι απλά αφήνεσαι στην σύνθεση.
“Call to arms” (2011)
“Chasing the bullet”
Δυστυχώς το “Call to arms” δεν λογίζεται στα πολύ καλά άλμπουμ των SAXON. Δεν έπαιξαν κάτι άλλο ούτε διαφοροποίησαν την ηχητική τους ταυτότητα, απλά στο σύνολο, οι συνθέσεις δεν είχαν αυτό το κάτι ξεχωριστό του παρελθόντος. Παρόλα αυτά το γκρουπ έχει το ταλέντο να γράφει τραγούδια όπως το “Chasing the bullet”, στο οποίο υπάρχουν όλα εκείνα τα στοιχεία στη τότε περίοδο τους που δεν γίνεται να «περάσει» απαρατήρητο.
“Sacrifice” (2013)
“Stand up and fight”
Οι SAXON δυο χρόνια μετά το “Call to arms”, είχαν ξανά ένα πετυχημένο ραντεβού με την έμπνευση και έτσι το “Sacrifice”, επανάφερε πολλά χαμόγελα στα χείλη. Το “Stand up and fight” θα μπορούσε να είχε γραφτεί πολλά χρόνια πίσω αφού το στακάτο tempo του σε ξεσηκώνει άμεσα.
“Battering ram” (2015)
“Eye of the storm”
Οι SAXON είναι πραγματικά ο τίτλος του άλμπουμ που επέλεξαν να κυκλοφορήσουν, αφού σαν πολιορκητικός κριός, μπαίνουν στα σπίτια των μεταλλάδων με κάθε τους κυκλοφορία. Το “Battering ram”, ήταν άλλο ένα αρκετά καλό άλμπουμ του γκρουπ, με τραγούδια που αντιπροσωπεύουν ότι πρεσβεύουν ηχητικά τα τελευταία χρόνια. Το “Eye of the storm”, είναι ένα από αυτά, που με την πρώτη ακρόαση, «κολλάς» μαζί του άμεσα.
“Thunderbolt” (2018)
“They played rock’n’roll”
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2016, το συγκρότημα αποκάλυψε μέσω του λογαριασμού του στο Facebook ότι είχε αρχίσει να γράφει τραγούδια για το νέο τότε άλμπουμ του, που θα είχε τον τίτλο “Thunderbolt”, και ήταν εμπνευσμένος από τους θεούς της Ελληνικής μυθολογίας. Ένα μήνα αργότερα, ο frontman των SAXON, Biff Byford, αποκάλυψε ότι είχαν γράψει ένα τραγούδι αφιερωμένο στους MOTORHEAD με τίτλο “They played rock ‘n’ roll”, τιμώντας αφενός και αυτοί την μνήμη του Lemmy, frontman του γκρουπ, που έφυγε από τον μάταιο αυτό κόσμο στις 28 Δεκεμβρίου 2015, αλλά και αφετέρου την συνεργασία που είχαν στην περιοδεία του “Bomber” το 1979 και το 1980. Όταν κυκλοφόρησε το “Thunderbolt”, τον Φεβρουάριο του 2018, εξαιτίας και αυτού του τραγουδιού, το αφιέρωσαν ειδικά στον πρώην κιθαρίστα των MOTORHEAD, Fast Eddie Clarke, ο οποίος πέθανε τον προηγούμενο μήνα από πνευμονία και χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια στις 10 Ιανουαρίου 2018, μόλις ένα μήνα πριν από την κυκλοφορία του άλμπουμ των SAXON. Έτσι το “They played rock’n’roll”, είναι ένα τραγούδι που προσωπικά θα το έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση μια ζωή. Ακόμα θυμάμαι την ανατριχίλα που ένιωσα πριν από χρόνια όταν στα matrix στην Μαλακάσα, «εμφανίστηκε» ο Lemmy να λέει «ζωντανά» αυτές τις λέξεις.
“Carpe diem” (2022)
“Remember the fallen”
Το “Carpe diem” είναι το εικοστό τρίτο άλμπουμ των SAXON. Οι ίδιοι όμως όσα χρόνια και αν περάσουν, αντί να γράφουν τραγούδια συντήρησης, δημιουργούν συνθέσεις που με την πρώτη ακρόαση, δίνουν το ισχυρό στίγμα του άπλετου ταλέντου που έχουν, να χαρίζουν στο κοινό κομμάτια που αξίζει να μείνουν στον χρόνο. Ένα από αυτά είναι και το “Remember the fallen”, το οποίου το ξεσηκωτικό tempo, δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο.
“Hell, fire and damnation” (2024)
“Madame guillotine”
Όπως έγραψα και παραπάνω, υπάρχουν κάποια τραγούδια που με το που τα ακούς, «κολλάς» και δεν κάνεις τίποτα άλλο από το να τους δίνεις την αρμόζουσα σημασία. Κάπως ήταν και το “Madame guillotine”, ένα τραγούδι του οποίου το κύριο ριφ, όσες φορές και αν το ακούω, πάντα θα μου δημιουργεί τα ίδια συναισθήματα «πώρωσης» και ηχητικής ευμάρειας, σαν να είναι η πρώτη φορά.
Στις 10 Ιουλίου θα απολαύσουμε για ακόμα μια φορά, έναν ζωντανό heavy metal γίγαντα που θα μας απογειώσει με τα τραγούδια του. Πρέπει να είμαστε εκεί γιατί μπορεί η εμφάνιση τους να είναι ίσως μια από τις τελευταίες.
Θοδωρής Μηνιάτης
