"/>
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: INTO DARKNESS
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Route to the other side”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Doomed Warrior – Κιθάρα, μπάσο, φωνητικά
Filippo – Κιθάρα
Alessandro Nail – Κιθάρα
Santo – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
DVP bandcamp
Into darkness bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
YouTube
Ταξιδεύουμε μέχρι τη γειτονική Ιταλία για να μιλήσουμε για μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, τους INTO DARKNESS και το ντεμπούτο τους “Route to the other side”. Ξεκίνησαν ως μια death/doomμπάντα, σταδιακά όμως και με τις αλλαγές των μελών , τα doomστοιχεία εξαλείφθηκαν και πλέον πατούν σε πιο death φόρμες.
Λογικό, αν θέλετε την άποψη μου, καθώς η μπάντα πλέον απαρτίζεται εκτός από την Doomed Warrior (κατά κόσμον Giulia) στις κιθάρες και στα φωνητικά, η μοναδική που έχει μείνει από την αρχική σύνθεση της μπάντας και από τρία άλλα μέλη των εξαιρετικών death metallers THULSA DOOM (τσεκάρετε οπωσδήποτε το ντεμπούτο τους “ A fate worse than death” του 2022).
Στο “Route to the other side” οι INTO DARKNESS καταπιάνονται στιχουργικά με την επιστήμη της Αστρονομίας και τα μυστήρια του Διαστήματος, και αυτό φέρνει αυτόματα ένα όνομα στο μυαλό: NOCTURNUS. Σύμφωνοι, δεν υπάρχουν πλήκτρα εδώ αλλά η ατμόσφαιρα είναι ανάλογη. Τραχύς ήχος με αρκετές αυξομειώσεις στις ταχύτητες που φέρνουν στο μυαλό τους BOLT THROWER, σε ένα σύνολο αρκετά καινοτόμων, θα έλεγα, συνθέσεων που κρατούν σταθερό το ενδιαφέρον του ακροατή. Ενός ακροατή που, αν είναι λίγο πιο προσεκτικός θα διακρίνει και κάποιες αμυδρές επιρροές από VOIVOD εποχής “Killing technology” και “Dimension hatross”.
Όλα τα κομμάτια είναι καλοδουλεμένα, με ψαγμένα, ας μου επιτραπεί η έκφραση, riffs και χαοτικά φωνητικά της Doomed Warrior σε σημείο που, πολλές φορές δεν πίστευα ότι τραγουδά γυναίκα. Υπέροχη! Κατά τη γνώμη μου οι καλύτερες συνθέσεις είναι οι δύο μεγαλύτερες σε διάρκεια, δηλαδή τα “Halley” και “Pluto” (πάνω από επτά λεπτά το καθένα) με πολλές εναλλαγές και λιγότερο straightforward από τα προηγούμενα. Σε γενικές γραμμές, το “Route to the other side” ξεφεύγει αρκετά από τα στερεότυπα του τυπικού death metal, καθώς ακούγεται πιο πειραματικό και πολυεπίπεδο, χωρίς να χάνει την ταυτότητα του.
Προσωπικά μιλώντας, το “Route to the other side” είναι ένας δίσκος που μπορεί να ξενίσει τους πιο παραδοσιακούς φίλους του είδους, όσοι όμως θέλουν να ακούσουν κάτι που να ξεφεύγει από τα τετριμμένα, σίγουρα θα ικανοποιηθούν με το τελικό αποτέλεσμα. Και όπως έλεγε και ο αφηγητής στην εισαγωγή του StarTrek…
“Space, the final frontier!”
(8 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: IRON SLAUGHT
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Metallic torments”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Gates of Hell Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Iron Jιrιmy – Κιθάρα, φωνητικά
Nikrass – Μπάσο
Stiphane Hellkine – Programming drums
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Πολύ ευχάριστη έκπληξη ετούτοι εδώ οι λεβέντες! Οι IRON SLAUGHT μας έρχονται από τη Γαλλία και το “Metallic torments” είναι μόλις το δεύτερο τους άλμπουμ, με το ντεμπούτο τους, το “Crusading metal mercenaries” να έχει κυκλοφορήσει το 2015. Αρκετά τα χρόνια απουσίας για τους συγκεκριμένους Τρικολόρ, που πλέον αποτελούνται από το δίδυμο των Iron Jeremy στις κιθάρες και τα φωνητικά και Nikrass στο μπάσο.
Βλέποντας το εξώφυλλο, θα συμπέραινε κανείς ότι οι IRON SLAUGHT είναι μια άλλη black/ thrash μπάντα. Και όμως όχι! Οι IRON SLAUGHT παίζουν κατά βάση αμιγώς speed metal με κάποια thrash ψήγματα και πολύ έντονο το heavy metal στοιχείο, με πολύ δυναμικά και στακάτα riffs. Οι υψηλές ταχύτητες κυριαρχούν, θυμίζοντας αρκετά πρώιμους METALLICA ενώ στις πιο mid-tempo συνθέσεις τους, φαίνεται η αγάπη τους σε σχήματα όπως οι JUDAS PRIEST και KING DIAMOND κατά πρώτο λόγο και RUNNING WILD κατά δεύτερο.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι IRON SLAUGHT κοπιάρουν ασύστολα τους προαναφερθέντες. Το αντίθετο μάλιστα, καθώς το “Metallic torments” είναι μπολιασμένο με πολλές φρέσκιες ιδέες και, πολύ σημαντικό, με ποικιλόμορφο ήχο. Χαρακτηριστικά, ενώ τα τρία πρώτα κομμάτια είναι μια ανελέητη speed metal καταιγίδα, από το τέταρτο τραγούδι, το “Soldier of fortune” και έπειτα, αρχίζουν και κινούνται και σε πιο heavy φόρμες, χωρίς όμως να παρεκκλίνουν από το speed metal ηχόχρωμα.
Υπάρχουν και δύο τραγούδια στην μητρική τους γλώσσα, τα “Condamné pour l’éternité” και “Charme funeste” που μοιραία θα φέρουν στο μυαλό τους θρυλικούς συμπατριώτες τους SORTILEGE, με το πρώτο να ξεκινά με μια εισαγωγή που θυμίζει KING DIAMOND προτού ανεβάσει ρυθμούς, και το δεύτερο να κινείται από τα όρια της μπαλάντας μέχρι του στιβαρού heavy metal και να αποτελούν πολύ ξεχωριστές στιγμές του δίσκου. Όσο για το, σχεδόν, εννιάλεπτο “Fatal retaliations” που κλείνει το άλμπουμ, είναι απλά, εκπληκτικό. Ιδιαίτερη αναφορά, τέλος, θα πρέπει να γίνει τόσο στα χαρακτηριστικά solos του Iron Jeremy όσο και στην ογκώδη παραγωγή που αναδεικνύει και με το παραπάνω την υψηλή ποιότητα των συνθέσεων.
Συμπερασματικά, οι IRON SLAUGHT με το “Metallic torments” με άφησαν απόλυτα ικανοποιημένο. Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη που έσκασε κυριολεκτικά από το πουθενά και με έπιασε γερά από την καρωτίδα. Και, σε τελική ανάλυση, αυτή δεν είναι η μαγεία του underground;
(8,5 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: RIPPER
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Towards rebirth”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dark Descent Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Patricio Spalinger – Φωνητικά/Κιθάρες
Javier Buzeta – Τύμπανα
Tomas Barriga – Μπάσο
Nicolas Young – Κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Dark Descent Records bandcamp
Ripper bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
Εκεί κάτω στην Λατινική Αμερική κάτι πρέπει να έχει το νερό. Δεν εξηγείται αλλιώς η τόσο μεγάλη πληθώρα από τρελαμένες μπάντες που παίζουν αφιονισμένο, ακραίο metalσαν να μην υπάρχει αύριο. Ξεκάθαρα σε αυτό το κολασμένο πλαίσιο ανήκουν οι Χιλιανοί RIPPER που κυκλοφορούν το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο “Towards rebirth” μετά από δεκαετή απουσία. Αν τυχόν έχετε ακούσει τα δύο πρώτα άλμπουμ τους, τα “Raising the corpse” (2014) και “Experiment of existence” (2016), ξέρετε περίπου τι θα αντιμετωπίσετε. Αν όχι… προσδεθείτε!
Σε αυτό το τρίτο τους άλμπουμ, οι RIPPER συνεχίζουν αυτό που εξέλιξαν στο προηγούμενο τους άλμπουμ. Δηλαδή thrash metal με έντονα death στοιχεία, όχι όμως με την έννοια του death/trash. Μεγάλη τους αγάπη είναι οι SEPULTURA εποχής “Schizophrenia”, οι πρώιμοι KREATOR αλλά και οι συμπατριώτες τους, οι φοβεροί και τρομεροί DEMONIAC. Τι διαφοροποιεί το “Towards rebirth” από τις προηγούμενες τους δουλειές; Κατά την άποψη μου, μάλλον εδώ οι RIPPER ακούγονται περισσότερο τεχνικοί, όχι όμως και λιγότερο αχαλίνωτοι.
Κακά τα ψέματα, στα προηγούμενα άλμπουμ τους υπήρχε μια, ας μου επιτραπεί η έκφραση, κουλαμάρα, που, όσο και γοητευτική και αν είναι στον συγκεκριμένο ήχο, πολλές φορές λειτουργεί αποτρεπτικά. Εντάξει δεν είπαμε ότι οι RIPPER έγιναν ξαφνικά και DREAM THEATER αλλά υπάρχει σαφέστατη τεχνική βελτίωση που γίνεται εμφανής από το πρώτο κιόλας άκουσμα καθώς υπάρχουν riffs που παραπέμπουν όχι μόνο στους SEPULTURA και στους KREATOR, αλλά και στους SADUS. Τρανό δείγμα της εξέλιξης αυτής αποτελεί το εξάλεπτο instrumental “The secret dawn” όπου η μπάντα οργιάζει.
Κάτι ανάλογο είχαν επιχειρήσει και στο προηγούμενο άλμπουμ τους στο κομμάτι “Anatomy of the galaxies” μόνο που εδώ το αποτέλεσμα είναι σαφώς ανώτερο. Το ουσιαστικά, εναρκτήριο “World of darkness” ακούγεται σαν ξεχασμένο κομμάτι από το “Schizophrenia”, είναι όμως η συνέχεια που εξελίσσεται καταιγιστική με κομματάρες όπως τα “Into the coldness of land of dead” και “The source exterminator”. Πολύ υψηλά στις προτιμήσεις μου βρίσκεται επίσης το “The final hologram”με το εντελώς πρωτόγονο riff του.
O δίσκος πατάει γερά, όπως είπαμε, σε thrash βάσεις, ενώ κάποια διάσπαρτα death ξεσπάσματα μπορεί να φέρουν στο μυαλό τους DEATH ή τους DEICIDE… αμυδρά όμως! Τα σολίδια ακούγονται τόσο αρρωστημένα όσο πρέπει ενώ το drumming του Javier Buzeta είναι σε σημεία ισοπεδωτικό. Από την άλλη μεριά, τα φωνητικά του Patricio Spalinger θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό αυτά του Max Cavalera και ίσως θα ήθελα μια πιο προσωπική χροιά, χωρίς να ακούγονται άσχημα στα αυτιά μου.
Οι RIPPER παραδίδουν έναν ωμό, κτηνώδες αλλά συνάμα και τεχνικό άλμπουμ που θα ενδιαφέρει σίγουρα όσους αρέσκονται στον συγκεκριμένο ήχο. Πάνω από όλα όμως, το “Towards rebirth” φανερώνει μια μπάντα που εξελίσσεται και, αν μη τι άλλο, δείχνει σοβαρές προοπτικές για ακόμη περισσότερα πράγματα. Καφρίλες; Ναι, αλλά ωραίες καφρίλες!
(7,5 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: TORPOR
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Dungeon descent ”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Franciszek Archont – Μπάσο, φωνητικά
Mike Magister I.V. – Κιθάρα
Bloodhammer – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Facebook
Bandcamp
Ιδιαίτερη περίπτωση ετούτοι εδώ οι Πολωνοί. Αποτελούμενοι από τρία πρώην μέλη των blacksters ARMAGH, οι TORPOR κινούνται σε αρκετά διαφορετικά πλαίσια από τον ήχο της πρώην μπάντας τους. Έχοντας ήδη στο ενεργητικό τους ένα single, ένα EP και δύο split άλμπουμ, οι TORPOR κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους “Dungeon descent”, ένα αρκετά περίεργο και δύσκολο άλμπουμ. Και εξηγούμαι…
Αν κάποιος περίμενε να ακούσει black metal εδώ, τουλάχιστον όπως έπαιζαν οι ARMAGH, για παράδειγμα, καλύτερα να προσπεράσει. Για την ακρίβεια οι ομοιότητες με το black metal περιορίζονται στον χαρακτηριστικό, πριμαριστό ήχο της κιθάρας από τον Exorcist και σίγουρα αυτή είναι μια ικανή συνθήκη για να προσελκύσει όσους αρέσκονται στον συγκεκριμένο ήχο. Όμως, όπως προανέφερα, δεν έχουμε άλλες ομοιότητες με το black metal. Και με τι καταπιάνονται λοιπόν αυτοί οι λεβέντες;
Στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, οι TORPOR ακούγονται περισσότερο σαν μπάντα πρωτόλειου heavy metal, με επιρροές από CIRITH UNGOL και MANILLA ROAD, ενώ δεν λείπουν και οι επιρροές από BATHORY, κυρίως εποχής “Under the sign of the black mark” και “Blood, fire, death”. Τα «καθαρά» φωνητικά του Franciszek Archont, χωρίς να είναι κάτι το συγκλονιστικό, φαίνεται να κουμπώνουν ιδανικά με τις, κατά κύριο λόγο, επικές συνθέσεις, από τις οποίες όμως δεν λείπουν και τα γρήγορα ξεσπάσματα που δίνουν το κάτι παραπάνω.
Από την πολύ μυστήρια εισαγωγή στο άλμπουμ με το “Entrance”, ο ακροατής ψυχανεμίζεται ότι κάτι περίεργο παίζει εδώ. Το black metal riff (είπαμε, ο πριμαριστός ήχος) του “Trespassing the sanctuary” σε ψαρώνει προς στιγμήν καθώς περιμένεις να σκάσουν blast beats τύπου IMMORTAL αλλά αντίθετα ακούγεται μια κομματάρα που αναβλύζει από τα σπλάχνα των CIRITH UNGOL. Πέραν του συγκεκριμένου κομματιού, ξεχώρισα τα “Armoured skeleton” και “Scythian chase/Last of raids”, αλλά και τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου στέκονται με αξιώσεις.
Αν κάτι θα ήθελα παραπάνω, θα ήταν λίγο περισσότερο ογκώδεις κιθάρες, αλλά από την άλλη καταλαβαίνω και σέβομαι την άποψη τους για μια πιο blackηχητική προσέγγιση καθώς οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται εύκολα. Πάντως το “Dungeon descent” δεν είναι δίσκος που προσφέρεται για ασφαλή συμπεράσματα με την πρώτη ακρόαση. Για την ακρίβεια, αν το ακούσετε επιδερμικά, το πιο πιθανό είναι να σας αποθαρρύνει. Δεν είναι εύκολο άλμπουμ. Είναι όμως από αυτά που αναδεικνύονται σταδιακά και απαιτούν αφοσίωση. Με λίγα λόγια, οι TORPOR κυκλοφόρησαν ένα δύσκολο άλμπουμ, που όμως αξίζει και με το παραπάνω να το ακούσετε.
(8 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
