"/>
Είναι ωραίο αυτό το συναυλιακό καλοκαίρι! Για την ακρίβεια, είναι ΠΟΛΥ ωραίο! Εύκολα στα κορυφαία (αν όχι το κορυφαίο) που έχουμε ζήσει. Σκέψου τι έχεις δει στο γενικότερο rock πλαίσιο: METALLICA, MAIDEN, MEGADETH, PANTERA, HELLOWEEN, SAXON, LIMP BIZKIT, SEPULTURA, TRIVIUM, THREE DAYS GRACE, BLACK VEIL BRIDES, OFFSPRING, BAD RELIGION και βάλε… και έρχεται και SAVATAGE, EPICA, SABATON για το “σβήσιμο”. Αρέσουν δεν αρέσουν αυτές οι μπάντες σε όλους, μιλάμε για ΟΝΟΜΑΤΑ, όχι αστεία και για όλα τα γούστα! Το ακόμα πιο ωραίο προσωπικά, είναι πως βλέπουμε μπάντες για πρώτη φορά, τικάρουμε τα κουτάκια του “επιτέλους το είδαμε” (ναι, ΟΚ, όσοι δεν τους είχαμε δει σε κάποιο festival του εξωτερικού) και εκπληρώνουμε απωθημένα. Μας έχουν μείνει κάποια που θα τικάρουμε του χρόνου (ελπίζω να είναι τα περισσότερα), αλλά αυτό είναι μεταγενέστερο.
Την Πέμπτη λοιπόν, τικαρίστηκε ακόμη ένα κουτάκι, με μία από τις σημαντικότερες μπάντες του ας τον πούμε alternative metal ήχου (μην μπλέκουμε με 10 διαφορετικές ονομασίες), τους GODSMACK! Μεγάλος μουσικός ο Sully Erna, μπάντα με πάρα πολλά χιτς στα 31 χρόνια πορείας της, η οποία μεταξύ άλλων έχει και δική της “μέρα” στη Βοστώνη, την “Godsmack day” στις 6 Αυγούστου! Προφανώς πολύ μεγαλύτεροι στην Αμερική από ότι στην Ευρώπη και – όπως φάνηκε – στην Ελλάδα ειδικά. GODSMACK λοιπόν για πρώτη φορά στη χώρα μας, δεν γινότανε να χαθεί αυτή η συναυλία. Και το “πακετάκι” με τους “δικούς” μας SiXforNinE, όπως και η τοποθεσία, στο Λυκαβηττό, το έκανε ακόμα πιο όμορφο.
20:20, με τον καιρό να είναι σύμμαχος με τη δροσιά που μας προσέφερε, ανέβηκαν στη σκηνή οι SiXorNinE. Είτε σου αρέσει, είτε όχι η μουσική των παιδιών, αυτό που δεν μπορείς να παραβλέψεις ή να αμφισβητήσεις, είναι το μουσικό τους επίπεδο. Ένας προς έναν παικταράδες, με πολλά χιλιόμετρα επί σκηνής και με αυτόν τον αέρα και αυτοπεποίθηση βγήκαν στο Λυκαβηττό (που δεν πρέπει να είχε πάνω από 2000 ανθρώπους εκείνη την ώρα, μη λέω και πολλούς). Tα 30 λεπτά που είχαν, δεν έδιναν περιθώριο για πολλά πολλά, οπότε επικεντρώθηκαν στο τελευταίο χρονικά άλμπουμ τους, “Parallel universe” (2019).
Και αν και ο ήχος δεν ήταν καθόλου με το μέρος τους στην αρχή και ειδικά στα πρώτα δύο κομμάτια, τα “Life devouring demons” και “More than words can say”, ήρθε σε αρκετά καλύτερα επίπεδα, επιτρέποντάς τους να κερδίσουν το κοινό, κάτι που φαινότανε όσο περνούσε η ώρα και κορυφώθηκε στο τελευταίο κομμάτι και περσινό stand alone single τους, “Shoot for the stars”, το μόνο εκτός του “Parallel universe”, όπου το sing a long ήταν τόσο καλό, που ξάφνιασε και τους ίδιους! Όχι τίποτα άλλο, θα ήταν κρίμα να παρέμενε τροχοπέδη ο ήχος, γιατί κατά τα άλλα, ήταν εξαιρετικοί σε παρουσία. Το attitude και την τεχνική αρτιότητα τα έχουν, το look επίσης, την εμπειρία το ίδιο, σταθερότητα και συνέπεια χρειάζονται για το επόμενο βήμα. Η δουλειά έγινε, ο κόσμος ανέβηκε, τώρα ήταν η στιγμή να ανέβει στη σκηνή και ο Sully Erna με την παρέα του…
“When legends rise” για αρχή και να πω την μαύρη μου αλήθεια, στα δύο πρώτα κομμάτια “φοβήθηκα” λίγο πως δεν θα πάει καλά. Λίγο η μουντίλα του μέτριου εκείνη την ώρα ήχου, λίγο πως φαινότανε κάπως “κουμπωμένο” το πράγμα (ήταν και η πρώτη συναυλία της περιοδείας και με το νέο lineup), κάπως μου έκανε. Ευτυχώς, ΚΑΜΙΑ απολύτως σχέση με το τι επακολούθησε!
Τον Sully Erna τον θαυμάζω πάρα πολύ σαν μουσικό και σαν στιχουργό, πέραν από συνθέτη. Και ήταν υπέροχο που επιτέλους, μπορούσαμε να εκτιμήσουμε το ταλέντο του και ζωντανά, μπροστά μας και σε αυτό το υπέροχο μέρος για συναυλίες που λέγεται Λυκαβηττός. Και η αισθητή βελτίωση του ήχου, αλλά και της συνολικής ενέργειας, τόσο πάνω, όσο και κάτω από τη σκηνή, συντέλεσαν για να φτάσουμε σε αυτό το αποτέλεσμα.
Το set, όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν γεμάτο από τα χιτς της μπάντας. Θέλεις “Crying like a bitch”; Ορίστε. Θέλεις “Awake”; Θέλεις “Voodoo” (από τα αγαπημένα όπως φάνηκε από τον κόσμο); Θέλεις “Keep away”; Θέλεις φυσικά “I stand alone” για να κλείσει η συναυλία όπως πρέπει; Πάρτα όλα και είμαστε καλά! Και τη διασκευή στο “Come together” των THE BEATLES (που συνδυάσανε υπέροχα με το τέλος του “Stairway to heaven” για το πρώτο “καληνύχτα” σας πριν το encore). Θέλεις εννοείται drum battle με 2 περιστρεφόμενα σετ επί σκηνής; Εννοείται! Και ήταν και super! Εννοείται ο Mike Mangini ήταν με “λουριά” στο συγκεκριμένο, αλλά άλλωστε δεν είναι επίδειξη, αλλά αρμονική συνύπαρξη groove-ας και μουσικότητας από δύο σπουδαίους μουσικούς. Γιατί και ο Sully Erna, μην τον υποτιμάνε πολλοί, είναι πολύ καλός και στα drums. Προσωπικά το χάρηκα στον υπερθετικό βαθμό.
Το live είχε ροή, είχε ένταση, είχε τραγούδι από τον κόσμο, είχε μία συνεχώς αυξανόμενη ενέργεια και σύνδεση μπάντας – κοινού. Και φυσικά τα χιτς είναι πολλά και το απωθημένο εννοείται παίζει ρόλο στο πόσο τα απολαμβάνεις, αλλά επί προσωπικού, η μακράν της δεύτερης κορυφαία στιγμή της συναυλίας, ήταν όταν βγήκε το πιάνο στη σκηνή και παίχτηκε το “Under your scars”. Όχι τόσο επειδή είναι υπέροχο τραγούδι (μουσικά, στιχουργικά), αλλά κυρίως για το λόγο που έβγαλε ο Erna προς το τέλος του. Για όσους αντιμετωπίζουν τους δαίμονές τους, ότι τύπου και αν είναι αυτοί, για όσους έχουμε χάσει από δαίμονες, για μεγαθήρια της μουσικής μας (που αναφέρθηκε ονομαστικά σε κάποια από αυτά) που πλέον δεν είναι ανάμεσά μας, αλλά και για τους φίλους και γνωστούς που τους κάνουν παρέα εκεί ψηλά. Και το scarsfoundation.org που το έγραφε στο πιάνο (και με ένα τεράστιο QR code στα πλάγια) υπάρχει για το αν θέλει κάποιος να μιλήσει και να ζητήσει βοήθεια. Όταν βλέπεις γύρω σου κόσμο είτε να συγκινείται, είτε κυριολεκτικά να κλαίει, κάτι έχει κάνει πολύ καλά επί σκηνής αυτός ο καλλιτέχνης. Και η στιγμή που έκλεισαν τα φώτα στο stage και μετά την προτροπή του Erna ο κόσμος φώτισε το Λυκαβηττό με τα κινητά, ήταν το κερασάκι. Μένω πολύ εδώ, αλλά όσοι το έζησαν μπορούν να επιβεβαιώσουν το υπέροχο της στιγμής.
Όλο ήταν εξαιρετικό. Η μπάντα σκότωνε, αλάνθαστη, φουλ δεμένη και εννοείται το κτήνος Mike Mangini ήταν σαν να άκουγες programming (οριακά για το επίπεδό του τα GODSMACK τα παίζει με το ένα χέρι που λέμε, σιγά μην έχανε και τίποτα). Θα σταθώ στον Mike Mangini του drum battle, όπου νομίζω ήταν η πρώτη φορά που τον έχω δει σε συναυλία να δείχνει να το χαίρεται τόσο. Όσες φορές τον έχω δει, το “παράπονό” μου είναι πως ενώ είναι Ο παίκτης, μία κυριολεκτική μηχανή των drums, είναι άψυχος ρε γαμώτο, κλινικός. Κόλλησε καλά με GODSMACK; Ίσως. Έδειξε ένα άλλο πρόσωπο σε αυτό το κομμάτι τουλάχιστον.
Δεν ξέρω αν θα τους ξαναδούμε στα μέρη μας, γιατί η προσέλευση δεν ήταν και σπουδαία για τη φήμη ενός τέτοιου σχήματος (ήμασταν 4000;). Μακάρι όμως, για να ακούσουμε αν γίνεται και έξτρα κομμάτια και να ξαναπολαύσουμε ένα εξαιρετικό live σχήμα.
Περίμενα παραπάνω κόσμο για να είμαι ειλικρινής. Τουλάχιστον 5-6000. Και αυτό κυρίως επειδή έγινε ότι έγινε στους THREE DAYS GRACE – BLACK VEIL BRIDES. Και χρονικά αν το δεις, GODSMACK και THREE DAYS GRACE έχουν ίδια στην ουσία διάρκεια, αφού ξεκίνησαν το 1995 οι μεν και το 1997 οι δε. Και μουσικά δεν είναι χιλιόμετρα οι διαφορές τους και ας είναι διαφορετικές μπάντες ηχητικά. Όπως και να έχει, όσοι ήμασταν εκεί, περάσαμε σούπερ και επιτέλους τικάραμε ακόμα ένα κουτάκι με μπάντες που δεν είχαμε δει μέχρι σήμερα (η πλειοψηφία τέλος πάντων των παρευρισκομένων). Πολύ ωραία βραδιά στο σύνολό της!
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
