Το 14ο στούντιο άλμπουμ των Αμερικάνων power metallers, KAMELOT, μόλις κυκλοφόρησε και μαζευτήκαμε να πούμε τη γνώμη μας για το “Dark asylum”.
Προσπαθούσα εδώ και χρόνια να καταλάβω τι ήταν αυτό που με χάλαγε τα τελευταία χρόνια στους δίσκους των KAMELOT με τον Tommy Karevik στα φωνητικά και δεν μπορούσα να το βρω. Όχι ότι ήταν μέτριοι ή κακοί δίσκοι, αλλά μετά τις πρώτες ακροάσεις, ποτέ δεν μου έκαναν το «κλικ» να τους ξανακούσω. Και το περίεργο είναι ότι μου αρέσει πάρα πολύ ο Karevik, όπως και ότι δεν υπάρχουν και κάποιες αξιοσημείωτες μουσικές διαφορές με το μακρινό παρελθόν του, οπότε η απορία μου γινόταν συνεχώς μεγαλύτερη.
Ακούγοντας το “Dark asylum”, λύθηκαν οι απορίες μου. Το θέμα, ήταν οι συνθέσεις. Απλά και ξεκάθαρα. Διότι ο νέος δίσκος των KAMELOT, δίχως κάποια διαφορά στο ύφος, είναι μακράν ο καλύτερος της ύστερης περιόδου του γκρουπ, με τον Σουηδό τραγουδιστή. Πριν βάλω το άλμπουμ να το ακούσω, είχα λοκάρει το “One last masquerade”, με τον Tobias Sammet (AVANTASIA, EDGUY) ως guest. Ο λόγος είναι, επειδή το “The witch”, των AVANTASIA, όπου είχε τραγουδήσει ο Karevik στο “Here be dragons”, το θεωρούσα ένα από τα καλύτερ τραγούδια που είχα ακούσει το 2025 και είχα αγωνία πως θα λειτουργούσε το «αντιδάνειο». Ε, είμαι βέβαιος, ότι όταν τελειώσει η χρονιά, το “One last masquerade” θα είναι κι αυτό στα 5-10 καλύτερα τραγούδια που άκουσα. Πολύ πιασάρικο είναι και το “Sanctuary” με την Clémentine Delauney (VISIONS OF ATLANTIS) και την Ignacia Fernández (που είχε γίνει viral πριν καιρό, αφού είχε τραγουδήσει death metal ως Miss Χιλή, σε διαγωνισμό ομορφιάς), φυσικά το ομώνυμο, “Dark asylum”, το “The sleeping mind (Orphic paradigm)” ή το “The puppet king” που κλείνει με επικό τρόπο το άλμπουμ.
Απαρέγκλιτα στα πλαίσια του συμφωνικού power metal, όπως τους έχουμε αγαπήσει, οι KAMELOT, μας χαρίζουν επιτέλους έναν δίσκο που τον περιμέναμε με ανυπομονησία, έναν δίσκο που ξεφεύγει από το «έχω 2-3 ωραία single και τα υπόλοιπα είναι σχεδόν fillers». Διότι μπορεί να είχαν πολύ μεγάλη επιτυχία, αλλά για εμάς που έχουμε μεγαλώσει μαζί τους, αυτό δεν σημαίνει και πολλά πράγματα, αφού γνωρίζουμε τι μπορεί να γράψει ο Thomas Youngblood και αυτό λάβαμε με το “Dark asylum”.
8 / 10
Σάκης Φράγκος
O Thomas Youngblood εδώ και πολλά χρόνια, έχει οριοθετήσει τον ήχο του και άσχετα με τους μουσικούς που έχει στο πλευρό του, καταφέρνει να διατηρήσει αναλλοίωτο τον χαρακτήρα των KAMELOT (κάτι που ισχύει ακόμα και στους καλλιτέχνες που αναλαμβάνουν τα εξώφυλλα!!!). Σε κάποιους αρέσει να είναι πιο πειραματικοί με τον ήχο τους, να εξελίσσονται και να αποφεύγουν τις φόρμουλες. Ο Αμερικάνος κιθαρίστας και ιθύνων νους του συγκροτήματος, προτιμά να προσφέρει τον σκοτεινό, μελωδικό αλλά και ογκώδες power metal όπως κάνει εδώ και δεκαετίες. Αφού διατηρεί το ίδιο ύφος, συνεχίζει την συνεργασία του και με τον Sascha Paeth (ηχογράφηση, παραγωγή) και τον Jacob Hansen (mastering) για να δέσει η συνταγή. Αν δεν τους ακούγατε παλαιότερα, δεν θα σας κερδίσουν τώρα. Όμως για τους πιστούς οπαδούς, το “Dark asylum” είναι αυτό που περίμεναν. Οι κιθάρες δίνουν όγκο στα τραγούδια, σε ένα μουσικό είδος που δεν κυριαρχούν τα ριφ. Τα τύμπανα προσθέτουν άλλοτε ταχύτητα και άλλοτε groove με τον Alex Landenburg να δίνει προσωπικότητα και σίγουρα τόσο τα πλήκτρα όσο του Oliver Palotai όσο και τα ορχηστρικά μέρη, επεκτείνουν την ατμόσφαιρα. Το πόσο θα σας μείνουν τα τραγούδια, θα εξαρτηθεί περισσότερο από εσάς όμως, παρά από τις ιδιαιτερότητες αυτών, επειδή οι καινοτομίες είναι μικρές και διάσπαρτες.
Εγώ αγκάλιασα από το πρώτο άκουσμα το “Sanctuary”, περισσότερο για την διαφορετική του αισθητική στο ρεφραίν, όσο κι αν πατά στο σταθερό μοτίβο των single των KAMELOT. Επίσης το “One last masquerade” έχει ένα ριφ και έναν ρυθμό που δανίζονται το ύφος των AVANTASIA και η συμμετοχή του Tobias Sammet, το φέρνει ακόμα πιο κοντά. Να σημειώσω πως ξεχώρισα το σόλο εδώ. Το “Godlike alchemy” σπέρνει με τα πολλά του επίπεδα και σπρώχνει τον Tommy Karevik να σηκώσει ψηλά τη φωνή του. Ο Σουηδός έχει πλέον χτίσει την αυτοπεποίθησή του, ώστε να πατάει σε μονοπάτια που δεν είχε δοκιμάσει παλαιότερα, όπως και στο ρεφραίν του “Kaleidoscope” (επίσης καλό τραγούδι). Επειδή το “The shadow theory” έκανε μεγάλη κοιλιά, το “The awakening” επανέφερε τα χαμόγελα. Συγκρίνοντας το “Dark asylum” με τα δυο προηγούμενα λοιπόν, θα έλεγα πως στέκεται ανώτερο, με περισσότερη ποικιλία (με τους διαφορετικούς χαρακτήρες που είναι έγκλιστοι στο άσυλο, να βοηθούν σε αυτό). Μπορεί να μην είναι περιπετειώδες, όμως είναι καλοφτιαγμένο, με λιγότερο ψηφιακό ήχο και διόλου βαρετό (κάτι που δεν μπορώ να πω για τα προηγούμενα 2-3 άλμπουμ). Η ιστορία μας ταξιδεύει σε ένα φανταστικό άσυλο, όπου μια ψυχή βρίσκει τρόπο να θεραπευτεί, με την θετική έκβαση του σεναρίου, να αποτυπώνεται και στην θετική ατμόσφαιρα που επικρατεί στις συνθέσεις.
7,5 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
Πριν τρία χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου να συγχαίρει το Rock Hard, ως αναγνώστης, για την πρωτοβουλία των ομαδικών κριτικών με αφορμή την παρουσίαση του “The awakening”. Ένα άλμπουμ το οποίο μου άρεσε αρκετά, μιας και επανέφερε το γκρουπ στον σωστό δρόμο μετά το στραβοπάτημα του “The shadow theory”. Ούτε που θα το πίστευα λοιπόν ότι σήμερα, ήρθε η σειρά μου να συμμετέχω στην ομαδική κριτική του “Dark asylum”! Είναι πιστεύω κοινή γνώση ότι οι KAMELOT από το “Silverthorn” και μετά, τουλάχιστον συνθετικά, παίζουν εκ του ασφαλούς και λειτουργούν στον αυτόματο πιλότο με τη μουσική τους να ακολουθεί μία πεπατημένη. Έτσι λοιπόν, δεν υπάρχει αυτή η αγωνία που συνόδευε τη μεταφορά από το “The black halo” στο “Ghost opera”, και από εκεί στο “Poetry for the poisoned”. Τώρα η μόνη απορία είναι κατά πόσο έχει πετύχει η γνωστή συνταγή. Και ξέρετε κάτι; Το “Dark asylum” πετυχαίνει διάνα.
Το πιο σημαντικό για μένα είναι η απομάκρυνση από τη φουτουριστική, βιομηχανική αισθητική που είχαν υιοθετήσει από το “Haven” κι έπειτα. Το “Opus of the night” έδειξε πως οι οπαδοί τους διψάνε ακόμα για θεατρικότητα, με τη νέα δουλειά να ξεχειλίζει από αυτήν. Υπάρχει και concept άλλωστε εμπνευσμένο από τη Βικτωριανή εποχή οπότε δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς, επομένως πατώντας play, οι πύλες του ασύλου Ravenhill ανοίγουν. Κοιτώντας το tracklist μπορούμε να δούμε αρκετά κομμάτια με 12 από αυτά να είναι πλήρη (τα άλλα είναι intro, outro κτλ.), αλλά με διάρκεια εφάμιλλη, εάν όχι ελάχιστα μικρότερη από τις προηγούμενες κυκλοφορίες. Η προσοχή λοιπόν πέφτει στη δημιουργία σύντομων hit που ποντάρουν πολλά χρήματα στα ρεφρέν, και εδώ πέρα βρίσκεται όλη η πεμπτουσία του “Dark asylum”.
Στα πρώτα ακούσματα του “Ashen world” δεν έμεινα και πολύ ικανοποιημένος μιας και ήταν μία ασφαλής κόπια όσων είχαν κάνει πρόσφατα, αλλά εν τέλει το εναρκτήριο άσμα του άλμπουμ είναι και το πιο αδύναμο. Στην πραγματικότητα, όσο πιο βαθιά πάμε στο tracklist τόσο πιο ωραία πράγματα συναντάμε, με το παιχνίδι να γυρίζει τελείως υπέρ της μπάντας στο “One last masquerade”, με τη συμμετοχή του Tobias Sammet να εκτοξεύει αυτό το τεράστιο κομμάτι. Από εκεί ο πήχης μένει ψηλά και δεν λέει να χαμηλώσει με τίποτα. Μία η υπέροχη μπαλάντα “Ivy, my dear”, από την άλλη τα “Kaleidoscope” και “Puppet king” που κατατάσσω στις top 3 στιγμές (μαζί με το “One last masquerade”), και διάφορες άλλες τραγουδάρες αντίστοιχου κάλλους στο ενδιάμεσο, κάνουν τη μέση να φαίνεται ως η πραγματική αφετηρία. Έτσι υπάρχει ένα τέλειο χτίσιμο το οποίο ξεκινάει υπό τη μορφή ζεστάματος με τα “Ashen world”, ομότιτλο, “Sanctuary”, για να αρχίσει το πανηγύρι αμέσως μετά.
Το απόλυτο highlight δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από τον Tommy Karevik, ο οποίος ήταν πάντα φοβερή φωνή, αλλά πλέον ως ο μακροβιότερος τραγουδιστής της μπάντας ερμηνεύει με άλλη άνεση. Του ταιριάζει απίστευτα η αισθητική των συγκεκριμένων τραγουδιών και μπορώ να πω πως για πρώτη φορά δεν αναπολώ τον Roy Khan. Οι guest καλλιτέχνες είχαν επίσης καιρό να με συγκινήσουν σε δίσκο των KAMELOT, με αποκορύφωμα την Clémentine Delauney η οποία ξυπνάει μνήμες από τη θητεία της στους SERENITY, και φυσικά τον Sammet όπου αν δεν κάνω λάθος, είναι και η πρώτη φορά που έχουμε καθαρά αντρικά φωνητικά ως συμμετοχή να συνοδεύουν τον Tommy.
Με σύμμαχο το έντονο συμφωνικό υπόβαθρο, τα πολύ δυνατά ρεφρέν, μία αδιανόητη φωνητική απόδοση, μα πάνω από όλα έναν μεγάλο αριθμό τραγουδιών όπου σχεδόν όλα έχουν λόγο ύπαρξης, ο νέος δίσκος των KAMELOT είναι ίσως η πραγματική συνέχεια του “Ghost opera”. Δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει οποιαδήποτε άποψη έχει δημιουργηθεί από το “Silverthorn” και έπειτα, μιας και στο DNA του, το “Dark asylum” παραμένει μία ασφαλής κυκλοφορία στο πλαίσιο που μας έχει συνηθίσει το συγκρότημα. Είναι κατά την άποψή μου όμως η καλύτερή τους δουλειά επί εποχής Karevik, ενώ πραγματικά δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι παραπάνω από αυτούς, αναλογιζόμενος ότι πλέον βρίσκονται στο 14ο πόνημά τους.
8 / 10
Παύλος Παυλάκης
Όταν έχεις γνωρίσει τους KAMELOT την εποχή που ο υδραυλικός στο επάγγελμα Mark Vanderbilt υμνούσε τον Ρολάνδο και ο Roy Khan τραγουδούσε για την πόλη της Rhydin, πήγες στο εκπληκτικό live στο Bug με τους CRIMSON GLORY γεμάτος ενθουσιασμό για το “The fourth legacy” (ό,τι καλύτερο κυκλοφόρησαν ποτέ) κι εν συνεχεία «έζησες» από πρώτο χέρι τα “Karma” (ασύλληπτο), “Epica” (αριστούργημα), “The Black Halo” και “Ghost Opera”, είναι κατά 96,42% σίγουρο πως η μετέπειτα πορεία των Φλοριδιανών πάλαι ποτέ θεών του ΣΟΒΑΡΟΥ, ευρωπαϊκού (ορίστε;;;) power metal σε έχει ξενερώσει σε βαθμό που δεν ασχολείσαι πια.
Εγώ θες από βίτσιο, θες από συνήθεια, θες γιατί ο Thomas Youngblood και η παρέα του μου είναι άκρως συμπαθείς, θες γιατί περνώ καλά όταν τους βλέπω επί σκηνής αφού οι τύποι είναι άψογοι επαγγελματίες και δίνουν εξαιρετικά shows έστω κι αν θ’άλλαζα τα 4/5 του set, εφόσον ήταν στο χέρι μου, ανήκω στο υπόλοιπο 3,58%. Εξακολουθώ να τους παρακολουθώ και θέλω να μαθαίνω νέα τους. Διάολε, είναι μπάντα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων, οποιαδήποτε στιγμή βάλω να ακούσω το “Until kingdom come”, θα ανακαλέσω στη μνήμη μου πάμπολλες όμορφες στιγμές. Λίγο το’χεις αυτό;
Οι KAMELOT, που λες, τα τελευταία δεκαπέντε και πλέον χρόνια, έχουν γίνει σαν τον Axel Rudi Pell. Κυκλοφορούν επί της ουσίας τον ίδιο δίσκο. Εντάξει, εδώ δεν έχουμε τα εικοσιπέντε χρόνια φαγούρας εεε… μανιέρας του Pell και οι δίσκοι δεν είναι δεκατρείς αλλά πέντε, ωστόσο και τι με αυτό; Καλά να είναι ο Thomas Youngblood, να φτάσει τον Axel και να τον ξεπεράσει κιόλας. Είναι σε πολύ καλό δρόμο!
Η καινούργια λοιπόν δουλειά των KAMELOT έχει κλασσικά ένα ακόμη ίδιας νοοτροπίας εξώφυλλο, ίδιας νοοτροπίας μουσική, ίδιο ηχόχρωμα, ίδια άψογα παιξίματα, τη φωνή του Karevik στα γνωστά της standards, εκλεκτούς καλεσμένους και τραγούδια ποιοτικά μεν, που εδώ και χρόνια έχουν πάψει να εκπλήσσουν, δε. Ατμοσφαιρικό άλμπουμ, κατά τις προσταγές του γοτθικού concept, δυστυχώς κομματάκι αμέταλλο (αναζητούνται riffs, ο ευρών αμειφθήσεται), με τη φωνή του Karevik να είναι το πρώτο βιολί, τα πλήκτρα του Oliver Palotai δεύτερο, τον ηγέτη Youngblood να εμφανίζεται στα leads και πολλές κοινές αναφορές με συγκροτήματα όπως οι ύστεροι NIGHTWISH και οι EPICA.
Κοινώς, ακούμε κινηματογραφικό (όχι και τόσο power πια) metal, που μπορεί συνθετικά να χάνει κατά κράτος σε οποιαδήποτε σύγκριση με οποιοδήποτε KAMELOT άλμπουμ της περιόδου 1995 – 2010, με την σειρά του όμως ξεφτιλίζει την συντριπτική πλειοψηφία του σύγχρονου europower metal (ok, αυτό παραείναι εύκολο, το σύγχρονο europower είναι ανέκδοτο από μόνο του) και στέλνει για χόρτα, ομοίως, την μεγαλύτερη μερίδα των «συμφωνικών» μεταλλικών μπαντών, είτε έχουν frontman είτε frontwoman, δεν παίζει ρόλο αυτό.
Οι πολυπληθείς οπαδοί που αγάπησαν το γκρουπ από το 2005 και μετά και κυρίως αυτοί που δημιουργήθηκαν μετά το 2012 και είναι και οι περισσότεροι, θα ικανοποιηθούν πλήρως. Χιτάκια το άλμπουμ δεν ξέρω αν αφήσει παρακαταθήκη, γιατί δε βοηθά ιδιαίτερα το θεατρικό concept (ίσως να προηγείται λίγο το ομότιτλο κομμάτι), ακούγεται όμως ευχάριστα συνεχόμενα και άνετα στο σύνολό του. Κι αυτό δείχνει ομοιογένεια, στοιχείο σημαντικό για την τελική ετυμηγορία.
Άλλο τραγούδι που ξεχωρίζει είναι το “One last masquerade”, λόγω του ότι ο Tobias Sammet μοιράζεται το μικρόφωνο με τον Karevik. Πιασάρικο, στα πλαίσια του γκρουπ πάντα, θα αγαπηθεί από τον κόσμο αλλά μάλλον θα το ακούσουν live μόνον οι θεατές του Wacken, εκτός αν οι KAMELOT περιοδεύσουν μαζί με τους AVANTASIA. Μιας και το έφερε η συζήτηση, με τους VISIONS OF ATLANTIS και τους FROZEN CROWN θα τους δει τους Αμερικανούς (βασικά, Αμερικανογερμανοουγγροσουηδούς) η Ευρώπη και η Β. Αμερική.
Μια κατηγορία μόνο του είναι το εντελώς folk “Beneath the Moon (Tunglið)”, σύνθεση ξεκάρφωτη με το υπόλοιπο υλικό. Τραγουδισμένο στα Ισλανδικά από τις Rannveig Sif Sigurðardóttir και Sólveig Sara Leupold και με την Lea-Sophie Fischer των ELUVEITIE στο βιολί, χαρίζει μια διαφορετική όσο και όμορφη νότα στο άλμπουμ, τόσο όμορφη που θα το ήθελα να διαρκεί περισσότερο και να έχει πολύ πιο πλούσια δομή… Για τους έχοντες μνήμη ελέφαντα, η Rannveig δεν συνεργάζεται πρώτη φορά με τους KAMELOT. Είχε τραγουδήσει μαζί με τον Roy Khan στο αριστουργηματικό “A sailorman’s hymn”.
Συμπερασματικά, το “Dark Asylum” θα είναι ένα ακόμη εξαιρετικά επιτυχημένο εμπορικά βήμα για τους KAMELOT, θα τους ανεβάσει ξανά στις μεγάλες σκηνές ανά την υφήλιο, θα αγαπηθεί από τους πολυπληθείς οπαδούς τους οι οποίοι εννοείται θα σε κοιτούν σαν χάνοι αν τους αναφέρεις ότι το 1998 κυκλοφόρησε ένα “Siege perilous” και θα γεμίσει πλέρια χαρά τον Youngblood και τον λογιστή του. Εμείς οι «άλλοι» που είμαστε και οι δραματικά λιγότεροι, κλασσικά θα αναπολούμε και θα λέμε «περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις».
Η βαθμολογία αφορά τα δικά μου γούστα σε συνδυασμό με όσο το δυνατόν περισσότερη αντικειμενικότητα, οπότε, οι υπόλοιποι φίλοι της μπάντας, αναλόγως πού βρίσκεστε, κάντε τους υπολογισμούς σας και βγάλτε συμπέρασμα.
7 / 10
Δημήτρης Τσέλλος
ΥΓ: Θέλω reunion με Mark Vanderbilt, Glenn Barry, Richard Warner και David Pavlicko και live με τραγούδια από τα δύο πρώτα.
