12ος στούντιο δίσκος για τους ANTHRAX, το “Cursum perficio” μόλις κυκλοφόρησε, δέκα χρόνια μετά το “For all kings” και για να δούμε την άποψη τριών συντακτών μας για το άλμπουμ αυτό.
Εδώ και χρόνια είχα χάσει κάθε ελπίδα να ακούσω καινούργιο δίσκο από τους ANTHRAX, αφού μετά το “We’ve come for you all” του 2003, είχαν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα μόλις δύο δίσκους και μου έδιναν την εντύπωση ενός συγκροτήματος που προσπαθούσε περισσότερο να εξαργυρώσει (με την καλή έννοια) τη φήμη του και το ένδοξο παρελθόν του, παίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερες συναυλίες, πάντα με πολύ μεγάλα γκρουπ, παρά να γράψουν καινούργια μουσική.
Και αυτό που με πείραζε περισσότερο, είναι ότι το “For all kings”, το 2016, για παράδειγμα, ήταν ένας μια χαρά δίσκος, πραγματικά καλός, άρα δεν είχαν χάσει την τέχνη να γράφουν καλά τραγούδια… Πολλά χρόνια στο στούντιο, πανδημίες, περιοδείες, το “Cursum perficio” πήρε πολλά χρόνια να ηχογραφηθεί και φυσικά είχα τις επιφυλάξεις μου, οι οποίες άρχισαν να υποχωρούν στο άκουσμα των πρώτων single, που μου έδειχναν ότι οι ANTHRAX βρίσκονταν στον σωστό δρόμο.
Λατρεύω το “Persistence of time”, το θεωρώ άνετα στην τριάδα των αγαπημένων μου δίσκων από το σχήμα (ου μην και στην κορυφή των προτιμήσεών μου) και το “Cursum perficio” μου βγάζει φουλ, μία έντονη εσάνς από εκείνον το δίσκο, λες και μπήκαν σε μία χρονομηχανή και απέκτησαν εκ νέου το mindset εκείνης της περιόδου, με μία πιο μοντέρνα προσέγγιση, δίχως δηλαδή τα τραγούδια να ακούγονται παλιακά. Είναι τυχαίο ότι το intro του δίσκου ονομάζεται “Persistence of memory”; Απλά αναρωτιέμαι.
Υπάρχει αυτό το χαρακτηριστικό παίξιμο του Benante στα τύμπανα που τον ξεχωρίζεις από χιλιόμετρα μακριά, αλλά νομίζω ότι το groove και το στακάτο παίξιμό τους, κυριαρχεί στο δίσκο. Συνθέσεις δουλεμένες λεπτομερώς, που νομίζω ότι μερικές από αυτές μπορούν να βρουν το δρόμο τους σε κάποιες ζωντανές εμφανίσεις δίπλα σε κάποια κλασικά τραγούδια, δίχως να ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μες στο γάλα, με κορυφαίες το «κολλητικό» “Infectious” (με αέρα “Sound of white noise”), το πρώτο single, “It’s for the kids” (με το ala “Madhouse” video clip), το “The edge of perfection” (που ο Scott Ian πιστεύει ότι είναι από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει), το εισαγωγικό “The long goodbye”.
Το “Cursum perficio”, είναι ένας πραγματικά καλός δίσκος, όχι Top-5 των ANTHRAX, αλλά ανέλπιστα καλός, λαμβάνοντας υπόψη τις παραμέτρους που έθεσα στην αρχή του κειμένου, που έβρισκε το χώρο του στις ακροάσεις μου πολύ τακτικά τον τελευταίο καιρό και προβλέπω να συνεχίσει για αρκετό καιρό ακόμα.
8 / 10
Σάκης Φράγκος
10 χρόνια είναι πολλά. Βασικά, αν με ρωτήσετε, είναι πάρα πολλά για ένα δισκογραφικό κενό όσο και αν έχουν αλλάξει οι εποχές και η όλη φυσιογνωμία της μουσικής βιομηχανίας. Οπότε, δεν θα σας κρύψω ότι ναι μεν είχα μία εύλογη απορία για το τι μας επεφύλασσαν οι ANTHRAX με το “Cursum perficio” αλλά από την άλλη ήμουν και εκ προοιμίου επιφυλακτικός. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι οι Αμερικανοί στον 21ο αιώνα μας έχουν δώσει 4 μόλις δίσκους κάτι που τους καθιστά στην καλύτερη των περιπτώσεων «μη παραγωγικούς». Αρκετά όμως με τα στατιστικά και πάμε στην ουσία του όλου πράγματος. Δικαίωσε την αναμονή και τις προσδοκίες μας το “Cursum perficio”; H απάντηση είναι «ναι αλλά με έναν αστερίσκο». Και πάμε να δούμε τι εννοούμε…
Ο δίσκος θέλει πολλές ακροάσεις για να «πιάσει» κάποιος όλα τα μηνύματα και τη δομή των συνθέσεων που «έχτισαν» οι ANTHRAX για όλους τους οπαδούς τους. Αμιγώς μουσικά, θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα άλμπουμ που συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία που μας παρουσιάζουν οι ANTHRAX τα τελευταία 20 περίπου χρόνια. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι πρόκειται για μία φυσική συνέχεια του “For all kings”. Κάποιος άλλος θα πρόσθετε ότι υπάρχουν σημεία που θυμίζουν “Worship music”. Σωστά είναι και τα δύο. Όπως σωστό είναι και το αναμφισβήτητο γεγονός ότι η παραγωγή είναι εντυπωσιακή και αναδεικνύει στο έπακρο τις συνθέσεις. Υπάρχουν fillers; Ναι…υπάρχουν 1-2 fillers (π.χ. “Infectious”) αλλά στην πλειονότητα του το “Cursum perficio” περιλαμβάνει πολύ καλά τραγούδια. Και αν θα έπρεπε να αναζητήσουμε τον MVP του δίσκου αυτός θα ήταν δίχως άλλο ο τεράστιος Joey Belladonna ο οποίος τραγουδάει σα να είναι 20αρης και με ευκολία κλέβει την παράσταση.
Στο δια ταύτα: θετικό πρόσημο για το “Cursum…” αν και θα ήθελα κάτι λιγότερο ασφαλές. Και εκεί εντοπίζεται ο αστερίσκος που ανέφερα στην πρώτη παράγραφο. Ας ελπίσουμε ότι οι μηχανές των ANTHRAX δεν θα χρειαστεί να ξαναπάρουν μπροστά το…2036!
7,5 / 10
Σάκης Νίκας
Όπως κάθε φορά που συμμετέχω σε μια ομαδική κριτική, έτσι και εδώ θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο συνοπτικός, προκειμένου να διαβάσετε πιο άνετα και τις απόψεις των υπόλοιπων παιδιών. Νέο άλμπουμ ANTHRAX λοιπόν, πρώτο μετά από μια ολόκληρη δεκαετία. Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε τι ΔΕΝ είναι το “Cursum Perficio”. ΔΕΝ είναι το καλύτερο τους άλμπουμ, ΔΕΝ είναι το magnum opus τους, αλλά από την άλλη ΔΕΝ είναι καθόλου, μα καθόλου κακό. Ίσα ίσα, αν έλειπαν κάτι ψιλό nu-metal και alternative αναφορές, το αποτέλεσμα θα ήταν σαφώς καλύτερο και θα διαβάζετε από την αφεντιά μου πιο αποθεωτικά πράγματα. Σε κάποιον βέβαια μπορεί να ακούγονται όμορφα όλα αυτά αλλά σε μένα, κομμάτια όπως τα “Infectious” και “Target on my back” με χάλασαν λιγάκι. Λιγάκι, όμως. Και πάμε τώρα στα θετικά. Νομίζω ότι το άλμπουμ είναι το πιο σκοτεινό των ANTHRAX από την εποχή του τρομερού “Persistence of time”, χωρίς φυσικά να φτάνει το μεγαλείο του, αν και υπάρχουν κάποιες συγκλονιστικές στιγμές εδώ μέσα.
Κατ’αρχήν μόνο ο τίτλος της εισαγωγής “Persistence of memory” μόνο ευχάριστους συνειρμούς μπορεί να δημιουργήσει. Από εκεί και πέρα ηχητικά το άλμπουμ νομίζω ότι καλύπτει όλη την χρονική περίοδο των ANTHRAX, Από τις πιο πειραματικές στιγμές τους μέχρι τις πιο κλασικές. Και μιλώντας για κλασικές, το, ουσιαστικά, πρώτο κομμάτι “ The long goodbyes” βγάζει μια αίσθηση από το “State of euphoria” ενώ το εντελώς old school thrash του “It’s for the kids” θα μπορούσε να είναι η φυσική συνέχεια του “Madhouse”. Απίστευτη κομματάρα το “The edge of perfection” με το σχεδόν black metal riff του και τον Benante να παραδίδει για μια ακόμη φορά σεμινάριο πίσω από το drum kit. Μου άρεσε επίσης η σκοτεινή μελαγχολία του ομώνυμου τραγουδιού και το ταχύτατο “NYC 93” με τις punk καταβολές του.
Κατά την άποψή μου, το πρώτο μισό του άλμπουμ είναι ελαφρώς καλύτερο του δεύτερου, καθώς εκεί βρίσκονται τα “Ιt’s for the kids” και “The edge of perfection” που εκτιμώ ότι είναι τα κομμάτια που κάνουν τη διαφορά. Σαν απόδοση φυσικά οι ANTHRAX είναι άψογοι, αν και ο Belladonna αρχίζει πια και χάνει το γρέζο της φωνής του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ακούγεται άσχημα. Τελικά, ΤΙ ΕΙΝΑΙ to “Cursum Perficio”; Χωρίς να αγγίζει τα μεγαλεία του παρελθόντος, είναι ένας δίσκος τίμος και αξιοπρεπής, που αποδίδει έναν, τρόπο τινά, φόρο τιμής σε όλη τη μουσική τους πορεία. Προσωπικά εισέπραξα όσα ήθελα από τους ANTHRAX εν έτει 2026, και ίσως και ακόμα περισσότερα . Αν έλειπαν και τα στοιχεία που ανέφερα στην αρχή του κειμένου θα μιλάγαμε για αριστούργημα αλλά, εντάξει, μην είμεθα και πλεονέκτες!
8 / 10
Θοδωρής Κλώνης
