Οι DEEP PURPLE επέστρεψαν στην Αθήνα και η συναυλία τους στο Telekom Center ήταν μια βραδιά γεμάτη κλασικό hard rock και μερικές όμορφες εκπλήξεις. Η εμφάνιση έγινε στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής περιοδείας για το νέο και πολύ καλό δίσκο τους, το “Splat!”, που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο. Το κοινό υποδέχθηκε πρώτα τους νεαρούς Βρετανούς JAYLER σε μια συναυλία που έδειξε ότι το ροκ των 70s εξακολουθεί να κεντρίζει το ενδιαφέρον του Ελληνικού κοινού. Απόδειξη πως το Telecom Center σχεδόν γέμισε και μόνο αραιά και που έβλεπες κενά καθίσματα στις εξέδρες, ενώ το λεγόμενο golden circle και η αρένα ήταν πλήρη. Αυτή ήταν και η πρώτη έκπληξη της βραδιάς. Για εμάς, η δεύτερη έκπληξη είχε να κάνει με την ηλικιακή σύνθεση των ανθρώπων που βρέθηκαν στο live. Ήταν πολύ όμορφο να βλέπεις μεγάλο αριθμό νέων παιδιών, ανθρώπους με τις οικογένειές τους, αλλά και ανθρώπους προχωρημένης ηλικίας να παίρνουν τις θέσεις τους προκειμένου να απολαύσουν ένα από τα πιο σπουδαία και πιο σημαντικά ονόματα της rock μουσικής.
Οι JAYLER υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να θυμίσουν τους DEF LEPPARD μιας και είναι μια παρέα νεαρών παιδιών μόλις 21 ετών που επιχειρούν να φτιάξουν την δική τους ιστορία στον χώρο του rock. Προέρχονται από τα West Midlands της Μ. Βρετανίας και το πρόσφατο άλμπουμ τους με τίτλο “Voices unheard” έχει αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις στην πατρίδα τους και σκαρφάλωσε πολύ ψηλά στα charts. Μαζί με τον Πέτρο Καραλή, είχαμε την χαρά να κάνουμε και μια συνέντευξη μαζί τους, την οποία θα διαβάσετε τις επόμενες μέρες.
Το νεανικό κουαρτέτο ανέβηκε στη σκηνή με ενέργεια και θα έλεγα με περίσσιο θράσος! Χωρίς καθόλου άγχος, έδειξαν πως απολαμβάνουν κάθε στιγμή που τους δίνεται πάνω στo σανιδι και εκτιμούν αυτή την ευκαρία. Ο ήχος τους βγαίνει κατευθείαν από τη δεκαετία του ’70, οι επιρροές από τους FREE, τους BAD COMPANY και πάνω από όλα από τους LED ZEPPELIN φαίνονται καθαρά τόσο σε μουσικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο στησίματος από όλες τις απόψεις. Το set τους είχε οκτώ τραγούδια και ξεκίνησε με το “Down below”, που έδωσε αμέσως τον τόνο. Ακολούθησαν τα “The getaway”, “No Woman” και “Alectrona”, και στη συνέχεια τα “Riverboat Queen”, “Need your love” και “Over the mountain”, με τη μπάντα να δείχνει ότι τα τραγούδια της αποδίδουν ακόμη καλύτερα ζωντανά. Η πιο αναγνωρίσιμη στιγμή για το κοινό ήρθε στο τέλος, το πολύ καλό “The rinsk” έγινε medley με το “War pigs” των BLACK SABBATH, και εκεί ο κόσμος αντέδρασε περισσότερο, αφού τα υπόλοιπα κομμάτια δεν ήταν οικεία στην πλειοψηφία του κοινού. Πάντως ο κόσμος ήταν θερμός και ενθαρρυντικός απέναντι στην μπάντα, το χειροκρότημα στο τέλος ήταν ζεστό και δίκαιο για μια νέα μπάντα που έκανε τη δουλειά της με τιμιότητα και πολύ πάθος.
Από τις 26/09/1991 όταν πρώτη φορά εμφανίστηκαν στην χώρα μας οι DEEP PURPLE, έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι και τεράστιες αλλαγές στην μπάντα. Τους έχουμε δει από τότε, εδώ στην Αθήνα πολλές φορές και αυτή εδώ θα ήταν η δεύτερη με τον καταπληκτικό αυτόν κιθαρίστα που λέγεται Simon McBride! Αν θέλουμε να κάνουμε ένα παράπονο στην ιστορία θα είναι πως ποτέ δεν τους είδαμε με δίδυμο Blackmore/Gillan, αλλά δεν θέλω να γίνω τώρα γραφικός γιατί από που είδαμε στο Telecom Center ήταν απολύτως ικανοποιητικό για όποιον είχε την χαρά να ήταν εκεί.
Ακριβώς στις 21:30 οι DEEP PURPLE, μετα από ένα εισαγωγικό βίντεο που παρουσίαζε όλη την ιστορία της μπάντας, βγήκαν στη σκηνή με το κλασικό “Highway star” και από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι η βραδιά θα πάει καλά. Ο ήχος ήταν καλύτερος και από αυτόν του στερεοφωνικού στο σπίτι μας, και η μπάντα απέδιδε τα μέγιστα επί σκηνής. Ένα από τα πιο κλασσικά τραγούδια του “Machine head” έβαλε τον κόσμο στο κλίμα της συναυλίας, και έδωσε αμέσως τον τόνο με τη ταχύτητα του και το χαρακτηριστικό παιχνίδι ανάμεσα σε κιθάρα και πλήκτρα που είναι το σήμα κατατεθέν του.
Αυτό που αναγνωρίζω στους DEEP PURPLE είναι πως δεν βγάζουν άλμπουμ απλά για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους, Τα κυκλοφορούν και τα υποστηρίζουν. Έτσι, τα “Splat!” και “=1” σε καμία περίπτωση δεν αγνοήθηκαν προς χάριν του παρελθόντος τους. Το “A bit on the side”, από το “=1” του 2024, έδειξε ότι η σημερινή μπάντα μπορεί να γράφει υλικό που στέκεται άνετα δίπλα στο παλιό της ρεπερτόριο, ενώ το “Into the fire”, από το “In rock” του 1970, θύμισε την ωμή και σκληρή πλευρά των πρώτων χρόνων με τον Gillan να αποδίδει εξαιρετικά ένα πραγματικά απαιτητικό τραγούδι. Τα θαυμάσιο “Arrogant boy” και το “Diablo” δεν ήταν απλά διαδικαστικές εκτελέσεις. Το πρώτο, που ανοίγει και το “Splat!”, το έχει περιγράψει ο Ian Paice ως τραγούδι στο στυλ του “Highway star”, και αυτό εξηγεί πόσο φυσικά ταιριάζει με υπόλοιπο set. Αμέσως μετά το πρώτο σόλο πλήκτρων ήρθε με το βαθύ blues ύφος του το ιστορικό “Lazy”, για να προετοιμάσει το έδαφος για το υπέροχο “Sometimes I feel like screaming”, το μοναδικό τραγούδι της βραδιάς από τα χρόνια του Steve Morse.
Εδώ θα ήμασταν άδικοι εάν δεν κάναμε ένα σχόλιο για τον Simon McBride, που δίνει πραγματικά ένα αστραφτερό και ταυτόχρονα στιβαρό χαρακτήρα στην μπάντα με το πεντακάθαρο, δυνατό και άμεσο παίξιμο του. Ένας κιθαρίστας πραγματικό στολίδι και απόλυτα ταιριαστός με τους DEEP PURPLE. ‘Όπως ήταν απόλυτα φυσικό, η αντίδραση του κοινού ήταν πιο θερμή στα παλιά κομμάτια, αφού η απόσταση ανάμεσα σε ένα “Diablo” και ένα “Perfect Strangers” είναι μεγάλη, όμως η μπάντα έπαιξε και τα καινούρια με την ίδια πειθώ και με ένα αέρα διάθεσης που περνούσε στο κοινό.
Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον Don Airey, τα δύο σόλο του στα πλήκτρα έφεραν στη σκηνή θέματα από το “Mr Crowley” μέχρι τον «Ζορμπά» και τα «Παιδιά του Πειραιά», προκαλώντας θερμές αντιδράσεις στο ελληνικό κοινό, ενώ στο πρώτο από αυτά ένας σερβιτόρος εμφανίστηκε στη σκηνή για να του προσφέρει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί! Το δεύτερο σόλο του Airey οδήγησε στο επικό “Perfect strangers” με τον Simon McBride να του δίνει πραγματικά άλλον όγκο και τον κόσμο να ενθουσιάζεται από την εκτέλεση.
Ο Ian Gillan, σε ηλικία άνω των 80 ετών, δεν έχει πια τις φωνητικές δυνατότητες του παρελθόντος, όμως στηρίχτηκε στην εμπειρία, στη γοητεία και στο χαρακτηριστικό χρώμα της φωνής του, και μοίρασε έξυπνα τις δυνάμεις του ώστε να έχει αντοχές για το φινάλε, ενώ ο Glover και ο Ian Paice ήταν σταθεροί και ουσιαστικοί όπως πάντα. Μας άρεσε που ακούσαμε το “Smoke on the water” στην κανονική ροή του live, και φυσικά έγινε ένα χαμός σε αρένα και κερκίδες. Στην τελική ευθεία είχαμε το εξαιρετικό instrumental “Guinnesis”, που κυκλοφόρησε ως κομμάτι εκτός δίσκου στο box set του “Splat!”, το “Hush”, το “Space truckin’” και τέλος το “Black night” που έδωσε την ευκαιρία για sing along με τον McBride και την κιθάρα του να δίνουν τον ρυθμό σε όλο το γήπεδο. Θα πω πως το τέλος της βραδιάς ήταν λίγο απότομο, μιας και περιμέναμε ένα encore που δεν ήρθε ποτέ, αλλά ήταν τόσο καλοί οι DEEP PURPLE που τελικά δεν νομίζω ότι έμεινε κανείς με το παράπονο.
Όσοι βρέθηκαν στο Telekom Center στις 13/10/2026, έφυγαν με την εικόνα ενός από τα μεγαλύτερα ονόματα του rock να στέκεται ακόμη όρθιο και να δίνει τον καλύτερό του εαυτό, και με τη γνώση ότι τέτοιες βραδιές δεν θα είναι πια πλέον δεδομένες, πιστεύω ότι πρέπει να τις εκτιμούμε λίγο παραπάνω.
Δημήτρης Σειρηνάκης, Πέτρος Καραλής
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
