Στην διαρκή προσπάθεια να ανταπεξέλθουμε στο, πεπερασμένο πια, “άδραξε την μέρα” και στο πιο σύγχρονο “γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου”, ξεχνάμε να μείνουμε για λίγο σταθεροί και να παρατηρήσουμε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αρνούμενοι να αποδεχθούμε το πέρασμα του χρόνου, πολλές φορές φυλακίζουμε τις στιγμές σε γυάλινες προθήκες, όπως και στο εξώφυλλο του Αίαντα Κόκκαλη για το “A flower to water”, ελπίζοντας ότι αυτές θα μείνουν αναλλοίωτες. Αντιλαμβανόμενοι αυτό το βάρος της ανθρωπότητας οι PLAYGROUNDED δημιούργησαν έναν δίσκο που δεν ζητά, αλλά απαιτεί την προσοχή σου. Ορίζει τους όρους της ακρόασης, σε κάνει να μείνεις προσηλωμένος, σχεδόν ακίνητος, ώστε να αντιληφθείς όλο το εύρος της δημιουργίας τους.
Αλλάζοντας ελάχιστα πράγματα στους συντελεστές από την προηγούμενη κυκλοφορία “The death of death” (οι Christer-André Cederberg και George Tanderø παραμένουν στη μίξη και το master αντίστοιχα) καταφέρνουν να εμβαθύνουν στον ήχο τους, δίνοντας περισσότερο όγκο στα όργανα και απλοποιώντας σε μεγάλο βαθμό τις συνθέσεις τους. Το εισαγωγικό single “Counting embers” αντικατοπτρίζει ίσως με τον πληρέστερο τρόπο αυτόν τον συνδυασμό απλότητας και υπολογισμό της δυναμικότητας. Τι να πρωτοαναφέρουμε; Για την βαρύτονη φωνή του Σταύρου Μαρκόνη; Για τα ρυθμικά μέρη που μέσα στην απλότητά τους καταφέρνουν να θεμελιώσουν ένα γιγαντιαίο οικοδόμημα από επάλληλα επίπεδα ήχου, τόσο συμπαγή που σε παρασέρνει στο διάβα του. Από την άλλη το “Snow” αποκαλύπτει την σύγχρονη οπτική του συγκροτήματος, όπου τα synths παίζουν πρωτεύοντα ρόλο, ενώ το mid-tempo δίνει τον χρόνο που χρειάζεται ο ακροατής για να αντιληφθεί την ηχητική διαστρωμάτωση που διέπει και αυτό το κομμάτι.
Για να μη μπούμε όμως σε μια track to track ανάλυση, η οποία εκτός από περιττή δεν θα περιγράψει κιόλας το συνολικό αποτέλεσμα, καθώς ο δίσκος είναι γραμμένος με τέτοιο τρόπο που χάνεσαι μέσα στην ολότητά του. Δεν υπάρχουν hits ή fillers. Αντ’ αυτού υπάρχει μια συνολική, έντονη συναισθηματικά, ατμόσφαιρα μέσα σε ένα μείγμα ήχων που ξεκινάει από την λυρικότητα των LUNATIC SOUL και καταλήγει στο prog metal των KARNIVOOL. Αν και έχω την άποψη ότι πλέον, μετά από μια τέτοια δισκογραφική (και συναυλιακή) διαδρομή, οι PLAYGROUNDED έχουν κατακτήσει τον ήχο που τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους. Έχουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους ότι αυτό που κάνουν, το κάνουν καλά.
Ακούγοντας τον δίσκο για πρώτη φορά, σχηματίστηκε η άποψη ότι πρόκειται για έναν πιο “χαλαρό” δίσκο, με λιγότερες εντάσεις και πιο ομαλή ροή. Αυτό ανατράπηκε από την δεύτερη ακρόαση και μετά. Το “A flower to water” είναι ο δίσκος που βρίθει από συναισθήματα, που μπορεί να περιγράφει με τον πιο μελαγχολικό τρόπο την “ζωή που μαραίνεται και την αποσύνθεση των πραγμάτων”, ωστόσο μέσα από όλη αυτή διαδικασία καταφέρνει να ξεκινήσει, να ανθίσει δηλαδή, μια νέα πραγματικότητα. Αν η προηγούμενη κυκλοφορία τους ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη μαζί με τους THE OCEAN και τους LLNN, αναρωτιέμαι αυτή εδώ που θα τους πάει. Σε κάθε περίπτωση, περιμένουμε να απολαύσουμε τον δίσκο ζωντανά.
8 / 10
Νίκος Ζέρης
