“Time to break free”
Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα από το σόλο άλμπουμ του Kai Hansen, με τίτλο “Born with a hammer”. Θα έλεγα ότι θα ήμουν και πολύ πιο αυστηρός από τον Παναγιώτη “Hansen”, αν έκανα εγώ την παρουσίασή του, αλλά τα δεδομένα είναι δύο: Πρώτον ότι του αναγνωρίζω το γεγονός ότι δοκίμασε να κάνει διαφορετικά πράγματα από αυτά που κάνει στους HELLOWEEN και θυμήθηκε τις πιο QUEEN στιγμές του με τους GAMMA RAY και δεύτερον, δεν υπάρχει περίπτωση να χάσει κανείς την ευκαιρία να κάνει συνέντευξη με αυτόν τον καλλιτέχνη, κάτι που άρπαξα αμέσως μόλις μου προσφέρθηκε και παρότι ήμουν στην «τούρλα του Σαββάτου» με το φεστιβάλ μας στο τέλος του καλοκαιριού, ξέκλεψα όσο χρόνο χρειαζόταν για να κάνουμε μία ζεστή, φιλική κουβέντα με τον Kai…
Γεια σου, Kai. Τι κάνεις, φίλε μου;
Καλημέρα. Εσύ πώς είσαι;
Λοιπόν, πρόκειται να κυκλοφορήσεις ένα νέο άλμπουμ με τίτλο “Born With A Hammer”. Τι σου έχουμε κάνει; Μας κυνηγάς με ένα σφυρί! Τι συμβαίνει; (γέλια)
Α, εντάξει! Ο τίτλος προέρχεται από το ομώνυμο τραγούδι. Στην πραγματικότητα, πρώτα γράφτηκε το τραγούδι και μετά σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ένας δυνατός τίτλος για το άλμπουμ. Μπορείς να τον ερμηνεύσεις με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Λέω πάντα ότι, πρώτα απ’ όλα, γεννιέσαι σε αυτόν τον κόσμο σαν να σε έχουν ξεσφηνώσει με ένα σφυρί από τη μήτρα της μητέρας σου. Ξέρεις, κάπως έτσι: “Ορίστε, απόλαυσε τη ζωή!” (γέλια). Αυτή είναι η πρώτη εκδοχή. Η δεύτερη είναι ότι το σφυρί αποτελεί κατά κάποιον τρόπο ένα ισχυρό, πανίσχυρο όπλο. Αν λοιπόν γεννηθείς με ένα σφυρί, έχεις αμέσως δύναμη. Για μένα, φυσικά, παραπέμπει στην κιθάρα μου. Η κιθάρα μου είναι το σφυρί μου, τρόπον τινά. Μου δίνει δύναμη και ισχύ. Με βοηθά να ξεπερνώ τις σκοτεινές περιόδους και να νικάω οτιδήποτε βρίσκεται στον δρόμο μου. Είναι πάντα ένα πολύτιμο εργαλείο. Και ο τρίτος τρόπος να ερμηνεύσεις τον τίτλο είναι ότι, λοιπόν, αν γεννηθείς με ένα μεγάλο π***σο ή κάτι τέτοιο! (γέλια)
Μετά από τόσα χρόνια στους HELLOWEEN και τους GAMMA RAY, τι έκανε αυτή τη στιγμή την κατάλληλη για ένα τέτοιου είδους προσωπικό άλμπουμ;
Προέκυψε κάπως από μόνο του. Είναι σύμπτωση το γεγονός ότι έχουν περάσει δέκα χρόνια από το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ. Τα τραγούδια άρχισαν να γράφονται την περίοδο της πανδημίας. Είχα λίγο χρόνο στη διάθεσή μου για να απομονωθώ και να ασχοληθώ με τη σύνθεση. Και αρκετό από το υλικό που προέκυψε δεν ταίριαζε ούτε στους HELLOWEEN ούτε στους GAMMA RAY. Δεν είχα διάθεση να γράψω κλασικό power metal. Έτσι, απελευθέρωσα το μυαλό μου και έκανα ό,τι μου ερχόταν. Μέχρι να ηχογραφηθεί, να γίνει η μίξη και να ολοκληρωθεί το άλμπουμ, πέρασε αρκετός καιρός. Γι’ αυτό φτάσαμε στο σήμερα.
Μου είχες πει ότι θα ήταν διαφορετικό από τους GAMMA RAY και τους HELLOWEEN και πράγματι αυτό ακούγεται ξεκάθαρα. Υπάρχουν πολλές punk rock επιρροές, αρκετό hard rock, στοιχεία που εκτείνονται από τους QUEEN μέχρι τους OFFSPRING. Είναι ένα πολύ πολυσυλλεκτικό και διαφορετικό άλμπουμ. Ήθελες συνειδητά να απομακρυνθείς από την ταμπέλα του power metal ή απλώς αυτές ήταν οι ιδέες που σου έρχονταν στο μυαλό;
Θα έλεγα ότι ήταν κάτι ενδιάμεσο. Όπως είπα, όταν ξεκίνησα να γράφω, δεν είχα διάθεση να ασχοληθώ με το κλασικό power metal και είχα άλλες ιδέες. Οπότε είπα: “Γιατί όχι;” Χωρίς καν να ξέρω τι θα τις έκανα. Ήταν απλώς κάτι για μένα, για τη δική μου ευχαρίστηση. Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποίησα ότι τα τραγούδια άρχισαν να πληθαίνουν. Και αναρωτήθηκα τι θα μπορούσα να κάνω με όλο αυτό το υλικό. Σκέφτηκα λοιπόν ότι ίσως θα ήταν καλή ιδέα να κυκλοφορήσω ένα ακόμη προσωπικό άλμπουμ και να το συμπεριλάβω εκεί. Ήταν μια φυσική διαδικασία, από την αρχική απόφαση να γράψω τραγούδια μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα ότι θα αποτελούσαν έναν προσωπικό δίσκο. Και τελικά προχωρήσαμε με αυτό το σχέδιο.
Υπάρχουν τραγούδια όπως τα “I Don’t Give a Fuck” και “Don’t Care”, που ακούγονται αρκετά επαναστατικά, με μια έντονη punk διάθεση, ειδικά το “I Don’t Give a Fuck”. Στρέφεται κάπου συγκεκριμένα ή είναι ένα γενικό “άντε στο διάολο” προς τους πάντες;
Είναι γενικό, αλλά στη δική μου περίπτωση έχει και μια προσωπική διάσταση. Μερικές φορές βρίσκομαι σε μια κατάσταση όπου πηγαίνω κάπου απλώς για να χαλαρώσω, να περάσω καλά, να πιω ένα ποτό και να παρακολουθήσω ένα συγκρότημα. Για παράδειγμα, υπάρχει ένα αγαπημένο μου μπαρ στο Αμβούργο, όπου έχει ζωντανή μουσική 365 ημέρες τον χρόνο. Πηγαίνω μερικές φορές εκεί, στέκομαι στην μπάρα, πίνω το ποτό μου και δεν με απασχολεί τίποτα στον κόσμο. Και τότε, πολλές φορές, εμφανίζονται άνθρωποι που έχουν τα προβλήματά τους. Σε πλησιάζουν και αρχίζουν να σου μιλούν γι’ αυτά. Είμαι άνθρωπος που ακούει τους άλλους, αλλά υπάρχουν και στιγμές που δεν έχω τη διάθεση. Και αναφέρομαι ακριβώς σε αυτές τις στιγμές. Είσαι σε καλή διάθεση και ξαφνικά κάποιος αρχίζει να σου αραδιάζει τα προβλήματά του, σε ρίχνει ψυχολογικά, σου απορροφά όλη την ενέργεια. Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά δεν έχω καμία όρεξη για κάτι τέτοιο. Αυτή είναι η στιγμή του “I Don’t Give a Fuck”. Είναι ουσιαστικά η στιγμή που λες: “Πραγματικά δεν με ενδιαφέρει ποιο είναι το πρόβλημά σου, γιατί εγώ απλώς στέκομαι εδώ κι εσύ με ενοχλείς με τη θλιβερή ιστορία σου”. Ξέρω ότι ακούγεται αγενές, αλλά νομίζω ότι μερικές φορές πρέπει να βάζεις όρια και να σταματάς τους άλλους από το να σου απορροφούν την ενέργεια. Οπότε, ουσιαστικά, το τραγούδι αφορά αυτήν ακριβώς την κατάσταση.
Νομίζω ότι μερικές φορές ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πως δεν είναι ο μοναδικός που θα πλησιάσει έναν μουσικό όταν τον συναντήσει. Θα έρθουν άλλοι 20, 50, 100 άνθρωποι για να του μιλήσουν.
Ναι, σωστά. Φυσικά.
Και όλο αυτό μπορεί να γίνει εξαντλητικό. Φαντάσου, μάλιστα, να αρχίζει κάποιος να σου μιλάει για τα δικά του προβλήματα. Δεν έχει κανένα νόημα.
Ναι, ακριβώς. Μερικές φορές γίνεται πραγματικά υπερβολικό. Δεν μπορείς να βοηθήσεις τους πάντες ούτε να γίνεις ο ψυχολόγος ή ο μικρός βοηθός του καθενός. Οι άνθρωποι πρέπει να λύνουν μόνοι τους τα προβλήματά τους. Και όταν αρχίζουν να σε παρασύρουν κι εσένα προς τα κάτω, μερικές φορές είναι καλύτερα να τους πεις να πάνε στο διάολο ή να τους ζητήσεις να το βουλώσουν, σε παρακαλώ!
Τι πιστεύεις για τη δημιουργία ενός προσωπικού άλμπουμ; Θεωρείς ότι σου προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία ή τελικά δημιουργεί περισσότερη πίεση, επειδή κάθε απόφαση περνάει από τα χέρια σου;
Όχι, δεν μου δημιουργεί ιδιαίτερη πίεση, γιατί δεν έχω τίποτα να αποδείξω σε κανέναν. Αυτό έγινε αποκλειστικά για την ευχαρίστησή μου. Ευχαρίστηση αντί για πίεση! Το απόλαυσα πραγματικά και ακολούθησα την κατεύθυνση που ένιωθα ότι ήθελα. Φυσικά, η μπάντα ήταν μαζί μου σε όλη αυτή τη διαδικασία. Όλα ήταν τόσο ελεύθερα. Δεν υπήρχαν προσδοκίες. Όταν κάνω έναν δίσκο με τους GAMMA RAY ή τους HELLOWEEN, γνωρίζω ότι ο κόσμος έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις και αυτό μπορεί να σου δημιουργήσει πίεση. Για παράδειγμα, ο λόγος που είχα μόνο ένα τραγούδι στην πρώτη κυκλοφορία της επανένωσης των HELLOWEEN ήταν ότι δεν ήμουν ικανοποιημένος με τις ιδέες που είχα. Δεν θεωρούσα ότι ήταν αρκετά καλές. Το μοναδικό τραγούδι για το οποίο πραγματικά πίστευα ότι άξιζε να συμπεριληφθεί ήταν το “Skyfall”. Έτσι, αποφάσισα να προχωρήσω με αυτό, αντί να προσπαθήσω να ολοκληρώσω ιδέες που αρχικά θεωρούσα εντάξει. Ίσως και καλές, αλλά όχι αρκετά δυνατές. Εκεί φαίνεται η διαφορά στην πίεση. Με αυτό το προσωπικό άλμπουμ δεν υπάρχει καθόλου πίεση. Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Και φυσικά, όλοι είναι ευπρόσδεκτοι είτε να το αγαπήσουν είτε να το μισήσουν.
Όπως μου είπες, έγραψες τα τραγούδια κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Νομίζω ότι αυτό λειτούργησε κάπως λυτρωτικά για σένα, επειδή δεν σε απασχολούσε αν θα ήταν ένα καλό τραγούδι για τους HELLOWEEN ή τους GAMMA RAY. Ήταν απλώς ένα τραγούδι που έγραψες και σου άρεσε. Το αν θα άρεσε στους άλλους ήταν δικό τους θέμα. Δεν ήταν HELLOWEEN. Νομίζω ότι αυτό σε βοήθησε να ισορροπήσεις την πίεση που αισθάνεσαι στους HELLOWEEN. Ισχύει;
Δεν ξέρω. Νομίζω ότι κάθε μουσικός που ακολουθεί μια συγκεκριμένη κατεύθυνση σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, κάποια στιγμή αισθάνεται την ανάγκη να ξεφύγει από αυτήν. Το έχουμε δει να συμβαίνει και σε άλλους, όπως στον Halford ή τον Dickinson. Πολλοί μουσικοί κάποια στιγμή απομακρύνονται από το καθιερωμένο τους ύφος. Όπως ο Adrian Smith, για παράδειγμα, που τώρα ασχολείται με πιο blues πράγματα. Πιστεύω ότι μερικές φορές χρειάζεται να ξεφύγεις από τη στασιμότητα και να κάνεις κάτι διαφορετικό, απλώς για να ανανεωθείς.
Συνεργάζεσαι ξανά με τον Alexander και τον Dan, δύο μουσικούς που προέρχονται από έναν αρκετά πιο σκληρό μουσικό χώρο. Τι πρόσφεραν στα τραγούδια;
Θα έλεγα την τελειότητα. Είναι τόσο καλοί στο να αντιλαμβάνονται το όραμά μου και να το υλοποιούν. Ο Dan είναι φανταστικός ντράμερ. Παρότι στους CARCASS παίζει πολύ περίπλοκα και τεχνικά πράγματα, μπορεί επίσης να ροκάρει και να δώσει τον κατάλληλο ρυθμό. Και το έκανε! Ήταν εξαιρετικό. Ο Alex είναι συνήθως ένας σπουδαίος κιθαρίστας, αλλά στο άλμπουμ έπαιξε εξαιρετικό μπάσο. Δεν πρέπει να ξεχάσω να αναφέρω και τους Eike και Tim, που συνεισέφεραν ο καθένας με το δικό του ύφος. Έτσι, όλα συνδυάστηκαν και το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό.
Υπάρχει κάποιος υγιής ανταγωνισμός ανάμεσα σε πατέρα και γιο;
Όχι, δεν ανταγωνιζόμαστε. Σε καμία περίπτωση. Ουσιαστικά συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον και αλληλοβοηθιόμαστε. Στέλνω στον Tim τα demo μου και τον ρωτάω τι πιστεύει ή μου στέλνει εκείνος τα δικά του και του λέω τη γνώμη μου. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Ίσως, μάλιστα, μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον. Εγώ ουσιαστικά του έμαθα όλα όσα γνωρίζω. Τώρα εκείνος μου δείχνει πράγματα που δεν μπορώ να παίξω ούτε για πλάκα! (γέλια) Όχι, σοβαρά τώρα, έχει γίνει πραγματικά εξαιρετικός μουσικός. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, καθόλου.
Αναφέρθηκα σε έναν υγιή ανταγωνισμό, αλλά πόσο διαφορετικό είναι να συνεργάζεσαι με τον γιο σου σε σύγκριση με τη συνεργασία σου με άλλους κιθαρίστες;
Στην πραγματικότητα, δεν είναι και τόσο διαφορετικό. Από τη στιγμή που αρχίζουμε να δουλεύουμε μαζί, αφήνουμε στην άκρη τη σχέση πατέρα και γιου. Είμαστε απλώς δύο μουσικοί που συνεργάζονται και έτσι λειτουργεί όλο αυτό.
Πώς έχει αλλάξει η σχέση σου με το τραγούδι και τη φωνή σου μέσα στα χρόνια;
Νιώθω πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση όταν τραγουδάω. Μου αρέσει πραγματικά η φωνή μου. Μου αρέσει ο τρόπος που τραγουδάω και αυτά που τραγουδάω. Νιώθω πλέον σίγουρος για τον εαυτό μου. Ξέρω ότι για κάποιους η φωνή μου είναι κάπως αμφιλεγόμενη, αλλά αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Εμένα μου αρέσει και λατρεύω να τραγουδάω. Μου αρέσει να εκφράζομαι μέσα από το τραγούδι. Μπορείς πάντα να είσαι σίγουρος ότι, όταν ανοίγω το στόμα μου, αυτό που ακούς είναι απόλυτα αυθεντικό. Δεν προσποιούμαι τίποτα. Δεν ξέρω, αισθάνομαι πολύ σίγουρος με τον εαυτό μου σε αυτό το κομμάτι.
Σχεδιάζεις να περιοδεύσεις με την προσωπική σου μπάντα;
Θα το θέλαμε όλοι πάρα πολύ! Όλη η μπάντα είναι ενθουσιασμένη με την ιδέα και λέμε: “Ναι, ναι, ναι, πάμε να το ανεβάσουμε στη σκηνή!” Είναι καθαρά θέμα σωστού προγραμματισμού. Αυτή την περίοδο είμαι πολύ απασχολημένος με τους HELLOWEEN, αλλά και την επόμενη χρονιά. Εντάξει, στη συνέχεια τα πράγματα θα ηρεμήσουν λίγο με τους HELLOWEEN, οπότε θα υπάρχει χρόνος να οργανώσουμε κάτι. Χρειάζεται, όμως, αρκετός σχεδιασμός. Και φυσικά υπάρχουν ακόμη οι GAMMA RAY, με τους οποίους θα ήθελα να κάνω μερικές συναυλίες και ίσως να αρχίσω να δουλεύω πάνω σε ένα άλμπουμ. Υπάρχουν πολλά πράγματα που θέλω να κάνω. Τόσα πολλά, που μάλλον θα πρέπει να κλωνοποιήσω τον εαυτό μου για να τα καταφέρω όλα. Κάτι που, απ’ όσο γνωρίζω, δεν είναι ακόμη εφικτό! Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως κάποια στιγμή κυκλοφορούν δέκα Kai Hansen σε όλο τον κόσμο, γράφοντας τραγούδια, κάνοντας συναυλίες και παίζοντας μουσική. Θα με βόλευε πολύ κάτι τέτοιο!
Αν μπορούσες να επιλέξεις μόνο ένα από αυτά, ποιο θα ήταν;
Ουσιαστικά είμαι Highlander. Μπορεί να υπάρξει μόνο ένας.
Ναι, είμαι αρκετά σίγουρος γι’ αυτό. Αν έπρεπε να επιλέξεις ένα πράγμα για να κάνεις την επόμενη χρονιά, ποιο θα ήταν;
Εντάξει, φυσικά θα ήταν μεγαλύτερη πρόκληση για μένα και, βέβαια, λίγο πιο ενδιαφέρον να βγάλω τους HANSEN στον δρόμο. Έχω κάνει τόσες πολλές συναυλίες με τους GAMMA RAY στη διάρκεια της ζωής μου και, παρότι εξακολουθώ να το λατρεύω, αυτό θα ήταν κάτι διαφορετικό και καινούργιο. Οπότε αισθάνομαι ότι με ελκύει ιδιαίτερα αυτή η προοπτική. Αλλά, όπως είπα, θα δούμε.
Και την επόμενη χρονιά έχουμε την επετειακή περιοδεία των 40 χρόνων των HELLOWEEN. Το επόμενο καλοκαίρι, απ’ όσο έχω δει.
Ακόμη; Νόμιζα ότι θα την κάνουμε φέτος!
Βλέπω ότι ανακοινώνετε ήδη συμμετοχές σε φεστιβάλ για τα 40 χρόνια των HELLOWEEN. Άρα θα παίζετε και το επόμενο καλοκαίρι.
Ναι, έχουμε ήδη κλείσει μερικά φεστιβάλ για το καλοκαίρι. Υποθέτω ότι δεν θα έχω χρόνο να περιοδεύσω και με κάποια άλλη μπάντα εκείνη την περίοδο. Ξέρεις, δεν είναι μόνο να πας κάπου και να παίξεις. Χρειάζεται προετοιμασία, πρόβες και όλα τα σχετικά. Και ο χρόνος αρχίζει να πιέζει. Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει επίσης να περνάω λίγο χρόνο με την οικογένειά μου πού και πού.
Οπότε, χρειαζόμαστε ακόμη έναν κλώνο σου. Έναν Kai για την οικογένεια, έναν για τους GAMMA RAY, έναν για τους HANSEN και έναν για τους HELLOWEEN. Και έναν ακόμη για τα προσωπικά σου!
Θεέ μου! Ναι! Αλλά μάλλον δεν θα τα πήγαινα καλά με τους υπόλοιπους Kai Hansen!
Όχι, όχι, όχι! Είναι δύσκολο να συμβεί αυτό! (γέλια) Υπάρχει κάποια συζήτηση για ένα ακόμη στούντιο άλμπουμ των HELLOWEEN μετά τους επετειακούς εορτασμούς;
Φυσικά, φυσικά! Υπάρχει ήδη ένα πλάνο κυκλοφορίας για τον επόμενο δίσκο των HELLOWEEN. Δεν είμαι σίγουρος αν επιτρέπεται να αποκαλύψω από τώρα πότε ακριβώς θα κυκλοφορήσει, αλλά σίγουρα θα είναι μέσα στην επόμενη χρονιά. Έχουμε ήδη ηχογραφήσει αρκετό υλικό.
Θυμάμαι από τις συνεντεύξεις που είχαμε κάνει για το προηγούμενο άλμπουμ ότι είχατε ήδη πολλά τραγούδια έτοιμα, ολοκληρωμένα στο 100%.
Ακριβώς. Ναι!
Ποιο τραγούδι των HELLOWEEN απολαμβάνεις περισσότερο να παίζεις σήμερα ζωντανά σε σχέση με την εποχή που κυκλοφόρησε;
Λοιπόν, τα περισσότερα τραγούδια που απολαμβάνω πραγματικά να παίζω αυτή την περίοδο είναι κομμάτια που δεν είχα παίξει ποτέ στο παρελθόν. Όταν κυκλοφόρησαν, υπήρχε κάποιος άλλος στο συγκρότημα στη θέση μου. Για παράδειγμα, μου αρέσει πολύ το “We Burn”. Μου αρέσει πολύ το “Hell Was Made in Heaven”. Και απολαμβάνω ιδιαίτερα να παίζω το “King For A Thousand Years”. Αυτά είναι τα τρία αγαπημένα μου αυτή τη στιγμή, από όσα χαίρομαι να παίζω ζωντανά.
Κοιτάζοντας πίσω στο “Walls of Jericho”, υπάρχει κάτι που ακούς σήμερα και σε κάνει να χαμογελάς, επειδή τότε ήσασταν τόσο νέοι, τόσο απερίσκεπτοι και, θα έλεγα, τόσο ατρόμητοι;
Ναι, ήμασταν σίγουρα ατρόμητοι. Ήμασταν αφελείς, ήμασταν άγριοι και απλώς ορμούσαμε χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτα. Φυσικά, κάποια από αυτά χάνονται με τα χρόνια. Όσο περισσότερα γνωρίζεις και όσο μεγαλύτερη εμπειρία αποκτάς, τόσο πιο ήρεμος γίνεσαι. Και μερικές φορές αυτό με ενοχλεί λίγο. Με πιάνει μια νοσταλγία για εκείνη τη νεανική, αφελή ενέργεια που είχαμε τότε, γιατί στην πραγματικότητα δεν ξέραμε τίποτα για το πώς λειτουργούν τα πράγματα! Και αυτό, κατά κάποιον τρόπο, ήταν καλό. Τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Πιστεύω, πάντως, ότι εξακολουθούμε να έχουμε πολλή ενέργεια.
Υπάρχει κάποιο ξεχασμένο τραγούδι των HELLOWEEN ή των GAMMA RAY που πιστεύεις ότι άξιζε πολύ μεγαλύτερη προσοχή από αυτή που τελικά έλαβε;
Θεέ μου, νομίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλά! Υπάρχουν πάντα τραγούδια που θα ήθελα πολύ να παίξω ζωντανά, αλλά για κάποιον λόγο μένουν τελικά εκτός προγράμματος, επειδή ίσως δεν είναι από τα αγαπημένα του κόσμου. Φυσικά, όταν παίζεις μια συναυλία, θέλεις να περάσει καλά ο κόσμος. Οι οπαδοί θέλουν να ακούσουν τα αγαπημένα τους τραγούδια και, βεβαίως, θέλουμε να τους προσφέρουμε αυτό που επιθυμούν. Σε προσωπικό επίπεδο, όμως, υπάρχουν πολλά τραγούδια που θα ήθελα να παίξω. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους GAMMA RAY. Το “Majesty” είναι ένα τραγούδι που αγαπώ πραγματικά. Το έχουμε παίξει ζωντανά μόνο μία φορά! Υπάρχει επίσης το “The Cave Principle”. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι, αλλά το λατρεύω και θα ήθελα πολύ να το παίξω ζωντανά. Το ζήτημα είναι ότι πρέπει να τολμήσεις να κάνεις κάτι τέτοιο, γιατί δεν γνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι που έρχονται στη συναυλία κάθε τραγούδι σου. Πολλοί ξέρουν μόνο τα προφανή κομμάτια. Και, φυσικά, θέλεις ο κόσμος να περνάει καλά, να συμμετέχει, να τραγουδάει μαζί σου και να διασκεδάζει. Αν δεν γνωρίζει το τραγούδι, πιθανότατα δεν μπορεί να κάνει τίποτα από αυτά. Επομένως, είναι πάντα λίγο δύσκολο να προσθέσεις στο πρόγραμμα τραγούδια που η ίδια η μπάντα θα ήθελε πολύ να παίξει, αλλά μπορεί τελικά να καταλήξουν να είναι σαν ένα νεκρό σώμα πάνω στη σκηνή!
Και δεν μπορείς να προσθέσεις περισσότερα από ένα-δύο τέτοια τραγούδια. Ειδικά εσύ, που βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή και βλέπεις τις αντιδράσεις του κοινού. Βλέπεις ανθρώπους να σε κοιτάζουν χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, ενώ μερικοί συνομήλικοί μου κάνουν headbanging στο “The Cave Principle”, για παράδειγμα. Δεν παίζεις όμως μόνο για μένα!
(γέλια) Ναι, ακριβώς!
Προσωπικά, θα ήθελα να παρακολουθήσω μια αποκλειστική συναυλία για μένα, αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Οπότε πρέπει να συμβιβαστούμε με τα προφανή τραγούδια και μερικές μικρές εκπλήξεις.
Ναι, σωστά. Κι εγώ θα το ήθελα αυτό. Αλλά, εντάξει, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα!
Ίσως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει σε μια μικρή συναυλία αποκλειστικά για το fan club, με περιορισμένο κοινό 200 ατόμων, σε κάποιο μικρό κλαμπ όπως το Headbanger’s Ballroom στο Αμβούργο.
Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να στοχεύσουμε σε κάτι λίγο μεγαλύτερο από αυτό! Αλλά ναι, ουσιαστικά θα ήταν κάτι πιο ιδιαίτερο. Αξίζει να το δοκιμάσουμε. Να πούμε, δηλαδή, ότι θα κάνουμε τρεις συναυλίες στις οποίες θα παίζουμε μόνο τα περίεργα και όχι τα προφανή τραγούδια. Ίσως κάποια μέρα το τολμήσουμε!
Ας ελπίσουμε! Θα είμαι εκεί, στην πρώτη σειρά. Ωραία. Αν μπορούσες να δώσεις μία συμβουλή στον 20χρονο Kai Hansen, ποια θα ήταν;
Δεν θα ήθελα να αλλάξει τίποτα. Θα ήθελα να κάνει ακριβώς ό,τι έκανε τότε, γιατί, προφανώς, ήταν το σωστό. Οπότε δεν θα του έδινα καμία συμβουλή.
Ίσως να μη δίνει δεκάρα για τίποτα!
Ναι, αυτό είναι μέρος της όλης φιλοσοφίας! (γέλια)
Σάκης Φράγκος
