Για μια τελευταία φορά οι Βρετανοί θρύλοι του hard rock θα επισκεφθούν την χώρα μας το Σάββατο 8/11 (Θεσσαλονίκη) και την Κυριακή 9/11 (Αθήνα) για μια τελευταία φορά. Ευτυχώς το σχήμα έχει πολυάριθμους οπαδούς την πατρίδα μας και κάθε φορά τους τιμά με την παρουσία του στις εμφανίσεις τους. Αλλά και οι ίδιοι τιμούν την φανέλα με το παραπάνω και όποτε παίζουν ενώπιον μας, μας προσφέρουν ένα εξαιρετικό live με κάποια καινούργια κομμάτια αλλά και πολλά από τα κλασσικά και αγαπημένα tracks της πλούσιας δισκογραφίας τους.
Παρακάτω, όπως κάναμε τα παλιά χρόνια πριν την έλευση του YouTube, του Spotify και των σύγχρονων πλατφορμών αναπαραγωγής κομματιών, θα φτιάξουμε μια κασέτα με 16 κομμάτια από την χρυσή εποχή του σχήματος της δεκαετίας του ‘70. Μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά tracks της μπάντας με κομμάτια από όλους τους 12 δίσκους που έβγαλε το σχήμα σε αυτή την χρυσή δεκαετία που πραγματικά μεγαλούργησαν. Αφιερωμένο πάντα με τεράστια αγάπη και ευγνωμοσύνη στα μέλη της μπάντας αυτής της περιόδου που δεν βρίσκονται πλέον στην ζωή. David Byron, Gary Thain, Lee Kerslake, Ken Hensley, Alex Napier, John Wetton, Trevor Bolder και John Lawton είστε πάντα στην καρδία μας, δεν σας ξεχνάμε ποτέ!
SIDE A:
- “Gypsy” (“Very ‘eavy, very ‘umble”, 1970)
13 Ιουνίου του σωτηρίου έτους 1970. Ο πρώτος δίσκος των URIAH HEEP είναι γεγονός και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το άλμπουμ ανοίγει με αυτό το heavy κομμάτι. Heavy metal το έλεγαν τότε και η σύνθεση είναι των Βox/Byron, μιας και ο Κen Hensley δεν είχε ακόμη κάνει την παρέμβαση του στην σύνθεση των κομματιών. Το κομμάτι διαρκεί λίγο πάνω από έξι λεπτά, όμως για τις ανάγκες του single, το βρίσκουμε και τετράλεπτο σε πολλές συλλογές, με κομμένη την εισαγωγή στην αρχή και το τέλος.
To “Gypsy” είναι το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε το συγκρότημα όταν ονομάστηκαν σε URIAH HEEP, το πρώτο από μια σειρά σπουδαίων κομματιών, με το μπετόν αρμέ riff να είναι σήμα κατατεθέν της πρώιμης εποχής των HEEP. Ο Mick Box σαν κιθαρίστας μπορεί να μην ήταν ένας βιρτουόζος επιπέδου Blackmore, Page, αλλά ήταν εκτός από συλλογικός παίχτης (έχει μείνει στην ιστορία η τριάδα Βοχ/ Byron/ Hensley) και φοβερός συνθέτης επίσης. Και αν έχει γράψει άσματα… Ένα από αυτά είναι και το “Gypsy”.
- “Bird of prey” (‘Salisbury”, 1971)
Ένα πολύ heavy κομμάτι από τον δεύτερο δίσκο των Βρετανών είναι και αυτό που ανοίγει τον δίσκο αυτόν. Το κομμάτι εισάγει για το σχήμα την τεχνική των φωνητικών αρμονιών και εδώ έχουμε ένα Byron με τα χαρακτηριστικά falsetto φωνητικά σε μια εκπληκτική σύνθεση. Περιέργως στην Αμερικάνικη έκδοση του δίσκου το κομμάτι θα αντικατασταθεί με το “Silent the bullet freak” που δεν φτάνει φυσικά το μεγαλείο αυτού του track. Η πρώτη έκδοση του “Bird of prey”, διαφορετική από αυτήν εδώ, είχε κυκλοφορήσει λίγούς μήνες πιο πριν σαν b-side στο “Gypsy” single.
- “Lady in Black” (“Salisbury”, 1971)
Ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια τoυ σχήματος που ακούγεται μέχρι και σήμερα στο ραδιόφωνο και πολλοί το ξέρουν χωρίς να γνωρίζουν καν το σχήμα που το ερμηνεύει. Μια αποκλειστικά Hensley σύνθεση που αφηγείται μια ιστορία ενός άντρα που περιπλανιέται στο σκοτάδι και συναντά μια οντότητα που μοιάζει για θεά και η οποία τον παρηγορεί.
Αρχικά σαν σύνθεση δεν αγαπήθηκε από κάποια από τα μέλη της μπάντας μιας και η ακουστική του μορφή έμοιαζε σαν folk κομμάτι αλλά στο τέλος συμφώνησαν. Όλοι όμως εκτός του τραγουδιστή David Byron που αρνήθηκε να το τραγουδήσει και γι’ αυτό τον λόγο τα φωνητικά τα ανέλαβε εξ ολοκλήρου -για πρώτη φορά- ο Ken Hensley! Μάλιστα οι περισσότεροι οπαδοί (ανάμεσά τους κι εγώ) άργησαν πάρα πολλά χρόνια να το καταλάβουν μιας και το ηχόχρωμα των δύο τραγουδιστών ήταν παρόμοιο. Ένα σπουδαίο κομμάτι έτσι κι αλλιώς!
- “Look at yourself” (“Look at yourself”, 1971)
Eξαιρετικό τραγούδι που ανοίγει τον ομότιτλο- τρίτο κατά σειρά δίσκο του σχήματος, που βγήκε τον Σεπτέμβριο του 1971. Σύνθεση του Hensley που είχε αρχίσει σιγά σιγά να αναλαμβάνει αρχηγικό ρόλο στην μπάντα, μιας και σε αυτόν τον δίσκο έχει αναλάβει σχεδόν μόνος του την σύνθεση των τραγουδιών. Με τα keyboards του “ζωγραφίζει” την σύνθεση, βοηθούμενος τόσο από την κρυσταλλική φωνή του Byron όσο και από τα τύμπανα του Ian Clarke (η μοναδική του εμφάνιση σε δίσκο της μπάντας, υπήρξε νωρίτερα μέλος της Βρετανικής progressive rock μπάντας CRESSIDA). Επίσης στο κομμάτι αυτό συμμετέχουν στα κρουστά τρία μέλη της Άγγλο- Αφρικάνικης μπάντας OSIBISA, οι οποίοι άνηκαν και αυτό στο δυναμικό της Bronze records. Πανέξυπνη επίσης η ιδέα του Mick Box να τοποθετήσει έναν παραμορφωτικό καθρέπτη στο εξώφυλλο, ταιριάζοντας τον τίτλο του δίσκου με το κομμάτι που τον ανοίγει.
- “July Morning” (“Look at yourself”, 1971)
To “July Morning” ήταν μια σύνθεση των Ηensley/Byron. Αυτό το δεκάλεπτο έπος ήταν αυτό που η μπάντα χρειαζόταν για να ανέβει στο επόμενο επίπεδο δημοτικότητας. Η αλήθεια είναι ότι στα liner notes του δίσκου ο Ηensley αναφέρει ότι το κομμάτι είχε αρχίσει να αγαπιέται από το κοινό πριν ηχογραφηθεί. Στην ουσία η δομή του προέκυψε από δύο διαφορετικά κομμάτια. O Hensley είχε αρχίσει να γράφει ένα ακουστικό κομμάτι και μπαίνοντας στο studio βρίσκει τον Βyron να έχει σχεδιάσει ένα δικό του νέο κομμάτι. Οι δύο τους τα έβαλαν κάτω, και το αποτέλεσμα ήταν μια σύνθεση που θεωρείται από πολλούς σαν το κορυφαίο που έγραψε ποτέ αυτή η μπάντα. Η ανεπανάληπτη ερμηνεία του Βyron, τα πανέμορφα keyboards του Hensley, το εξαιρετικό riff του Box, το πανέμορφο μπάσο του Paul Newton αλλά και η συμμετοχή του Manfred Man με το Moog του στο τέλος του κομματιού σε συνδυασμό με την άψογη δομή του όλου κομματιού, έμελλε να καταγραφεί σαν ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια όλων των εποχών.
- “Εasy Livin’” (“Demons and wizards”, 1972)
Το 1972 βρίσκει το συγκρότημα με το πιο πλήρες line up που θα είχαν ποτέ, μιας και η είσοδος των Gary Thain (μπάσο) και Lee Kerslake (τύμπανα) θα δέσει την μπάντα σε απίστευτο βαθμό. Το “Easy Livin’” ήταν το δεύτερο single από τον δίσκο που διαδέχθηκε το “The wizard” και ήταν αυτό που τους βοήθησε να κατακτήσουν τα Αμερικάνικα charts.
Μπορεί στην Ευρώπη να είχαν καταφέρει να καθιερωθούν μέχρι τώρα, αλλά χάρις στο “Easy livin’” μπόρεσαν να εισβάλουν στην μεγαλύτερη αγορά του κόσμου (Αμερική) φθάνοντας μάλιστα στο #39 του Billboard chart.
Σύνθεση του Ken Hensley, γράφτηκε ύστερα από μια συζήτηση που είχαν σε ένα ταξί, για το πώς ο κόσμος νομίζει ότι η ζωή των rock συγκροτημάτων είναι εύκολη, απλά παίζουν συναυλίες, πληρώνονται και μετά πηγαίνουν σπίτι τους. Η συζήτηση αυτή προέκυψε αφού η μπάντα είχε βγει από το studio μετά από ένα 36-άωρο σερί προβών και ηχογραφήσεων και η όλη κουβέντα προβλημάτισε τον Hensley, οι λέξεις easy και life κόλλησαν στο μυαλό του. Όταν έφτασε σπίτι του κάθισε στο πιάνο και μετά από δεκαπέντε λεπτά το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν έτοιμο.
- “Rainbow Demon” (“Demons and wizards”, 1972)
Η δεύτερη πλευρά του εξαιρετικού “Demons and wizards” ξεκινά με ένα άλλο έπος, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το “αδελφάκι” του “The wizard” όσον αφορά τον τίτλο του δίσκου μιας και δεν υπάρχει ομότιτλο κομμάτι, και αυτό δεν είναι άλλο από το “Rainbow demon”.
Επική και μεγαλειώδης σύνθεση του Ken Hensley, μπορεί να είναι αρκετά μικρή σε διάρκεια αλλά διαθέτει σημαντικό εκτόπισμα και εξαιρετική δυναμική. Εκτυφλωτικά φωνητικά από τον Byron που τονίζουν την επική ατμόσφαιρα της σύνθεσης και επιπλέον η μπάντα σαν καλοκουρδισμένο ρολόι μαγεύει και σαγηνεύει επίσης για άλλη μια φορά. Αν λες ότι ακούς επικό metal και αγνοείς αυτό το κομμάτι καλύτερα να ασχοληθείς με την συλλογή γραμματοσήμων ή κάτι άλλο.
8. “Τales” (“The magician’s Birthday”, 1972)
Μια μοναδική σύνθεση από το “Magician’s Birthday” και αυτή με την υπογραφή του Ken Hensley. Μια από τις πιο ξεχωριστές συνθέσεις αλλά και μια από τις πιο αγαπημένες των οπαδών τους. Το “Tales” είναι ένα ατμοσφαιρικό ακουστικό αριστούργημα που ξεχωρίζει για μια σειρά λόγων. Οι μαγευτικοί στίχοι του, η ερμηνεία του Byron είναι σεμιναρική, τα ψυχεδελικά πλήκτρα του Hensley, οι slide κιθάρες του Mick Box και τα τύμπανα του Lee Kerslake έρχονται όλα σε μια αρμονία να “δέσουν” την σύνθεση αυτήν. Ο Hensley θα πει για τον Byron: “Ο David ήταν ο επικοινωνιακός σύνδεσμος της μπάντας με το κοινό που μας παρακολουθούσε. Είχε τόσο χάρισμα, τόσες δυνατότητες. Δεν είχε την καλύτερη φωνή του κόσμου αλλά ήταν ένας από τους πρώτους πραγματικούς showmen”. Επίσης, οι προσθήκες των Gary Thain και Lee Kerslake στην μπάντα και το δέσιμο που προέκυψε, της έδωσαν μια δυναμική και μια πνοή που μπορεί κανείς να την αντιληφθεί σε κάθε τραγούδι που συμμετείχαν.
SIDE B:
- “Sunrise” (“The magician’s Birthday”, 1972)
Δεν πρόλαβε να κοπιάσει η επιτυχία του “Demons and wizards” και έξι μήνες μετά θα ακολουθήσει και ο διάδοχός του, το “Magician’s Birthday”. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτοί οι δυο δίσκοι είναι αδέλφια , το ένα αποτελεί προέκταση του άλλου, βγήκαν την ίδια χρονιά , οι fantasy στίχοι συνεχίζονται και εδώ, τα επικά εξώφυλλα και των δυο δίσκων είναι του Roger Dean και είναι το λιγότερο φανταστικά και επίσης μοιάζουν αρκετά όσο αφορά το μουσικό ύφος. Το μαγευτικό αυτό κομμάτι που ανοίγει και τον δίσκο σε βάζει κατευθείαν στην fantasy ατμόσφαιρα ήταν μια σύνθεση του Ken Hensley και κυκλοφόρησε σαν b-side του “Spider woman”. Ήταν πραγματικά περίεργο πάντως ότι δεν επιλέχθηκε για κύριο single του δίσκου, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την τύχη του. Το “Sunrise” λατρεύτηκε από το κοινό τους στις συναυλίες( αν κοιτάξετε στο “Uriah heep live” του 1973, το πρώτο επίσημο live άλμπουμ τους, είναι αυτό που ανοίγει στο set).
Η ερμηνεία του Byron, οι μοναδικοί στίχοι του τραγουδιού, οι φωνητικές αρμονίες που ήταν ένα από τα πιο δυνατά ατού τους, ο Gary Thain να “ζωγραφίζει” την σύνθεση με μοναδικό τρόπο, η κορύφωση της μουσικής, οι εικόνες που σου δημιουργεί το άκουσμα του και το μουσικό ταξίδι που κάνεις ακούγοντάς το είναι μοναδικό. Το “Sunrise” είναι ένα από τα πιο σημαντικά τραγούδια της μπάντας και προσωπικά το κομμάτι που με έμπασε για τα καλά στην μαγεία των URIAH HEEP.
- “Pilgrim” (“Sweet freedom”, 1973)
EΠΙΚΟ heavy metal. Μια σύνθεση που θα θέσει τις βάσεις για ένα μουσικό ιδίωμα που θα έρθει τα επόμενα χρόνια. Μια ασύλληπτη σύνθεση των Byron/Hensley από το “Sweet Freedom”, τον έκτο κατά σειρά δίσκο της μπάντας. Το “Pilgrim” ξεχωρίζει και γιατί ήταν ένα από τα πιο heavy κομμάτια στο μέχρι τότε ρεπερτόριο της μπάντας αλλά και σε αυτό μπορούμε να θαυμάσουμε απρόσκοπτα την ερμηνεία που παραδίδει σε εμάς τους κοινούς θνητούς ο David Byron. Μια ερμηνεία που δεν νομίζω ότι θα μπορούσε κανείς εκτός από αυτόν να δώσει σε αυτό. Ο Εric Adams, ο King Diamond αλλά και ο Fenriz (DARKTHRONE) δηλώνουν οπαδοί, είναι ένα κομμάτι που μπορεί να σας θυμίσει από πού πήραν την έμπνευση και τη επιρροή άσκησε πάνω τους η φωνή του Byron σε αυτά τα μεγαθήρια. Να πούμε ότι ήταν η πρώτη φορά – για φορολογικούς λόγους- που θα ηχογραφήσουν δίσκο εκτός Βρετανίας. Για τις ανάγκες της ηχογράφησης του “Sweet Fredom” θα νοικιάσουν μια βίλα σε ένα προάστιο του Παρισιού και θα κλειστούν εκεί τον Ιούνιο και Ιούλιο του 1973. Μια πρωτόγνωρη εμπειρία για τo σχήμα να ηχογραφεί και να μένει στον ίδιο χώρο για τόσο διάστημα συν το γεγονός ότι μόλις είχαν υπογράψει ένα μεγάλο συμβόλαιο με την Warner Brothers για την Αμερικάνικη αγορά.
- “Suicidal man” (“Wonderworld”, 1974)
To έβδομο άλμπουμ της μπάντας ήταν λιγότερο heavy από τους προκατόχους του αλλά και πάλι ήταν αξιόλογο σε μια περίοδο που το σχήμα έμοιαζε κουρασμένο μιας και υπήρχαν προσωπικά προβλήματα με ναρκωτικά και αλκοόλ σε κάποια από τα μέλη της μπάντας. Το “Suicidal man” είναι ένα από τα πιο ροκαδικά κομμάτια του δίσκου και σε αυτό διαφαίνονται όλα τα στοιχεία που έκαναν τους URIAH HEEP σπουδαίουs στο να γράφουν heavy rock tracks. Επιπλέον ήταν ένα φοβερό κομμάτι για τις συναυλίες τους. Οι τριγμοί όμως είχαν ήδη είχαν αρχίσει να είναι εμφανείς και στο συνθετικό κομμάτι επικρατούσε μια στασιμότητα.
- “Return to fantasy” (“Return to fantasy”, 1975)
Όλα τα ωραία έχουν και ένα τέλος. Η εξάρτηση του μπασίστα Gary Thain από τα ναρκωτικά θα είχε σαν αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του από το σχήμα και ο αντικαταστάτης του θα ήταν ο John Wetton (FAMILY, KING CRIMSON, ROXY MUSIC). Παλιός γνώριμος των Box και Kerslake θα μπει στην μπάντα τον Μάρτιο του 1975 και θα κάνει το ντεμπούτο του με το “Return to Fantasy”. To ομώνυμο κομμάτι, σύνθεση των Hensley/Byron ανοίγει τον δίσκο και θυμίζει κάτι από την ατμόσφαιρα των Demons/Μagicians. Eνα αριστουργηματικό κομμάτι, ικανό να σε ταξιδέψει στην μαγεία τους, αθάνατο άσμα που ακούγεται φρέσκο ακόμα και μετά από εκατοντάδες ακροάσεις. Η ερμηνεία του Byron είναι αυτή που ξεχωρίζει και δίνει ένα ιδιαίτερο χρώμα στην σύνθεση, με την δυναμική και την καθαρότητα που διακρίνει την φωνή του. Ο Hensley όπως πάντα έχει γράψει μια εξαιρετική μουσική, το ταξιδιάρικο/space feeling ενισχύεται με τα πλήκτρα, τα tricks και τα εφέ που κάνει με αυτά ώστε να μας μεταδώσει την ανάλογη αίσθηση. Σε μια λίστα με τα 10 πιο αγαπημένα μου κομμάτια ever, το “Return to fantasy” το τοποθετώ εύκολα στην πρώτη πεντάδα. Τόσο απλά.
- “Weep in silence” (“High and mighty”, 1976)
Eξαιρετική μπαλάντα από τον πιο αδύναμο δίσκο της μπάντας για την δεκαετία του 70. Μια εξαιρετική σύνθεση των Hensley/Wetton με φοβερά φωνητικά από τον Byron, ένα ωραίο solo κιθάρας και φοβερή κρυστάλλινη παραγωγή. Ήταν μια εποχή που τα προβλήματα αλκοολισμού του Byron είχαν αρχίσει να παίρνουν το πάνω χέρι και γι’ αυτό τον λόγο εκδιώχθηκε από το σχήμα ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Παρόλα αυτά το κομμάτι αυτό μας φέρνει στο μυαλό τα μεγαλεία του πρόσφατου παρελθόντος τους και στέκεται άνετα σε αυτή εδώ την συλλογή.
6. “Sympathy” (“Firefly”, 1977)
Μετά την εκδίωξη του Byron ακολούθησαν auditions για την θέση του τραγουδιστή από τις οποίες πέρασαν οι David Coverdale, Ian Hunter και Gary Holton (HEAVY METAL KIDS). Όμως ο Roger Glover από τους DEEP PURPLE τους πρότεινε τον Γερμανό John Lawton (LUCIFERS FRIEND) που μόλις είχε συνεργαστεί μαζί του στο solo άλμπουμ του “Butterfly ball”. Το σχήμα ενθουσιάσθηκε από την κασέτα που άκουσε και πήγε στην Γερμανία να τον συναντήσει. Επιπλέον μια νέα προσθήκη στο σχήμα ήταν ο μπασίστας Trevor Bolder (από τους SPIDERS FROM MARS του David Bowie).
To “Sympathy” ήταν μια σύνθεση του Hensley, που κυκλοφόρησε σαν δεύτερο single από το άλμπουμ και τα πήγε καλά στα Γερμανικά charts. Μια εξαιρετική heavy σύνθεση με φοβερές κιθάρες και απίστευτα φωνητικά από τον νεοφερμένο Lawton, ήταν ένα κομμάτι που σηματοδότησε μια νέα σπουδαία αρχή στο νέο κεφάλαιο του σχήματος και τους έδωσε την δύναμη να συνεχίσουν με φρέσκια ορμή και όρεξη. Μπορεί εμπορικά να μην πλησίασαν ποτέ τα προηγούμενα μεγαλεία, καλλιτεχνικά ένας νέος δρόμος ανοιγόταν, δίνοντας στο όνομα URIAH HEEP την απαραίτητη επανεκκίνηση που χρειαζόντουσαν εκείνο το διάστημα.
- “Free n’ easy” (“Innocent victim”, 1977)
Το δεύτερο άλμπουμ με τον Lawton εμφανίσθηκε το Νοέμβριο του ’77 και μάλιστα σε αυτό τον δίσκο βρίσκουμε τον τραγουδιστή να υπογράφει και την παρακάτω σύνθεση με τον κιθαρίστα Mick Box. To “Free n’ easy” είναι η πιο speed metal σύνθεση που είχαν γράψει μέχρι τότε και είναι απορίας άξιο το πως δεν κυκλοφόρησε σαν single και επιλέχθηκε το πιο pop κομμάτι “Free me” για αυτό τον ρόλο. Μάλλον η Αμερικάνικη αγορά ήταν στα σχέδια της εταιρίας που όμως και αυτή την φορά δεν κατάφερε να αποκτηθεί.
Επιπλέον το κομμάτι αυτό ξεχωρίζει σαν την μύγα μες στο γάλα από όλα τα υπόλοιπα του δίσκου και φυσικά πήρε απευθείας την θέση του στο live setlist της μπάντας. Αν ακούσετε το “Live in Europe 1979” που είναι το ζωντανά ηχογραφημένο ντοκουμέντο της Lawton εποχής θα το απολαύσετε στον μέγιστο βαθμό, στο κατάλληλο περιβάλλον που του αρμόζει καλυτέρα. Απίστευτα αναπάντεχο κομμάτι εν έτη 1977 από τους URIAH ΗΕΕP.
- “I’m Alive” (“Fallen angel”, 1978)
Mε ένα λυρικό riff που θυμίζει τις μαγικές εποχές του σχήματος ξεκινά αυτό το μαγευτικό κομμάτι από τον τρίτο δίσκο της Lawton εποχής. Mάλιστα αυτή είναι μια αποκλειστική σύνθεση του Lawton, μιας και σε αυτό τον δίσκο συμμετέχει σε τρείς από τις δέκα συνθέσεις του δίσκου, μάλιστα οι δυο είναι δικές του αποκλειστικά συνθέσεις. Τόσο πολύ είχε μπει στο κλίμα της μπάντας και εδώ μας προσφέρει μια εξαιρετική στακάτη hard rock σύνθεση.
Την επόμενη χρονιά ο Lawton θα απολυθεί από το σχήμα και θα ακολουθήσει και η αποχώρηση του Lee Kerslake (θα τον συναντήσουμε στην προσωπική μπάντα του Οzzy Osbourne) και έτσι θα κλείσει και η δεύτερη περίοδος της μπάντας που κυκλοφόρησε τρία πολύ αξιόλογα στούντιο άλμπουμ, μια περίοδο που είναι ιδιαίτερα αγαπητή στους οπαδούς σαν “The Lawton era”. Η δεκαετία του ‘70 θα κλείσει γλυκόπικρα και μια νέα περιπέτεια θα ανοίξει με την έλευση της νέας δεκαετίας αλλά αυτό είναι μια διαφορετική και αρκετά πιο πολύπλοκη κατάσταση…
Γιάννης Παπαευθυμίου
