Έφτασε η μέρα το λοιπόν, που ξεκινάει το πρώτο festival του ROCK HARD. Έχουμε μιλήσει ήδη πολύ για το ποιοι θα είναι, πότε θα παίξουν και τα τοιαύτα, οπότε περνάμε κατευθείαν στο ζουμί για να μην σας κουράζουμε.
12 Σεπτεμβρίου 2025, η ώρα 17:30. Το μοντέρνο hard’n’heavy σχήμα των GANZI GUN, βρίσκεται στο σανίδι για να αναλάβει να ζεστάνει τον αρχικό κόσμο που έδωσε το παρόν εκείνη την ώρα μέσα στο λιοπύρι. Ενεργητικοί, αγαπημένοι από μεριάς γράφοντος, με την απαραίτητη μοντέρνα groove πινελιά προκειμένου να ξεχωρίζουν, σε ένα είδος που εδώ δεν έχουμε πολλές τέτοιες μπάντες η αλήθεια είναι.
Με υλικό από το τελευταίο τους άλμπουμ “Time is now”, ένα ολοκαίνουργιο κομμάτι, συν το hit-άκι “Fading lights” από το “Welcome to the show” ντεμπούτο, οι GANZI GUN έδωσαν τα διαπιστευτήρια τους, δικαιώνοντας όσους πίστεψαν σε αυτούς.
Στη συνέχεια, η all-female εκπροσώπηση (έστω πλην κιθαρίστα Adri Funérailles) του festival, με τις Ολλανδέζες COBRA SPELL, ανέβηκε στο σανίδι. Είχα ακούσει για τις κυρίες (κυρίως λόγω της ταλαντούχας lead παίκτριας Sonia Anubis), αλλά ουδέποτε είχα ακούσει το υλικό της, οπότε δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Πήρα ένα διασκεδαστικό hard’n’heavy αμάλγαμα (πιο κοντά στο κλασσικό heavy φυσικά), που λειτουργούσε φουλ σε συναυλιακές συνθήκες.
Η κυρία Kris Vega είναι μια πολύ ωραία φωνή και frontwoman, ενώ οι συμπαίκτες/συμπαίκτριες της την συμπληρώνουν όμορφα στη επί σκηνής παρουσία της. Με υλικό από το “666” full-length καθώς και τα δύο EP που έχουν ήδη στα 6 χρόνια ύπαρξής τους, μου άφησαν μια θετική γεύση μια και έχουν σωστό attitude και καλές ιδέες, αλλά θα ήθελα να με εντυπωσιάσουν και περισσότερο στο μέλλον.
Και τώρα ο Θοδωρής ο Μηνιάτης θα σας μιλήσει για τους θεούς INNERWISH.
Γιάννης Σαββίδης
Υπάρχουν κάποια συγκροτήματα τα οποία πια αποτελούν μια σταθερή αξία σε κάθε συναυλιακό δρώμενο που επιχειρούν. Ένα από αυτά είναι σίγουρα και οι INNERWISH, ένα γκρουπ που είναι λίρα εκατό κάθε φορά που το βλέπεις ζωντανά, αν βεβαίως σου αρέσει, το Ευρωπαϊκό heavy/power metal, αφού με αυτό αρέσκονται να εκφράζονται μουσικά. Έτσι από την στιγμή που ανέβηκαν στην σκηνή του Rock Hard Festival, απλά απέδειξαν όλα τα παραπάνω, για μια ακόμα βραδιά. Τα πολλά χρόνια σύμπραξης των μουσικών μαζί, τους έχουν κάνει να παίζουν αβίαστα, αποδίδοντας τα τραγούδια τους σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή, σε κάθε συνθήκη που έχουν να αντιμετωπίσουν. Στα πρώτα λεπτά του set τους, που «άνοιξε» με το τελευταίο stand-alone single που έχουν κυκλοφορήσει και παρουσιάσει “The enemy inside”, ο ήχος δεν ήταν σύμμαχός τους, στην συνέχεια όμως ευτυχώς, τουλάχιστον εκεί που ήμουν, έφτιαξε και έτσι όλη η εμφάνισή τους ήταν όπως έπρεπε, και όπως περίμεναν όσοι τους έχουν ξαναδεί ζωντανά.
Οι INNERWISH, για όσους έχουν, έστω και λίγο, ασχοληθεί μαζί τους, ξέρουν ότι είναι άκρως επαγγελματίες, κάτι που φαίνεται σε ότι κάνουν. Έτσι, σκεπτόμενοι ορθώς τον χρόνο που είχαν, και δεν ξεπερνούσε τα 50 λεπτά, επέλεξαν στο set list τους, να τιμήσουν όλα τους τα άλμπουμ μ’ ένα τραγούδι από το καθένα εκτός του “Innerwish” του 2016 από το οποίο ακούσαμε δυο. Όσοι δεν τους ήξεραν, σίγουρα απέκτησαν μια πρώτη σφαιρική άποψη για το που κυμαίνονται μουσικά και ηχητικά, βάση ιδιώματος. Από την άλλη, όσοι τους ξέρουν και αρέσκονται σε αυτούς, ίσως «δυσαρεστήθηκαν», περιμένοντας κάποια έκπληξη στο set list, που φυσικά δεν ήρθε ποτέ, αφού ό,τι άκουσαν ήταν κυρίως πιο γνωστά τραγούδια.
Βεβαίως σε ένα festival, και όχι σε μια «δικιά σου» εμφάνιση, επιλέγεις τραγούδια πιο ευρέως γνωστά, κάτι αρκετά λογικό. Οι πιο φανατικοί τους οπαδοί ας περιμένουν περίπου δυο μήνες, αφού λόγω των 30 ετών που το συγκρότημα είναι στο δισκογραφικό προσκήνιο, ετοιμάζει μια πολύ ειδική και special βραδιά στις 29 Νοέμβριου για να το γιορτάσει. Εκεί σίγουρα θα ευχαριστηθούν με αυτό που θα δουν και θα εισπράξουν ζωντανά.
Το πλήρες set list ήταν:
The enemy inside/Burning desires/Inner strength/Silent faces/Rain of a thousand years/Higher/Needles in my mind/Ready for attack
Θοδωρής Μηνιάτης
Ήγγικεν η ώρα της κρίσεως για τον γράφοντα. Το να μην έχω δει, όντας thrasher, τους OVERKILL, συνιστούσε σοβαρότατο παράπτωμα, άλλωστε. Μπάσιμο με το ομώνυμο του τελευταίου, 20ου studio δίσκου “Scorched” για να ζεστάνει το κοινό με τα γκάζια του, προτού ξεκινήσει η πρώτη βουτιά στο παρελθόν. “Rotten to the core” από το μνημειώδες “Feel the fire” και η Τεχνόπολη γίνεται ένα μεγάλο circle pit. Το σωστό. Το ορθόδοξο. Η ευγενής τέχνη της πριονοκορδέλας, ενώ επί σκηνής σαρώνουν οι εκ των πρώτων διδαξάντων αυτής. 45 χρόνια στο κουρμπέτι και παίζανε με ενέργεια και “ορέξεις” (να το θέσω κομψά) 20άρηδων. Πίσω στο πρόσφατο παρελθόν με το “Bring me the night” από το “Ironbound”, το μοντέρνο κλασσικό μιας ολόκληρης φουρνιάς οπαδών.
Και πάρε την έκπληξη, “Deny the cross” από το “Taking over” και ο γράφων να γκαρίζει από τη πώρωση σαν γορίλλας σε περίοδο αναπαραγωγής! Οι θρύλοι του New Jersey, δεν άφησαν ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ από τη μια ώρα που είχαν στην διάθεση τους ανεκμετάλλευτο, πετώντας μας τη μια θρυλική κομματάρα μετά την άλλη, τιμώντας το παρόν, αλλά και το ένδοξο παρελθόν. Τι “Hello from the gutter”, τι “Electric rattlesnake”, τι “The surgeon” και το ομώνυμο μακελειό του “Ironbound”, οι τύποι ήξεραν το ευαίσθητο σημείο μας και μας βαρέσανε στο ψαχνό! Το δε φινάλε με την τριπλέτα “Elimination”/”In union we stand” και την θρυλική διασκευάρα στο “Fuck you” των SUBHUMANS, ανακαίνισε για τα καλά τη Τεχνόπολη!
Οι OVERKILL τίμησαν επάξια τον τίτλο του “Wrecking crew” που φέρουν από το φερώνυμο κομμάτι του 1987, μια και μας διαλύσανε μετά συνοπτικότατων διαδικασιών. Για εμένα και τα γούστα μου, ήταν οι πραγματικοί headliners της βραδιάς, δίχως ίχνος μνείας προς τους επαγγελματικότατους, πολύ καλούς και καθ’ όλα αγαπημένους HAMMERFALL που ακολούθησαν. Και κάπου εδώ, σταματάει το “μερίδιο” της ανταπόκρισης από τα μούτρα μου, αφήνοντας στον Θανάση τον Μπόγρη να σας μιλήσει εκτενέστερα για αυτό!
Γιάννης Σαββίδης
Αφού είχε προηγηθεί το μακελειό που ακούει στο όνομα OVERKILL, όλοι όσοι είχαν καταφέρει να μείνουν ακόμα όρθιοι στο χώρο της Τεχνόπολης, προσπαθούσαν να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να ετοιμαστούν για να υποδεχτούν τους headliners της 1ης μέρας του Rock Hard Festival Greece 2025. Οι HAMMERFALL, 7 χρόνια μετά από την τελευταία τους συναυλία επί ελληνικού εδάφους, θα έκλειναν με την εμφάνισή τους τη πρώτη βραδιά της διοργάνωσης. Κατά τη διάρκεια των επί σκηνής προετοιμασιών για την εμφάνιση των Σουηδών, αν γύριζε κανείς τριγύρω, θα άκουγε παντού στα πηγαδάκια την ίδια απορία. Θα κατάφερνε η πεντάδα Gothenburg να συνεπάρει το κοινό μετά από την όλεθρο που είχαν σπείρει οι Αμερικάνοι thrashers; Έμελλε να το δούμε…
Χωρίς χρονοτριβές και ακολουθώντας ευλαβικά το πρόγραμμα του φεστιβάλ, οι Σουηδοί ανέβηκαν στη σκηνή με το “Avenge the Fallen” από το τελευταίο τους πόνημα και καπάκι το up-tempo “Heeding the Call” από τον 2ο δίσκο τους. Ορεξάτοι και με κρυστάλλινο, υποδειγματικό ήχο, από τις πρώτες κιόλας νότες, οι HAMMERFALL έδειξαν διάθεση για μια όμορφη εμφάνιση. Μεγάλη μερίδα του κοινού, ειδικά στο κέντρο και μπροστά, τραγουδούσε τους στίχους και ανταποκρινόταν στις παραινέσεις του frontman της μπάντας, Joacim Cans, ακόμα και στο όχι και τόσο ενδιαφέρον “Any Means Necessary”. “Hammer of Dawn” για τη συνέχεια και κατόπιν η μπάντα παίζει το πιασάρικο “Blood Bound”, το οποίο είναι πλέον ένα εκ των hits της, κάτι που φάνηκε και από το τραγούδι του κόσμου. Χωρίς πολλά πολλά, οι Σουηδοί κάνουν ξανά βουτιά στο παρελθόν τους και μας φιλοδωρούν με το “Renegade” από τον ομώνυμο δίσκο τους.
Η απόδοση της μπάντας κινείται σε απόλυτα επαγγελματικό επίπεδο. Εκτελεστικά όλοι αποδίδουν τα μέρη τους με απέριττο τρόπο και ειδικά ο Cans δε χάνει ούτε μισή νότα στα φωνητικά. Ο David Wallin είναι στιβαρός πίσω από τα drums του, που είναι τοποθετημένα στο υψηλότερο σημείο της σκηνής, ενώ οι Fredrik Larsson στο μπάσο και οι Oscar Dronjak και Pontus Norgren στις κιθάρες, αλωνίζουν τη σκηνή και ανεβοκατεβαίνουν στα υπερυψωμένα σημεία της, με έναν σχεδόν απόλυτα καλοπροβαρισμένο και προμελετημένο τρόπο.
Τα “Hammer High”, “Last Man Standing” και ειδικά το Priest-ικό “Fury of the Wild” έτυχαν θερμής υποδοχής από τον κόσμο, ενώ το κλασικό “Let the Hammer Fall” το τραγούδησαν όλοι. Τo πιο γρήγορο “The End Justifies” και το ρυθμικό “(We Make) Sweden Rock” έρχονταν να κλείσουν την κανονική ροή της εμφάνισης των Σουηδών στο φεστιβάλ, με τη μπάντα να φεύγει από τη σκηνή και να επιστρέφει άμεσα για το encore της. Ο Cans μας είπε πως η μπάντα θα παίξει ένα ακόμα τραγούδι το οποίο θα ήταν το “Hearts on Fire”, με το οποίο οι HAMMERFALL ολοκλήρωσαν την εμφάνισή τους, αλλά και την 1η μέρα του ROCK HARD FESTIVAL GREECE.
Με την μπάντα να έχει αποχωρήσει από τη σκηνή, όλοι έχουν μείνει με ένα παράπονο. Το ότι δεν ακούσαμε ούτε μια νότα από το μυθικό ντεμπούτο της μπάντας. Και μάλιστα σε επανάληψη του ίδιου σκηνικού με την τελευταία εμφάνιση της μπάντα στην Αθήνα το 2018, όπως μου υπενθύμισε ο αγαπητός Μπούκης, μιας και ούτε τότε είχε παιχτεί κάτι από το “Glory to the Brave”. Εάν εξαιρέσεις αυτό το «μελανό» σημείο, οι HAMMERFALL έκαναν μια άκρως επαγγελματική εμφάνιση μπροστά στο αθηναϊκό (και όχι μόνο) κοινό. Προσωπικά μου έλειψε ο αυθορμητισμός και η ενέργεια που είχαν οι OVERKILL λίγο πιο πριν, μιας και όλες οι κινήσεις των Σουηδών επί σκηνής, ακόμα και οι ατάκες που έλεγαν, φαίνονταν να είναι μελετημένες και εκτελεσμένες με σχεδόν σκηνογραφημένο τρόπο. Αυτό βέβαια είναι και ένα δείγμα του πως προσεγγίζει η κάθε μπάντα τον τρόπο με το οποίο εμφανίζεται live. Όπως και να έχει η μέρα ήταν χορταστικότατη και τα καλύτερα ακολουθούσαν την επ’ αύριο…
Θανάσης Μπόγρης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
