ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Into The Legend” – RHAPSODY OF FIRE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: AFM Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Alex Staropoli
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Fabio Lione – Φωνή
Roberto De Micheli – Κιθάρα
Alessandro Sala – Μπάσο
Alex Staropoli – Πλήκτρα
Alex Holzwarth – Τύμπανα
Όταν το “Into the Legend” κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2016, οι RHAPSODY of Fire δεν βρίσκονταν σε θέση ισχύος. Η αποχώρηση του Luca Turilli παγιωνόταν και άφηνε ανοιχτά ερωτήματα. Υπάρχουν RHAPSODY χωρίς των εμβληματικό κιθαρίστα / συνιδρυτή/ nerd? Ποια είναι η ταυτότητα της μπάντας; Είχαν προηγηθεί δισκογραφικές δουλειές που προκάλεσαν ένα σφίξιμο στα χείλη ακόμα και των πιο φανατικών οπαδών. Πολλοί από αυτούς μάλιστα ήταν έτοιμοι να σταυρώσουν το άλλοτε βαρύ πυροβολικό του συμφωνικού Power metal.
Ήταν άραγε δίσκος επιστροφή των RHAPSODY; Mάλλον δοκιμασία.
Το μακροσκελές έπος που είχαν ξεκινήσει το μακρινό πια 2004 με τίτλο “Symphony of Enchanted Lands II: The Dark Secret” (νοητή συνέχεια του προηγούμενου υπερ-έπους) είχε ολοκληρωθεί με την κυκλοφορία “From Chaos To eternity”. To “Dark Wings of steel” που ακολούθησε μας είχε γνωρίσει τον νέο κιθαρίστα του σχήματος. Με πολλές αμφιβολίες να διαγράφονται στον ορίζοντα.
Το “Into the legend” όπως και ο προκάτοχός του, είναι από τα άλμπουμ των RHAPSODY που δεν διατηρούν μια συγκεκριμένη αφηγηματική πορεία. Δεν είναι Concept. Κάτι που ξενίζει δεδομένου του πως τους έχουμε στο μυαλό μας.
Οι παραδοσιακά μεγαλεπήβολες συνθέσεις του δίσκου – δέκα στον αριθμό – έχουν ποικιλία και συχνά πολυπλοκότητα. Αν εξαιρέσουμε το εισαγωγικό ορχηστρικό “In principio” δεν υπάρχει τραγούδι με διάρκεια κάτω από τα 4.30. Ειδική αναφορά στο “Distant Sky” που βάζει το δίσκο και πριν μπει ο Fabio στο πρώτο κουπλέ ακούμε ένα κιθαριστικό sweep από την κόλαση που σε κάνει να χαμογελάς πονηρά… Γιατί σκέφτεσαι ότι “προσπαθούν” να δείξουν ότι “Ντάξει. Έφυγε ο Luca αλλά ο νεοφερμένος Roberto De Micheli δεν υστερεί σε τίποτα.” Δεν ήταν όμως αυτό το πρόβλημα της πορείας των RHAPSODY. Αν θα βγουν τα σόλο. Το πρόβλημα ήταν αλλού και θα εξηγήσω στη συνέχεια.
Ακούγοντας την πολυπλοκότητα αναρωτιέσαι. Είναι η συνθετική ωριμότητα – δεινότητα της μπάντας; Είναι η αναγκαία φλυαρία για να βγει ένας δίσκος με 10 κομμάτια που ζητάει η εταιρεία; Προσπαθούν να αποδείξουν ότι πια είναι ένα level πιο πάνω; Οι δίσκοι όμως δεν πρέπει να σου δημιουργούν τέτοιου είδους απορίες. Πρέπει να σε απογειώνουν στα ουράνια και μετά να σε βυθίζουν στα τάρταρα. Και αυτό το έκαναν τα έπη της πρώιμης δισκογραφίας που λείπουν από το “Into the Legend”. Δεν υπάρχουν τραγούδια που σε κάνουν να σηκώσεις το χέρι κραδαίνοντας το σπαθί και να τραγουδήσεις FOR THE KING FOR THE LAND FOR THE MOUNTAIN ή GLORIA PERPETUA.
Για να είμαι ακριβοδίκαιος κομμάτια όπως το “Into the Legend” και το “Distant sky” σε πάνε προς τα εκεί. Γνώριμα folkish – DnD σημεία όπως το “A Voice in the Cold Wind” και πιο σκοτεινά αργά τραγούδια όπως το “Winter’s Rain” δημιουργούν όμορφα συναισθήματα. Γενικά ο δίσκος δεν έχει κακή μουσική.
Είναι μια πολύ επαγγελματική δουλειά με προσεγμένη παραγωγή, προσεγμένη ενορχήστρωση, προσεγμένο artwork. Απεικονίζει προφανώς τον πατροπαράδοτο δράκο στο εξώφυλλο. Αν και με μια πιο μοντέρνα και φουτουριστική προσέγγιση. Ίσως μια προσπάθεια της μπάντας να δείξει ότι μπήκε στη νέα εποχή;
Δεν λείπει και το κλασσικό υπερμεγέθες έπος στο τέλος του δίσκου που ονομάζεται “The Kiss of Life” και διαρκεί 16.46. Eιλικρινά ο δίσκος δεν έχει “κακά” κομμάτια και εδώ επανέρχομαι να εξηγήσω ποιο είναι το “πρόβλημα” που ανέφερα πιο πάνω
Η πεμπτουσία των RHAPSODY δεν ήταν ποτέ η ορχήστρα, η συνθετική δεινότητα, τα σόλο, οι αφηγήσεις ή τα σπαθιά. Όλα αυτά ήταν συνεκτικά στοιχεία όχι όμως η μαγεία πίσω από τη μουσική. Η πραγματική καρδιά της μπάντας ήταν η αίσθηση που έδινε στον οπαδό ότι όλα αυτά γράφονται από μια παρέα nerds που παίζουν μαζί DnD στο υπόγειό τους και όταν τελειώνει το Session oι περιπέτειες από το χαρτί και το μολύβι ταξιδεύουν στο πεντάγραμμο.
Δεν ξέρω βέβαια αν ήταν ποτέ όντως αυτό οι RHAPSODY. Ξέρω όμως το τι νιώθαμε πολλοί. Μια αγνή πρόθεση να δημιουργηθεί κάτι συναισθηματικά μεγαλειώδες και επικό παρά τις cheesiές και τις cringeworthy στιγμές (Που για αυτές ζούμε).
Δεν ξέρω τι στράβωσε στην πορεία. Αν και είναι κάπως κοινό μυστικό ότι οι “εταιρικές” περιπέτειες και τα ασήκωτα “εγώ” άφησαν βαθιά πληγή στο συγκρότημα. Προσωπικά δεν έχω κακή εικόνα για τις νέες προσθήκες στο line up. Όμως οι μπάντες είναι και τα μέλη τους στο metal. Όχι μόνο το ηχητικό αποτέλεσμα.
Να το ακούσω το “Into the legend” δέκα χρόνια μετά; Ναι, θα το εκτιμήσεις πιο πολύ από όταν βγήκε. Θα με αγγίζει; Λίγο. Όχι επειδή δεν έχει ωραία τραγούδια αλλά επειδή αφήνει μια πικρή γεύση υπερπροσπάθειας. Είναι κάπως βιομηχανική μουσική γραμμένη με πυξίδα το “τι θα αγγίξει το ένστικτο” του οπαδού. Χωρίς να το πετυχαίνει πάντα.
Και εν τέλει δεν το θυμάσαι ως το άλμπουμ που έχει μέσα το τάδε ή το τάδε τραγούδι, αλλά για τον τελευταίο δίσκο των RHAPSODY με τον Fabio Lione.
Άρης Λάμπος
