Προβληματικοί καιροί. Και τι να πρωτοπείς επάνω στο θέμα; Νομίζω πως τελικά πολλά λέμε και τίποτα δεν κάνουμε. Είμαστε οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, όλο λόγια, λόγια, λόγια και θεωρίες. Αλλά στην πράξη τι κάνουμε; Μηδέν. Περιμένουμε να αλλάξουν όλα ως δια μαγείας ενώ προσπαθούμε να καλύψουμε τον κώλο μας και ταυτόχρονα να βγάλουμε και την ουρά μας απέξω. Έχουμε την μαζική τάση να μένουμε απαθείς στα πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο γύρω μας αλλά και παραέξω γιατί δεν το βιώνουμε πάντοτε με τα μάτια μας, μπροστά μας . Καταλαβαίνω πως για πολλούς ανθρώπους το “εγώ” είναι ό,τι πιο σημαντικό θεωρούν πως έχουν αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς όταν συνυπάρχουν πολλά “εγώ”, αυτό λέγεται “εμείς”. Και εμείς, ειλικρινά, δεν βλέπω να προσπαθούμε τρομερά να αλλάξουμε τον κόσμο. Σκεφτόμαστε, αυτό δεν το αμφιβάλω. Αλλά μιας που η τηλεκίνηση δεν είναι κάτι ακόμα ευρέως γνωστό, γιατί δεν κάνουμε κάτι μαζικά και πρακτικά θετικό για μια (ή παραπάνω) φορά;
Με προβληματίζει. Είναι η πραγματικότητα, γι’ αυτό. Το αντιλαμβάνομαι άμεσα, καθημερινά, έντονα, παντού τριγύρω μου. Κόσμος χάνει τη δουλειά του, φόροι αυξάνονται, συντάξεις μειώνονται, άλλοι τελειώνουν τις σπουδές τους και δεν βρίσκουν δουλειά ούτε για πλάκα, δουλειές κλείνουνε. Γιατί να πρέπει να φτάσεις να μην έχεις τίποτα πλέον να χάσεις για να κάτσεις και να αλλάξεις κάτι που σε εκμηδενίζει σαν ύπαρξη; Γιατί να μην το κάνεις όσο ακόμα σου έχουν απομείνει κάποια πολεμοφόδια, όσο έχεις ακόμα δυνάμεις; Πω, ακούγομαι πολύ μακάβριος, πολύ κάπως και δε μ’ αρέσει. Όπως επίσης δε μ’ αρέσει αυτό που συμβαίνει και φαντάζομαι πως ούτε και στους περισσότερους από τους υπόλοιπους ανθρώπους αρέσει.
“Τουλάχιστον υπάρχει και η μουσική για να κρατάει το μυαλό του στη θέση του”, σκέφτηκα για μια στιγμή. Η μουσική της οποίας βέβαια η βιομηχανία είναι ένα από τα πρώτα “θύματα” της οικονομικής κατρακύλας σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από απλά την τοπική. “Ας πρόσεχαν” μπορεί να σκεφτεί ένας ή “καλά να πάθουν” ο άλλος. Και σε έναν μεγάλο βαθμό έχουν και οι δύο κάποιο δίκιο. Γιατί στην ζωή τα λάθη πληρώνονται και η μουσική βιομηχανία έχει κάνει πολλά. Έχει κάνει όμως και μερικά καλά. Γιατί όσο και αν θέλουμε να το παίξουμε υπεράνω, είναι μέρος της ζωής μας αυτή η διασκέδαση η οποία είναι κατά κάποιον τρόπο προϊόν της μουσικής βιομηχανίας. Εμείς την ταΐζαμε με λεφτά και αυτή μας διασκέδαζε εδώ και πολύ καιρό. Και μας άρεσε αυτό που απολαμβάναμε.
Ποια θα είναι όμως η εικόνα αύριο-μεθαύριο, δε γνωρίζω. Σίγουρα όχι η ίδια αφού κάτι τέτοιο φαντάζει αδιανόητο. Χειρότερα; Ίσως. Καλύτερα; Δεν ξέρω. Ξέρω ότι όλα είναι αλυσίδα. Και επίσης ξέρω ότι με έπιασε φλυαρία και κατέληξα κι εγώ να λέω και να λέω… και να λέω αλλά στην πράξη τι κάνω;
Ορφέας Σπηλιωτόπουλος
