>
Το “The great mass” των SEPTICFLESH κυκλοφόρησε το 2011 και είναι από τις πιο χαρακτηριστικές δουλειές της μπάντας στη φάση που είχε ήδη καθιερώσει τον συμφωνικό της ήχο. Πρόκειται για συνέχεια της πορείας που είχαν ξεκινήσει με το “Communion”, αλλά εδώ το πράγμα γίνεται πιο βαρύ και πιο επιβλητικό. Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. Ο δίσκος είναι μια σκοτεινή τελετουργία και φυσικά οι στίχοι δεν θα μπορούσαν παρά να είναι τελετουργικοί.
Η βασική ιδέα του άλμπουμ κινείται γύρω από θρησκευτικά και υπαρξιακά θέματα, με μια ενδιαφέρουσα, όσο και απόκοσμη ματιά πάνω στην πίστη και τη δύναμη που μπορεί να ασκήσει. Οι FLESH δεν το προσεγγίζουν επιφανειακά. Υπάρχει μια ένταση που βγαίνει τόσο από τη μουσική όσο και από τον τρόπο που είναι στημένο το σύνολο. Οι ενορχηστρώσεις παίζουν ήδη πολύ σημαντικό ρόλο από τον προκάτοχο του “The great mass”, όχι σαν διακόσμηση αλλά σαν βασικό κομμάτι της ταυτότητας του δίσκου αλλά, πλέον, και της μπάντας της ίδιας. Δίνουν όγκο και δημιουργούν αυτή την μεγαλοπρεπή αίσθηση που κουβαλάει όλο το άλμπουμ.
Μέσα στον δίσκο υπάρχουν κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει και τιμώνται αβέρτα από τους FLESH συναυλιακά, όπως το “The vampire from Nazareth”, το “Pyramid God” και το “Five-pointed star”. Αυτό φυσικά κάνει το κάτωθι countdown ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά ας πάμε να δούμε τι θα δούμε.
“The great mass” countdown:
- “Rising” (03:16)
Είναι από τα πιο σύντομα και πιο “περαστικά” κομμάτια του δίσκου. Δίνει μια ανάσα μέσα στη ροή, αλλά δεν μένει ιδιαίτερα στο μυαλό. Λειτουργεί περισσότερο σαν γέφυρα παρά σαν αυτόνομη στιγμή. Αν έλειπε, δύσκολα θα το καταλάβαινες.
- “Oceans of grey” (5:11)
Κινείται σε πιο αργό και βαρύ ρυθμό, αλλά δεν έχει την ένταση που χρειάζεται για να σε κρατήσει μέχρι το τέλος. Έχει καλή βάση, όμως δεν κορυφώνεται ποτέ όπως περιμένεις. Μένει κάπου στη μέση, χωρίς να ξεχωρίζει πραγματικά. Είναι από τα κομμάτια που τα θυμάσαι αόριστα.
- “The undead keep dreaming” (04:29)
Έχει ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα, αλλά μοιάζει λίγο τραβηγμένο σε διάρκεια. Κάποιες ιδέες επαναλαμβάνονται περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Παρ’ όλα αυτά, έχει σημεία που δείχνουν τι θα μπορούσε να γίνει αν ήταν πιο σφιχτό. Δεν είναι κακό, απλώς δεν φτάνει πιο ψηλά.
7 “Mad architect” (03:36)
Ένα κομμάτι που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε ένταση και μελωδία. Έχει καλές στιγμές, αλλά και σημεία που μοιάζουν πιο επίπεδα. Δεν βρίσκει πάντα τον ρυθμό του. Ακούγεται ευχάριστα, χωρίς όμως να ξεχωρίζει έντονα.
- “Apocalypse” (03:55)
Πιο άμεσο και πιο “σφιχτό” κομμάτι, με ξεκάθαρη κατεύθυνση. Δεν μπλέκει σε πολλές αλλαγές και αυτό το βοηθάει να κρατάει ρυθμό. Δεν έχει μεγάλο βάθος, αλλά λειτουργεί καλά μέσα στο σύνολο. Είναι από τα κομμάτια που ακούγονται εύκολα.
- “A great mass of death” (04:46)
Το ομώνυμο κομμάτι δίνει καλά το κλίμα του δίσκου, αλλά δεν είναι από τα πιο δυνατά του σημεία. Έχει βάρος και σοβαρότητα, όμως δεν έχει εκείνη τη στιγμή που θα σε “πιάσει”. Λειτουργεί περισσότερο σαν δήλωση συμφωνικού ύφους και κατεύθυνσης. Στέκεται καλά, χωρίς να ξεχωρίζει πολύ.
- “Therianthropy” (04:28)
Έχει μια πιο ιδιαίτερη αίσθηση και ξεφεύγει λίγο από τη βασική γραμμή του δίσκου. Κρατάει το ενδιαφέρον γιατί δεν είναι προβλέψιμο. Είναι από τα πιο δυνατά κομμάτια, και έχει χαρακτήρα. Είναι από αυτά που τα εκτιμάς περισσότερο με δεύτερη ακρόαση.
- “Five-pointed star” (04:33)
Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια του δίσκου. Έχει ένταση και καλή ισορροπία ανάμεσα στα στοιχεία του ήχου τους. Σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να χάνει ρυθμό. Είναι από τα σημεία που ανεβάζουν τον δίσκο.
https://www.youtube.com/watch?v=a-WtDh_7iZ4&list=PLArAJlC1y558xAgUjvHSREr_ThN-w-j8j&index=5
- “Pyramid God” (05:13)
Εδώ η μπάντα δείχνει καθαρά τι μπορεί να κάνει όταν όλα δένουν σωστά. Έχει δύναμη και ξεκάθαρη ταυτότητα. Δεν βασίζεται σε ένα μόνο σημείο, αλλά κρατάει συνολικά. Είναι από τα πιο δυνατά και ολοκληρωμένα κομμάτια.
- “The vampire from Nazareth” (4:08)
Το νούμερο ένα θα μπορούσε να είναι δυο και αντίστροφα. Από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του δίσκου και από αυτά που μένουν εύκολα. Μπαίνει κατευθείαν στο θέμα και δεν χάνει χρόνο. Έχει ένταση και καθαρή κατεύθυνση από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι το κομμάτι που πολλοί θυμούνται πρώτο όταν σκέφτονται τον δίσκο. Αυτό από μόνο του, του χαρίζει μια περήφανη πρωτιά.
Φανούρης Εξηνταβελόνης
