>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Evil Empire” – RAGE AGAINST THE MACHINE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Epic
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Brendan O’ Brien
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Zach de la Rocha – φωνητικά
Tom Morello – κιθάρα
Tim Bob – μπάσο
Brad Wilk – τύμπανα
Είναι κάποιες μπάντες που έχουν ορίσει συγκεκριμένες δεκαετίες στη “σκληρή μουσική”. Είτε λέγεται rock, είτε metal, είτε κάποιο μπαστάρδεμά τους, παρακλάδι τους, ότι θέλετε. Και αυτό ξεπερνάει προσωπικά γούστα, αλλά αποτελεί δεδομένα. Μία από αυτές, φυσικά και είναι οι RAGE AGAINST THE MACHINE. Ειδικά με το ομότιτλο ντεμπούτο άλμπουμ τους, το οποίο και μόνο το “Killing in the name” να είχε, που αποτελούσε ύμνο εκατομμυρίων (κυριολεκτικά) εφήβων τότε στον πλανήτη, άφησαν το στίγμα τους στη δεκαετία. Και μπορεί να έβγαλαν μόλις 3 δίσκους στη σύντομη πορεία τους (το “Renegades” δεν πιάνεται, αφού είναι άλμπουμ διασκευών), αλλά είναι τόσο ταραχώδης και με εικονικές στιγμές, που δικαίως τους έχουν βάλει στο πάνθεον. Ξαναλέω, άλλα τα γούστα του καθενός μας, άλλο τα δεδομένα.
Η μαύρη μου η αλήθεια, είναι πως το “Evil empire”, είναι το λιγότερο αγαπημένο μου άλμπουμ τους. Σίγουρα δεν μπορώ να το βάλω ισάξιο με το ντεμπούτο, όπου πρέπει να μην είχε ούτε περιττή νότα, όχι να έχει μέτρια στιγμή. Ούτε όμως ισάξιο του “The battle of Los Angeles”. Μόνο τα “χιτς” του τελευταίου να πάρεις, σε πλήθος, υπερτερούν του “Evil empire”. Όμως, όταν μιλάμε για άλμπουμ που έχει γίνει τριπλά πλατινένιο, καταντάει και γραφικό να πεις ότι δεν είναι καλό. Κάθε άλλο! Απλά πάντα γουστάρουμε να συγκρίνουμε δισκογραφίες, να τις βάζουμε και σειρά, έτσι δεν είναι;
Πίσω στο χρόνο λοιπόν και η τετράδα των RATM κάπου στο 1994, έδειχνε ότι μπορεί και να διαλυόταν (δεν είναι τυχαίο ότι κράτησαν χοντρικά 10 χρόνια σαν μπάντα, όταν από την αρχή υπήρχαν διάφορες φήμες περί διάλυσης, που δεν ήταν μακριά από την αλήθεια). Είχαν ήδη κάνει παύση από συναυλίες, πάνω που είχαν να ανεβαίνουν κατακόρυφα, γιατί η επιτυχία δεν τους ήρθε με την κυκλοφορία του “Rage against the machine”, αλλά μετά την περίφημη συναυλία στο Lollapalooza και τις περιοδείες που ακολούθησαν. Τελικά, ευτυχώς και για αυτούς και για τους τόσους οπαδούς τους, η μπάντα άλλαξε παραγωγό και πήρε τον LARGER THAN LIFE για τον Αμερικάνικο ήχο κυρίως των 90s, Brendan O’ Brien, άνθρωπο που είχε δουλέψει με καλλιτέχνες όπως οι BRUCE SPRINGSTEEN, AC/DC, BOB DYLAN, SOUNDGARDEN, RED HOT CHILI PEPPERS, PEARL JAM, SOUNDGARDEN και πόσους αντίστοιχους ακόμα, ενώ έβαλε φαρδιά πλατιά και τη σφραγίδα του στο ανερχόμενο τότε είδος του ονομαζόμενου nu metal, παίρνοντας από το χεράκι LIMP BIZKIT, KORN, PAPA ROACH κλπ. Και αυτός τους έβαλε ξανά στις ράγες. Και έτσι, στις 16 Απριλίου 1996, κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ του σχήματος, “Evil Empire”.
H βάση της μουσικής παρέμεινε ίδια, όμως εδώ, οι RATM πάνε ακόμα παραπάνω προς τη hip-hop μεριά τους. Το πρώτο δείγμα όμως της νέας δουλειάς της μπάντας, είχε έρθει το 1995, όταν το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, το “Year of tha Boomerang”, κυκλοφόρησε στο soundtrack της ταινίας “Higher learning” (για όποιον ενδιαφέρεται, τίμια ταινία τότε εποχής, με Ice Cube στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, μαζί με Omar Epps και Tyra Banks μεταξύ άλλων). Δείγμα που τελικά έδειχνε πολλά για την ηχητική προσέγγιση του άλμπουμ. Το πρώτο single του δίσκου όμως, ήταν το μεγάλο χιτ του, το “Bulls on parade” φυσικά, που βγήκε την Πρωταπριλιά του 1996. Σοφή κίνηση, αφού μιλάμε για κομμάτι που ταίριαζε γάντι και στο ντεμπούτο και δεν έδειχνε τις αλλαγές που είχαν κάνει στον ήχο τους.
Η “φόρα” που είχαν πάρει από το ντεμπούτο τους, το status που είχαν ήδη δημιουργήσει, το “φρέσκο” μουσικά που πούλαγαν και η απήχηση που είχαν στους έφηβους αρχικά της εποχής, αλλά και τη νεολαία γενικότερα, εκτόξευσε το “Evil empire”! Με το “καλημέρα”, 250.000 πωλήσεις δίσκων (!!!), πρωτιά εννοείται στο Billboard 200 της Αμερικής, ενώ μόλις λίγα χρόνια αργότερα, το 2000, θα γινόταν και τριπλά πλατινένιο… δηλαδή ξεπέρασε τα 3 εκατομμύρια πωλήσεων… στην Αμερική.
Φυσικά η επιτυχία του δίσκου θα προκαλέσει και την κυκλοφορία δύο ακόμη singles: πρώτα του “People of the sun” (Αύγουστος 1996) και μετέπειτα του “Vietnow” (Οκτώβριος 1997), το οποίο όμως κυκλοφόρησε μόνο σε κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες. Το πιάνουμε σαν single; Δεν το πιάνουμε; Σίγουρα πιάνουμε σαν επιτυχία το Grammy που κέρδισαν για το… “Tire me”. Από όλο το δίσκο, με τα κομμάτια που έχει, Grammy πήραν για αυτό, που μια χαρά είναι, αλλά κατώτερο από τουλάχιστον όλα τα προαναφερθέντα. Και προτεινόμενα για Grammy ήταν και τα “Bulls on parade” και “People of the sun”. Ακόμα χειρότερο, είναι πως το “Tire me” πήρε το Grammy για “Best metal performance”, ενώ τα άλλα δύο, που δεν κέρδισαν, ήταν στην κατηγορία “Best Hard Rock performance”… Και μιλάμε για το 1996. Απλά δείτε τι δίσκοι και τραγούδια βγήκαν τότε!!! Γλαφυρά τα Grammys, θεσμός που είναι εδώ και πάμπολλα χρόνια ιεροσυλία της μουσικής μας κυρίως (δεν με απασχολεί σε άλλα είδη) και τα σημάδια υπήρχαν από τότε. Αλλά μικρή σημασία έχει αυτό.
Η πιο περίεργη περιοδεία που ακολούθησε το δίσκο, ήταν αυτή ως support στους… U2! Τα έσοδα των RATM πήγαν σε οργανισμούς για την ιστορία. Φυσικά, το επιστέγασμα των συναυλιών τους μετά από αυτόν το δίσκο, είναι το περίφημο Woodstock ’99 με όσα πασίγνωστα συνέβησαν εκεί και το άφησαν στην ιστορία.
Οι RAGE AGAINST THE MACHINE είναι από τις μπάντες που έχουν πολύ ζουμί, είτε με κυκλοφορίες, είτε με συναυλίες, είτε με κινήσεις τους. Αλλά αυτό είναι σχεδόν ατελείωτο και κάπου θα γίνει κουραστικό, οπότε το κλείνω κάπου εδώ. Ξαναλέω, ασχέτως προσωπικών γούστων του καθενός, μιλάμε για μία από τις πλέον σημαντικές και σημαδιακές μπάντες των 90s, τόσο μουσικά, αλλά και στιχουργικά. Και δεν είναι τυχαίο πως έγιναν για πολλούς νέους σημαία της επανάστασης τότε (όποιας επανάστασης θεωρούσε ο καθένας, αφού τα 90s ήταν και μία δεκαετία που “έβραζε το αίμα” της νεολαίας και αυτό φαίνεται και στη rock/metal μουσική και τους στίχους).
Did you know that:
- O τίτλος του δίσκου, δεν θα μπορούσε να μην είναι πολιτικοποιημένος. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Zach de la Rocha, πήραν την έκφραση που στην ουσία είχε θεσπίσει η διακυβέρνηση Ρίγκαν στα 80s για να περιγράφουν την τότε Σοβιετική Ένωση (“evil empire”) και με αυτήν περιέγραψαν οι RATM την Αμερική της εποχής τους.
- Δεν φτάνει που είχαν τον Brendan O’ Brien σαν παραγωγό, έδωσαν τη μίξη και στον Andy Wallace. Αυτού μωρέ, που είχε ήδη κάνει κάτι SLAYER (“Reign in blood”, “Seasons in the abyss”), THE CULT, SEPULTURA (“Arise”, “Chaos AD”, “Roots”), NIRVANA (“Nevermind”), FAITH NO MORE (“King for a day…”) και πόσα κλασικά άλμπουμ ακόμα. Μάζωξη κυριολεκτικά μεγαθήριων πίσω από την κονσόλα. Πως να πάει στραβά ο δίσκος;;;
- Ο Ο’ Brien, στα μέσα των 90s έγινε και αντιπρόεδρος της παντοδύναμης τότε Epic Records, επηρεάζοντας έτσι πάμπολλες μπάντες, πέραν από τη βασική του ενασχόληση σαν παραγωγός. Και για να δούμε πάλι τη φαιδρότητα των Grammys, ΑΥΤΟΣ ο παραγωγός πήρε ένα το… 2002 (για το “The rising” του SPRINGSTEEN)… γελάει το σύμπαν με αυτόν το θεσμό.
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
