>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Lingua Mortis” – RAGE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: GUN Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Ulli Pösselt / Christian Wolff / “Peavy” Wagner
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά / Μπάσο – “Peavy” Wagner
Κιθάρες – Sven Fischer / Spiros Efthimiadis
Drums – Chris Efthimiadis
Στον κόσμο των RAGE, η φράση Lingua Mortis μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα. Όποτε έδιναν συναυλίες με ορχήστρα, το project είχε την ονομασία Rage feat. Lingua Mortis. Αργότερα, η LINGUA MORTIS ORCHESTRA έγινε κανονική μπάντα με τα ίδια μέλη των RAGE, αλλά δεν στέριωσε πέραν του ντεμπούτου. Πριν από όλα αυτά όμως, “Lingua Mortis” ήταν το όνομα μιας πολύ τολμηρής κυκλοφορίας του συγκροτήματος, η οποία αποτέλεσε μία καθοριστική κίνηση για να απολαμβάνουμε όλα αυτά τα χρόνια αυτό που ονομάζουμε Symphonic Metal.
Κοιτώντας το tracklist, μπορεί πολύ εύκολα να διαπιστώσει κάποιος ότι δεν πρόκειται για ένα κανονικό full-length, με την κλασική έννοια του όρου. Η μπάντα, θέλοντας να επεκτείνει τον ήχο της, συνεργάστηκε με την Συμφωνική Ορχήστρα της Πράγας. Η αρχή δεν έγινε με νέες, φρέσκες συνθέσεις, αλλά αναπροσαρμόζοντας μουσική που είχαν γράψει σε προηγούμενα άλμπουμ, με την μερίδα του λέοντος να παίρνει το “Black in mind”. Μπορεί σε κάποιον που το διαβάζει τώρα να φαίνεται ως κάτι απλό και τετριμένο, αλλά η συνεργασία αυτή συνέβη πριν από 30 χρόνια. Οι NIGHTWISH και WITHIN TEMPTATION δεν είχαν δισκογραφήσει τότε, οι AFTER FOREVER (πρόγονοι των EPICA) συστήθηκαν 4 χρόνια μετά, ενώ προηγείται χρονικά μέχρι και του “Theli” των THERION, το οποίο τοποθετήθηκε στα ράφια λίγους μήνες αργότερα. Μπορούμε λοιπόν να ισχυριστούμε πως το “Lingua Mortis” ήταν μία άκρως ριζοσπαστική και επαναστατική πρόταση για την εποχή. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν πρόκειται για ανακάλυψη τροχού. LED ZEPPELIN, QUEEN, RAINBOW, SAVATAGE είχαν ήδη πειραματιστεί με παρόμοια στοιχεία σε κάποιο βαθμό. Οι RAGE όμως τα ενσωμάτωσαν πλήρως, τη στιγμή που έναν δίσκο πριν οριακά άγγιζαν το Thrash.
Ακούγοντας το άλμπουμ, γίνεται ξεκάθαρο από την αρχή πως στα ορχηστρικά, ο ήχος βγαίνει πολύ φυσικός από τα ηχεία. Σαν να είσαι στον ίδιο χώρο με τους μουσικούς και να παρακολουθείς συναυλία. Τα metal όργανα δεν απολαμβάνουν την ίδια αντιμετώπιση αφού έχουν έναν πιο βρώμικο ήχο, με την παραγωγή να ακούγεται κάπως παλιομοδίτικη σήμερα. Το πάντρεμα αυτών των δύο κόσμων έγινε με πολλά καλά που διατηρούνται ακόμα, αλλά και με κάποια προβλήματα που εν καιρώ διορθώθηκαν. Το πιο τρανταχτό θετικό είναι πως η παρουσία της ορχήστρας έχει νόημα. Δεν βρίσκεται υποστηρικτικά, καταλήγοντας ως κάτι ξένο και παρείσακτο, αλλά δημιουργεί μία νέα υπόσταση στις συνθέσεις όπως π.χ. το “Alive but dead”. Κρατάει τις δυναμικές του και μας προσφέρει μία ενδιαφέρουσα εναλλακτική η οποία έχει λόγο ύπαρξης. Από την άλλη, η παρουσία του συμφωνικού πήγε μερικά βήματα παραπέρα αφού αγκάλιασε σε ασφυκτικό βαθμό την μέταλ πλευρά των κομματιών. Θα έχετε ακούσει ίσως πολλά συγκροτήματα να λένε πως δεν θέλουν όταν μπαίνει η ορχήστρα να υποχωρεί η μπάντα, ή να χάνεται τελείως το heavy στοιχείο. Αυτό ακριβώς γίνεται κατά κόρον εδώ.
Το δεκαπεντάλεπτο “Medley” (παντρεύει τα “Don’t fear the Winter”, “Black in mind”, “Firestorm”, “Sent by the devil”, “Lost in the ice”) επιβεβαιώνει τον κανόνα των αντιθέσεων. Είναι γεμάτο με ονειρικές μελωδίες και πανέμορφα παιξίματα, τα κρουστά και έγχορδα γεμίζουν σε άριστο βαθμό τα τραγουστά μέρη, ενώ λειτουργούν τέλεια ως ιντερλούδια που μας μεταφέρουν από το ένα τραγούδι στο άλλο. Η συρραφή τραγουδιών βέβαια πιστεύω πως θα λειτουργούσε πολύ καλύτερα σε live περιβάλλον. Το να ακούμε μία φορά το ρεφραίν του “Black in mind”, αργότερα το “Sent by the devil” με τον τρόπο που γίνεται, δημιουργεί μία έλλειψη συνάφειας. Εκεί θα έρθει το “All this time” που ως μπαλάντα λειτουργεί πολύ καλύτερα. Το orchestral version του “Alive but dead” που κλείνει τον δίσκο; Ας πούμε πως ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Πλέον αγοράζουμε special editions όπου το δεύτερο CD είναι orchestral version ολόκληρου του tracklist!
Το “Lingua Mortis” δεν αποτέλεσε μία παρορμητική φάση για την μπάντα, αφού συνεχίστηκε η εξερεύνηση του ήχου αυτού τα επόμενα έτη. Η πορεία ανά τα χρόνια έχει απόλυτο ενδιαφέρον, όπως επίσης και η σύγκριση μεταξύ συνθέσεων αυτών των διαφορετικών περιόδων. Αξίζει πιστεύω να ακουστούν στη σειρά π.χ. τα “Medley” και “Eye for an eye”, όπου φαίνεται ξεκάθαρα η εξέλιξη του ιδιώματος μετά από 17 χρόνια! Το σίγουρο είναι πως αν θέλει κάποιος να ακούσει Symphonic Metal υπάρχουν πλέον αμέτρητες, καλύτερες επιλογές, τόσο από τους ίδιους τους RAGE όσο και από εκατοντάδες άλλα συγκροτήματα. Για τους λόγους που ανέφερα στην αρχή όμως, πιστεύω πως αξίζει τον χρόνο μας, ακόμα και αν είναι για μία, αναγνωριστική φορά. Παραδέχομαι πως σπάνια θα τον ακούσω πλέον, αλλά δεν θα υποτιμήσω ποτέ την τεράστια συνεισφορά του στο ίσως αγαπημένο μου υποείδος της σκληρής μουσικής.
Παύλος Παυλάκης
