>
“Red sharks chasing the hydra”
Το νέο άλμπουμ των CRIMSON GLORY, με τίτλο “Chasing the hydra”, μόλις κυκλοφόρησε ύστερα από αναμονή 27 ετών και ο Σάκης Φράγκος, συνομίλησε με τον κιθαρίστα του συγκροτήματος, Ben Jackson, για όλα όσα συμβαίνουν στο στρατόπεδο των αγαπημένων Αμερικάνων metallers, που θα εμφανιστούν φέτος σε δύο φεστιβάλ στην επαρχία, το Golden R. και το Chania Rock Festival.
Λοιπόν, εδώ είμαστε στο Rock Hard Greece με τον Ben Jackson από τους CRIMSON GLORY. Καλώς ήρθες στο Rock Hard.
Ευχαριστώ, χαίρομαι που είμαι μαζί σας σήμερα. Χαίρομαι που σε βλέπω.
Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε ήταν στη Γερμανία, στο Rock Hard Festival, και πρέπει να πω ότι από εμφάνιση σε εμφάνιση γίνεστε όλο και καλύτεροι live. Ήταν καταπληκτικό το show όταν σας είδα τον περασμένο Ιούνιο.
Ναι, ευχαριστώ που το λες. Συμφωνώ. Νομίζω ότι από την πρώτη εμφάνιση που κάναμε με τα νέα μέλη, στο Keep It True Rising, γινόμαστε όλο και καλύτεροι σε κάθε show. Και μέχρι να φτάσουμε στο Rock Hard τον Ιούνιο, ναι, νομίζω ότι το συγκρότημα άρχισε πραγματικά να “δένει” ως live μονάδα. Ήταν πολύ καλή εκείνη η μέρα, νιώσαμε ότι δώσαμε μια πολύ καλή εμφάνιση.
26 χρόνια χωρίς νέο στούντιο άλμπουμ των CRIMSON GLORY. Πώς είναι το συναίσθημα τώρα που επιτέλους κυκλοφορείτε ή είστε έτοιμοι να κυκλοφορήσετε το “Chasing the Hydra”; Το άλμπουμ δεν έχει βγει ακόμα.
Νιώθουμε πολύ ωραία. Έχουμε όλοι τεράστιο ενθουσιασμό αυτή τη στιγμή. Έχει πάρει πολύ χρόνο να φτάσουμε εδώ. Πριν μερικά χρόνια, εγώ, ο Dana και ο Jeff αποφασίσαμε ότι θέλουμε να δώσουμε στο συγκρότημα μια νέα αρχή. Μίλησα με διάφορους τραγουδιστές πριν γνωρίσουμε τον Travis και τώρα είμαστε εδώ, χαρούμενοι που επιστρέψαμε, ειδικά με νέο δίσκο αυτή τη φορά.
Σε ποιο σημείο η ιδέα για νέο άλμπουμ των CRIMSON GLORY έγινε πραγματικό πλάνο και όχι απλώς μια πιθανότητα;
Όπως είπα, πριν περίπου τρία χρόνια, όταν αρχίσαμε να το συζητάμε με τον Jeff και τον Dana, υπήρχε ενδιαφέρον να επανενεργοποιήσουμε το συγκρότημα. Από την πρώτη κιόλας κουβέντα νομίζω ότι καταλάβαμε πως αυτός είναι ο δρόμος. Πίσω στο 2010-12 είχαμε τον εξαιρετικό Todd La Torre στο συγκρότημα και περάσαμε πολύ καλά μαζί του. Θέλαμε να κάνουμε άλμπουμ, αλλά δεν προχώρησε. Αυτή τη φορά όμως αποφασίσαμε ότι αν επιστρέψουμε, δεν θέλουμε να είμαστε μια “nostalgia band” που παίζει μόνο παλιά κομμάτια σε φεστιβάλ. Έπρεπε να υπάρξει νέος δίσκος. Αυτός ήταν ο στόχος: να κάνουμε ένα πραγματικά δυνατό νέο άλμπουμ.
Ποια ήταν τα βασικά εμπόδια στα παρασκήνια που καθυστέρησαν πάνω από δύο δεκαετίες την κυκλοφορία;
Το έχω εξηγήσει και άλλες φορές. Ένα μέλος μας, ο Jon Drenning, κατά καιρούς έχανε το ενδιαφέρον του για το συγκρότημα και απομακρυνόταν, μερικές φορές για σχεδόν μια δεκαετία. Εκείνες τις περιόδους δεν τον πιέζαμε, απλώς κάναμε άλλα πράγματα μουσικά. Δεν θέλω να ρίξω όλη την ευθύνη πάνω του, αλλά έτσι ήταν η κατάσταση. Υπήρχαν περίοδοι που πηγαίναμε πολύ καλά, και μετά κάτι συνέβαινε και αποσυρόταν για 8-10 χρόνια. Μετά επέστρεφε, λέγοντας ότι θέλει να ξανακάνει το συγκρότημα, και νομίζαμε ότι θα συνεχίσουμε δυνατά, αλλά μετά από λίγο πάλι έχανε το ενδιαφέρον του. Αυτός είναι ο απλός λόγος για τα “πήγαινε-έλα” του συγκροτήματος.
Θεωρείς ότι το “Chasing the Hydra” είναι συνέχεια της κληρονομιάς των CRIMSON GLORY ή μια επανεκκίνηση;
Από λίγο και τα δύο. Ίσως με έναν τρόπο είναι μια αναγέννηση, αλλά σίγουρα είναι συνέχεια της κληρονομιάς μας. Υπάρχουν ήδη τέσσερα άλμπουμ και το καθένα είναι ξεχωριστό. Εγώ, ο Dana και ο Jeff είμαστε από τα ιδρυτικά μέλη, οπότε η νέα δουλειά συνεχίζει αυτή την πορεία. Κοιτάξαμε πίσω και είδαμε ότι τα δύο πρώτα άλμπουμ είναι αυτά που αγαπά περισσότερο ο κόσμος, οπότε γράψαμε το νέο δίσκο προσπαθώντας να επιστρέψουμε σε εκείνη την αίσθηση και τη “μεγαλοπρέπεια” εκείνης της εποχής.
Γι’ αυτό και το ομώνυμο κομμάτι “Chasing the Hydra” θυμίζει το “Red Sharks”; Ήταν συνειδητό;
Ναι, σίγουρα. Ο Jeff έγραψε τα riffs και ήταν σκόπιμο. Κι εγώ έχω ένα σημείο σε ένα κομμάτι που κάνει ένα μικρό “νεύμα” στο “Red Sharks”. Χαρήκαμε που ο κόσμος το κατάλαβε.
Το “Broken Together” έχει επίσης έντονη αύρα από τα δύο πρώτα άλμπουμ.
Ναι, είναι ένα από τα κομμάτια που συν-έγραψα. Έχει αυτή την παλιά αίσθηση. Χαίρομαι που το λένε κι άλλοι, ότι θυμίζει παλιούς CRIMSON GLORY.
Είναι κάτι που βγαίνει φυσικά όταν έχεις μεγαλώσει με αυτά τα άλμπουμ.
Ακριβώς. Το ακούς και το πιάνεις αμέσως.
Υπήρχαν παλιές ιδέες ή γράψατε τα πάντα από την αρχή;
Ξεκινήσαμε από το μηδέν πριν τρία χρόνια. Ανταλλάσσαμε riffs και demos με νέες ιδέες. Όλα στο νέο άλμπουμ είναι φρέσκα. Δεν υπάρχει τίποτα από παλιό υλικό.
Ο τίτλος “Chasing the Hydra” είναι πολύ χαρακτηριστικός. Τι τον ενέπνευσε;
Ο Jeff πρότεινε τον τίτλο, βασισμένος στη Λερναία Ύδρα της ελληνικής μυθολογίας. Αλλά ο Travis έδωσε άλλη διάσταση στους στίχους. Εμπνεύστηκε από την εμπειρία του φροντίζοντας τη βαριά άρρωστη μητέρα του. Οπότε το τραγούδι έχει πιο προσωπικό χαρακτήρα παρά μυθολογικό.
Υπάρχει και άλλο κομμάτι με ελληνική αναφορά, το “Triskaideka”.
Ήταν δική μου ιδέα. Ήθελα να γράψουμε για τη δεισιδαιμονία γύρω από τον αριθμό 13. Μετά το επεκτείναμε γενικά στις προλήψεις. Από εκεί ήρθε και ο τίτλος, από την “triskaidekaphobia”, τον φόβο του αριθμού 13.
Ξέρεις τι σημαίνει “Triskaideka” στα ελληνικά;
Ναι, σημαίνει δέκα και τρία.
Πώς προέκυψε ο Travis ως τραγουδιστής;
Μας τον πρότεινε ο Jeff μέσω Facebook. Μιλήσαμε και με άλλους τραγουδιστές, ακόμα και Έλληνες. Του στείλαμε ένα κομμάτι, μας άρεσε, και μετά τραγούδησε το “Painted Skies”. Εκεί πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε και αποφασίσαμε ότι είναι ο κατάλληλος.
Πώς είναι η επιστροφή στις σκηνές με νέα μέλη;
Εξαιρετική. Υπάρχει χημεία, ενέργεια και όλοι λειτουργούμε σαν ομάδα. Δεν υπάρχουν “ντίβες” όπως ίσως στο παρελθόν. Όλα κυλούν πολύ πιο ομαλά.
Σκεφτήκατε να επιστρέψετε στις μάσκες;
Το δοκιμάσαμε στις πρώτες εμφανίσεις, αλλά δεν συμφωνούσαν όλοι. Αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε στη μουσική. Ίσως τις χρησιμοποιήσουμε περιστασιακά, αλλά όχι μόνιμα.
Ίσως σε ένα encore, π.χ. στο “Lonely”;
Ναι, το έχουμε σκεφτεί. Ίσως για encore ή για κάποιο concept.
Θυμάμαι ότι ο Jon Drenning μου έλεγε πόσο δύσκολο ήταν να παίζετε με τις μάσκες.
Ισχύει. Οι πρώτες εκδοχές ήταν πολύ δύσκολες. Δεν μπορούσες να αναπνεύσεις, τα μάτια και η μύτη έτρεχαν. Ήταν μαρτύριο.
Ο κόσμος νομίζει ότι είναι απλές μάσκες σαν του Halloween.
Ναι, αλλά δεν είναι έτσι. Στο “Transcendence” με τις μισές μάσκες ήταν πολύ καλύτερα. Αλλά οι full-face μάσκες στην αρχή ήταν ανυπόφορες.
Η παραγωγή των άλμπουμ των ‘80s είχε μια πολύ ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Δουλεύοντας στο “Chasing the Hydra”, προσπαθήσατε να αποτυπώσετε αυτόν τον ηχητικό χαρακτήρα ή επιλέξατε να κινηθείτε προς έναν πιο σύγχρονο ήχο;
Νομίζω κινηθήκαμε περισσότερο προς έναν σύγχρονο ήχο και παραγωγή. Αυτό που κρατήσαμε από το παλιό vibe έχει να κάνει κυρίως με τη σύνθεση – τα τραγούδια, τις μελωδίες και τη γενική αίσθηση. Θέλαμε να θυμίζει τους παλιούς CRIMSON GLORY, αλλά θα ήταν κάπως περίεργο να προσπαθήσουμε σήμερα να αναπαράγουμε ακριβώς τον ήχο των ‘80s. Τα τύμπανα, για παράδειγμα, ακούγονται πιο σύγχρονα, όπως πρέπει. Η παραγωγή είναι πιο καθαρή, πιο σημερινή. Είναι μια καλή power metal παραγωγή – ακούγονται όλα καθαρά. Αλλά συνολικά, ναι, είναι πιο σύγχρονη από ό,τι ‘80s.
Πολλοί fans θεωρούν την κιθαριστική “συνομιλία” ανάμεσα σε εσένα και τον Jon Drenning ως βασικό στοιχείο του ήχου των CRIMSON GLORY. Στον νέο δίσκο προσπαθήσατε συνειδητά να το αναπαράγετε αυτό;
Ναι, σίγουρα.
Και πόσο δύσκολο ήταν να συνεργαστείς με τον νέο κιθαρίστα, τον Borgy;
Ήταν πολύ εύκολο. Είμαστε φίλοι χρόνια και ξέρει πολύ καλά το συγκρότημα – τη δυναμική, τον ήχο, τον τρόπο που γράφουμε. Έχει παίξει και μαζί μου σε solo δουλειές, οπότε έχουμε ήδη χτίσει μια “κιθαριστική χημεία”. Του βγήκε φυσικά να μπει στον ρόλο και να παίξει όλες αυτές τις αρμονίες. Και όταν γράφαμε, είχαμε πάντα στο μυαλό ότι υπάρχουν δύο κιθάρες, άρα γράφαμε μέρη που να το αναδεικνύουν αυτό. Ήταν συνειδητή επιλογή να συνεχίσουμε αυτή την παράδοση.
Πώς βλέπεις σήμερα άλμπουμ όπως τα “Strange and Beautiful” και “Astronomica”;
Νομίζω και τα δύο είναι καλά άλμπουμ. Το “Astronomica” ήταν μια επιστροφή στον prog/power ήχο των πρώτων δίσκων, αλλά με διαφορετικό τραγουδιστή, τον Wade Black, που έκανε εξαιρετική δουλειά, αν και είχε πιο “επιθετικό” ύφος από τον Midnight. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ.
Το “Strange and Beautiful” είναι επίσης ένας δίσκος που πάντα μου άρεσε. Έχει πολύ ωραία τραγούδια, αν και ήταν μεγάλη αλλαγή ύφους. Δεν συμμετείχα τότε, δεν ήμουν σύμφωνος με την κατεύθυνση, αλλά παρ’ όλα αυτά το θεωρώ καλό δίσκο. Ίσως να μην ήταν η καλύτερη επιλογή μετά την επιτυχία των δύο πρώτων άλμπουμ. Αν είχαμε παραμείνει στην αρχική κατεύθυνση και πιο συνεπείς, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Αλλά όλα αυτά είναι μέρος της ιστορίας μας.
Είχατε πάντα θρυλική φήμη αλλά μικρή δισκογραφία. Νιώσατε ποτέ ότι δεν πετύχατε όσα αξίζατε;
Έχουμε μια πολύ δυνατή και πιστή βάση οπαδών, και αυτό μας ικανοποιεί. Ίσως να είχαμε μεγαλύτερη επιτυχία αν ήμασταν πιο συνεπείς – αν είχαμε βγάλει περισσότερους δίσκους μέσα σε 40 χρόνια και δεν κάναμε τόσο μεγάλα διαλείμματα. Αυτός είναι βασικά ο λόγος. Από την άλλη, πολλές φορές η ποιότητα είναι πιο σημαντική από την ποσότητα.
Η παρουσία ενός τόσο εμβληματικού τραγουδιστή όπως ο Midnight ήταν ευλογία ή και “κατάρα” με την έννοια ότι δυσκόλευε τη συνέχεια του συγκροτήματος;
Δεν θα το έλεγα ποτέ κατάρα. Ήταν ευλογία. Ήταν μοναδικός καλλιτέχνης, εξαιρετικός τραγουδιστής και στιχουργός. Είχε βέβαια προσωπικά προβλήματα και αυτό επηρέαζε την κατάσταση. Υπήρχαν στιγμές που ήταν μαγικός και άλλες που δυσκολευόταν. Όταν έφυγε από τη ζωή, ήταν πολύ δύσκολο για όλους μας. Αλλά είμαστε περήφανοι για όσα κάναμε μαζί.
Καταλαβαίνεις όμως τι εννοώ.
Ναι, εννοείς ότι ήταν τόσο σπουδαίος που είναι σχεδόν αδύνατο να αντικατασταθεί. Και ισχύει. Ο Wade έκανε εξαιρετική δουλειά, ο Todd επίσης – ειδικά εκείνος έφερε περισσότερο το “πνεύμα” του Midnight. Και τώρα ο Travis κάνει εξαιρετική δουλειά. Μάλιστα, κάποιοι λένε ότι πλησιάζει ακόμη περισσότερο εκείνο το vibe. Αυτό δείχνει ότι το συγκρότημα μπορεί να συνεχίσει. Βέβαια, Midnight υπάρχει μόνο ένας.
Πρέπει να πω ότι ο Travis πλέον στέκεται μόνος του, με αυτοπεποίθηση και δικό του χαρακτήρα.
Συμφωνώ απόλυτα. Γίνεται όλο και καλύτερος, πιο άνετος στη σκηνή και δείχνει ποιος είναι. Έχει ταλέντο, προσωπικότητα και αξίζει όσα λέγονται για εκείνον.
Ποια είναι τα σχέδια για το μέλλον; Υπάρχει η βάση για μια πιο σταθερή πορεία;
Ναι, πιστεύω ότι αυτή η σύνθεση είναι πολύ σταθερή. Όλοι θέλουν να είναι εδώ και να συνεχίσουν. Σίγουρα θα υπάρξει επόμενος δίσκος. Δεν είμαστε πια νέοι για να πούμε ότι θα βγάλουμε άλλους δέκα δίσκους, αλλά δεν επιστρέψαμε για κάτι προσωρινό. Δεν θα βγάλουμε ένα άλμπουμ, θα κάνουμε δύο χρόνια περιοδεία και μετά θα εξαφανιστούμε. Υπάρχει πάθος και ήδη έχουμε υλικό για το επόμενο. Θα είμαστε εδώ για αρκετό καιρό.
Φανταστικά. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου.
Κι εγώ ευχαριστώ, το χάρηκα πολύ.
Σάκης Φράγκος
