5,5 / 10
Οι ARCH ENEMY κατ’ εμέ με το προηγούμενο δίσκο τους “Rise of the tyrant” είχαν καταφέρει να βγάλουν το πιο νερόβραστο, χλιαρό κι αδιάφορο δίσκο της καριέρας τους. Κλινικά πεντακάθαρη παραγωγή και παιδικές συνθέσεις που μόνο στη γενιά του facebook θα μπορούσε να αρέσει. Οπότε δεν περίμενα και πολλά με το “Khaos legions”. Και καλά έκανα. Στο νέο δίσκο των Σουηδών και της Γερμανίδας βλέπουμε ουσιαστικά μία από τα ίδια. Παραγωγή πάλι ψηφιακή μέχρι αηδίας λες και βρίσκεσαι σε απόλυτη καραντίνα κάποιου ψυχαναγκαστικού Κροίσου. Πιασάρικα και γρήγορα riffs να διαδέχονται μελωδικά σημεία για να ικανοποιηθεί κάθε γούστο και μία αίσθηση επανάληψης της γνωστής συνταγής που έκανε τους ARCH ENEMY γνωστούς επί εποχής Angela Gossow. Angela η οποία εδώ ακούγεται πιο μονότονη από ποτέ, λες και βαριέται που τραγουδάει σαν αγγαρεία. Το μπάσο ανύπαρκτο στη μίξη και τα τύμπανα άνευρα. Απ’ ό,τι φαίνεται ο Michael Amott νιώθει πως έχει βρει την κότα με τα χρυσά αυγά και δε σκοπεύει ούτε να την αφήσει, ούτε να παραστρατήσει από τη συνταγή της επιτυχίας. Αφού αυτό θέλει ο κόσμος, αυτό θα του δίνουμε. Ξανά και ξανά και ξανά. Το “Khaos legions” μετά την τρίτη το πολύ ακρόαση φαίνεται τόσο κενό που γκρεμίζεται η όποια αρχική καλή διάθεση σου μπορεί να σου είχε προκαλέσει το μοναδικό hit του δίσκου “Yesterday is dead and gone”. Πλέον το συγκρότημα έχει πέσει σε τέλμα και πρέπει κάποιος να το εξηγήσει στον Michael Amott ότι έτσι δεν πάει μπροστά κι ότι υπογράφει την καταδίκη των ARCH ENEMY προς την ανυπαρξία και τη λήθη. Ή ίσως στη διάλυση και στο reunion μετά από μερικά χρόνια.
Κωνσταντίνος Βασιλάκος