9/10
Πέρασαν κιόλας δυόμιση χρόνια από το “Crack the Skye”, το υπέρτατο αυτό άλμπουμ τόσο για τους MASTODON όσο και τον metal χώρο της προηγούμενης δεκαετίας.
Εμείς εδώ στο ROCK HARD, από την αρχή μοιράζαμε απλόχερα τα δεκάρια στους δίσκους των MASTODON και όπως φάνηκε τελικά από την διαδρομή του σχήματος, κατάφεραν με τις δουλειές τους να κερδίσουν τον σεβασμό και την εκτίμηση τόσο του metal κοινού αλλά και πολλούς εκτός τους χώρου.
Μετά λοιπόν από έναν δίσκο σαν το “Crack the Skye”, που κατά γενική ομολογία άγγιξε την τελειότητα, τι παραπάνω μπορεί να περιμένει κανείς από τους MASTODON.Μάλλον έναν δίσκο που σε σύγκριση μαζί του να μπορεί να το κοιτά κατάματα, να μην υστερεί σε ποιότητα και να μπορεί να θεωρηθεί σαν άξιος διάδοχος του.
Έχω την αίσθηση ότι αυτό το πετυχαίνουν οι MASTODON με τον “The hunter” και ο τρόπος μπορεί να φαίνεται απλός αλλά δεν είναι. Πρόκειται για μια πρόκληση που έχει “τσακίσει” πολλά σχήματα στο παρελθόν.
Το “The hunter” ακούγεται σαν να έχουν πάρει στοιχεία από όλα τα προηγούμενα άλμπουμ τους και έχτισαν τις συνθέσεις τους με αυτά τα υλικά. Από το εναρκτήριο καταιγιστικό “Black tongue” μας μεταφέρουν σε ένα ZZ TOP-ικό influenced τραγούδι σαν το “Curl of the burl”, μας πάνε πίσω στo “Blood moυntain” με το “Βlasteroid” και μας ξαναγυρνούν στην “Crack the skye” ατμόσφαιρα με το “Stargasm”.
Τα “Τhe octopus has no friends” και “All the heavy lifting” είναι από τα top κομμάτια που υπάρχουν στον δίσκο, χαρακτηριστικά MASTODON κομμάτια με όλη την πολυπλοκότητα που τους χαρακτηρίζει. Αντιθέτως το ομώνυμο κομμάτι είναι ένα εξαιρετικό συναισθηματικό κομμάτι που έχει γραφτεί για τον αδελφό του Brent που πέθανε πέρσι από καρδιακή προσβολή καθώς κυνηγούσε (εξού και ο τίτλος Τhe hunter του δίσκου).
Tο “Dry bone valley” διαθέτει μια πιο stoner διάθεση, το “The creature lives” φέρνει προς την ψυχεδελική περίοδο των BEATLES, το ταξιδιάρικο “Τhe sparrow” είναι και αυτό από τις top στιγμές εδώ μέσα, και κλείνει επίσης πανέμορφα τον δίσκο.
Γενικότερα αυτό που γίνεται αντιληπτό μετά από αρκετές ακροάσεις του δίσκου είναι ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με έναν ευκολοχώνευτο δίσκο. Αντιθέτως, κομμάτια που μόλις ξεπερνούν τα τρία λεπτά διαθέτουν μπόλικες αλλαγές και riffs που άλλοι θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν για να γράψουν ολόκληρο δίσκο.
Αν κατακλείδι, ο πέμπτος studio δίσκος των MASTODON είναι και αυτός παράλληλα που τους βάζει με το δεξί στη νέα δεκαετία. Αν θεωρήσουμε ότι ένας δεύτερος κύκλος μόλις ανοίγει για την μπάντα από την Atlanta, σίγουρα εισέρχονται σε αυτόν με έναν εξαιρετικό δίσκο.
Γιάννης Παπαευθυμίου
