6/10
7/10
Περνάμε περίοδο κρίσης… Correct! Η κρίση αυτή προφανώς και έχει αντίκτυπο στη βιομηχανία της δισκογραφίας και ίσως να οφείλεται σε αυτή η συνεχής αύξηση των εργασιομανών μορφών στον ευρύτερο χώρο του rock–metal με απώτερο σκοπό το κέρδος. Γιατί αν είναι και αυτός ο λόγος, πέρα από το ότι μας προσφέρεται ποιοτική μουσική, συχνά σε άλλο μοτίβο πέρα από το σύνηθες του κάθε καλλιτέχνη, τότε βγάζουμε «κόκκινη κάρτα» κι ετοιμάζουμε αυγά! Από τον Steven Wilson στον Mike Portnoy και από τον Devin Townsend στον Dave Grohl τα παραδείγματα πολλά… Άλλοτε άξια προσοχής και άλλοτε όχι. Join the club λοιπόν Mr. Brent Hinds, αξιότιμε κιθαρίστα των MASTODON, ο οποίος μας παρουσιάζει δύο νέες του δουλειές που σίγουρα θα εκπλήξουν.
Οι FIEND WITHOUT A FACE είναι ένα project που «σιγοβράζει» από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και να, έστω και τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να τους ακούσουμε. Πρόκειται για μια rockabilly country/punk μπάντα (metal περιμένατε πιτσουνάκια μου;;;), που θα μπορούσε κάλλιστα να συμμετέχει στο soundtrack ενός b–movie ή σε ταινία του Tarantino. Μάλλον δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως υπάρχει αντίστοιχη βρετανική ταινία του ’58 με τον ίδιο τίτλο. Ο δίσκος είναι κατά το ήμισυ ορχηστρικός, ενώ στο υπόλοιπο συναντούμε τα “love or hate” φωνητικά του Hinds, τα οποία κολλάνε στο όλο χαβαλετζίδικο ύφος που επικρατεί. Σε γενικές γραμμές κυλάει όμορφα, η κιθαριστική δουλειά είναι καλή αν και έτη φωτός μακριά από το ύφος των MASTODON, αλλά λίγα κομμάτια ξεχωρίζουν και κυρίως τα ορχηστρικά (“Tsunami”, “Volcano”). Γενικά βγάζει την αίσθηση ενός συνεχούς jamming που αφήνει καλή εντύπωση μεν, χωρίς να είναι τίποτα το ιδιαίτερο δε.
Από την άλλη έχουμε τους WEST END MOTEL, οι οποίοι είναι κανονική, «συναυλιάζουσα» μπάντα, που δεν πρόλαβε να βγάλει το πρώτο της δίσκο (“Don’t shiver, you ’re a winner” ο τίτλος του) και έχει ήδη έτοιμο και τον δεύτερο που αναμένεται στο άμεσο μέλλον. Εδώ τα blues πίνουν Jack με την country και τα πνεύματα των Tom Waits και Nick Cave αιωρούνται πάνω από τον Μισσισιπή. Τα φωνητικά δεν τα έχει αναλάβει ο Hinds αλλά ο κύριος εν ονόματι Tom Chesire και μεταξύ μας καλύτερα, μιας και το έχει χαλαρά, ενώ και ο Hinds ξεδιπλώνει με επιτυχία τις country επιρροές του. Ο δίσκος «πίνεται» μονορούφι (βοηθάει και η μικρή του διάρκεια) και είναι ιδανικός για μεταμεσονύκτιο χαλαρό άκουσμα με τη συνοδεία ποτού. Μελαγχολικό σε στιγμές, «ανεβαστικό» σε άλλες, σε κερδίζει με την ειλικρίνεια και το «ζεστό» συναίσθημα που βγάζει.
Να πετάξουμε αυγά λοιπόν; Σε καμία περίπτωση, μιας και εδώ έχουμε να κάνουμε με “straight from the heart” δουλειές ενός μουσικού με πολύπλευρη προσωπικότητα… και σε τέτοιους ακροατές απευθύνεται. Όσοι περιμένατε metal και ξερό ψωμί, κάντε καλύτερα λίγη υπομονή για το επερχόμενο “The hunter” των MASTODON, όσοι όμως «ψάχνεστε» και άλλου, το σίγουρο είναι πως δεν θα βγείτε χαμένοι…
Βασίλης Γκορόγιας
