>
Υπάρχουν μπάντες και μπάντες που έρχονται στην Ελλάδα να παίξουν, όμως λίγες είναι αυτές με τις οποίες μπορούμε να πούμε ότι το ελληνικό κοινό έχει ένα –τρόπο τινά- «δεσμό αίματος» μ’ αυτές. Τι εννοώ; Εννοώ το αυτονόητο, δηλαδή, όσες φορές και να έρθουν, σε όποια δημιουργική ή μη κατάσταση βρίσκονται, θα μαζέψουν τον κόσμο τους όπως και να χει. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι SCORPIONS, οι BLIND GUARDIAN, οι PARADISE LOST κτλ.….εεε… σ’ αυτήν την κατηγορία νομίζω πρέπει να προσθέσουμε και τους ANATHEMA. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι συνεχίζεται και η «ελληνική περιοδεία» τους σε Θεσσαλονίκη και Κρήτη αντίστοιχα (σ.σ. και δεν είναι η πρώτη φορά ) αφού το ελληνικό κοινό τους σέβεται και πάντα τους τιμά όταν έχει την ευκαιρία να τους δει! Βέβαια αυτή η σχέση σεβασμού είναι αμφίδρομη και για τις «Κασσάνδρες» που είχαν οποιεσδήποτε αμφιβολίες επί του θέματος, ο Vincent και η «οικογένειά» του τους έβαλε στη θέση τους χθες και κυριολεκτικά (σ.σ. το είπε ο άνθρωπος ρε παιδιά..και τόνισε το σεβασμό που τρέφουν οι ΑNATHEMA για τους Έλληνες οπαδούς τους που βρέθηκαν χθες στο fuzz παρά τις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα από πολιτικοοικονομική άποψη) και μεταφορικά, αφού σε ποια άλλη χώρα οι ΑNATHEMA θα κάνανε 2 ½ -πιο γεμάτες δεν γίνεται- ώρες show;
Η χθεσινή βραδιά όμως δεν περιείχε μόνο τους ANATHEMA, οι «δικοί μας» GRAVITYSAYS _I φρόντισαν να μας «ζεστάνουν» με το «πειραματικό» να το πω ή space ethnic-rock να το πω ύφος τους. Όπως και να το πω, δεν έχει σημασία, αφού η μουσική τους, αν και δεν την ήξερα την μπάντα, μου άρεσε αρκετά. Στα πολύ θετικά τους η εναλλαγές των οργάνων που έκαναν τα μέλη τους καθώς και η ύπαρξη οργάνων που δεν ακολουθούν κλασσικά rock –metal μοτίβα, όπως το σαντούρι(!) και το τσέλο (σ.σ. μην φανταστείτε APOCALYPTICA-style πάντως). Μειονέκτημα για μένα αποτέλεσε η τετραμελής χορωδία αφού η παρουσία της, πέραν της φυσιολογικής έντασης, δεν γινόταν αισθητή στη δομή και την αρμονία των κομματιών. Η εμφάνισή τους γενικά κρίνεται αξιοπρεπέστατη και από πλευράς ήχου αλλά και αποτελέσματος. Επίσης αποτελεί έναυσμα για μένα να τους «ψάξω» περισσότερο.
Ας περάσουμε όμως στο κυρίως μενού της βραδιάς, που δεν ήταν άλλο από την κατάθεση ψυχής της μπάντας -συντροφιά, είτε το θέλουν μερικοί είτε όχι, σε όλες τις άσχημες ή όμορφες στιγμές της ζωής μας… και όσοι δεν το παραδέχονται …απλά και δημοκρατικά δεν ασχολούμαι μαζί τους. Τι έγινε χθες; Η μπάντα από το Liverpool μας τίμησε παίζοντας 26 κομμάτια –μετρημένα και non stop- από τις δέκα μέχρι και τις 12 και μισή που τελείωσε η συναυλία. Και μην ακούσω παράπονο γιατί δεν παίξανε το “A dying wish” ή το “Sleepless” από μερικούς γιατί πολύ απλά οι άνθρωποι μας «ρώτησαν», και το κοινό «δια βοής» προτίμησε το “Αngelica”… Τι να κάνουμε τώρα; Ας φώναζες και συ όπως και εγώ πιο δυνατά που θέλαμε το “A dying wish”!!
Η συναυλία χωρίστηκε ουσιαστικά σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος-1 ώρα και 5 λεπτά- αποτέλεσε εξ’ ολοκλήρου το τελευταίο full-length δισκογραφικό πόνημα των ΑNATHEMA δηλαδή το “We ‘re here because we ‘re here”, το οποίο δεν το θεωρώ άσχημο άλμπουμ, αλλά σίγουρα δεν αποτελεί την κορυφαία στιγμή της καριέρας ή και της δημιουργικότητάς τους. Και όταν λέμε ότι το παίξανε όλο εννοούμε έως και την τελευταία νότα! Στο σημείο αυτό δεν μπορώ να πω ότι δεν σκεφτόμουνα τα χειρότερα, αφού ήδη είχε περάσει μια ώρα και κάτι και δεν είχαμε ακούσει ούτε νότα από το παρελθόν. Δεν ήθελα καν να σκέφτομαι την περίπτωση, όπως και πολλοί άλλοι νομίζω, μιας συναυλίας ANATHEMA που θα περιείχε μόνο new stuff και μια απλή αναφορά –ίσως και μισής ώρας- στο ένδοξο παρελθόν της μπάντας. Ευτυχώς οι φόβοι μου/μας δεν επιβεβαιώθηκαν και ακολούθησε άλλη 1,5 ώρα με ό τι περίμενε κάθε οπαδός των ANATHEMA να ακούσει. Πάρε ένα “Deep” για αρχή, πάρε ένα “Pitiless” για συνέχεια, πάρε ένα “Forgotten hopes”, πάρε ένα “Empty”, ένα “Hope”, ένα “Closer” (=ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ), ένα “One last goodbye” –ίσως και η πιο “συναισθηματική” στιγμή της συναυλίας μ’ ένα Fuzz να τραγουδάει στα πρότυπα “bard s song”-, ένα “Lost control” κι ένα “Release”, πάρε και ένα “Are you there?”, πάρε και ένα “Flying”… Kαι ακόμα να μπούμε στο encore… Όλα αυτά με έναν από τους καλύτερους ήχους που έχω ακούσει στο Fuzz! Ευτυχώς δηλαδή, γιατί ακόμα να ξεχάσω την «ηχάρα» των RAGE και όσοι είχαν πάει στην συγκεκριμένη συναυλία πέρυσι θα με θυμηθούν. Για την ιστορία απλά να αναφέρω ότι «μετά δημοψηφίσματος» το πρώτο κομμάτι του encore ήταν το “Αngelica”, ενώ ακολούθησαν το υπερ-συναισθηματικό “A natural disaster”, με μια αλάνθαστη καθ’ όλη την διάρκεια της εμφάνισής της Lee και τελευταίο βέβαια το υπερ-hit “Fragile dreams”…
Κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα χθες στο Fuzz και εις άλλα με υγεία!
Ιάσωνας Φίλης
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
