>
Αυτό ομολογώ πως δεν το περίμενα, ούτε το έβλεπα να έρχεται!
Οι Ιταλοί LACUNA COIL, με είχαν κάνει να πιστέψω ότι το τελείως Αμερικάνικο ύφος που είχαν επιλέξει (και το οποίο δεν τους ταίριαζε ιδιαίτερα κατά τη γνώμη μου) στα δύο τελευταία άλμπουμ τους και ειδικά στο “Shallow life”, θα καθόριζε και τις μελλοντικές δουλειές τους. Και κάπου εκεί είχα ξενερώσει αρκετά με τη μπάντα. Έρχεται όμως το “Dark adrenaline” και ακούγοντάς το, είχα μία απορία όταν τελείωσε. Γιατί δεν το βγάζατε αυτό αμέσως μετά το “Comalies”;;;
Απλά να το πω, το “Dark adrenaline” είναι το καλύτερο άλμπουμ των Ιταλών μετά το “Comalies” και ίσως το άλμπουμ που θα πρέπει να καθορίσει πλέον την μετέπειτα πορεία τους.
Ξεκινώντας από την εξαιρετική παραγωγή του Don Gilmore (LINKIN PARK, DURAN DURAN, AVRIL LAVIGNE, BULLET FOR MY VALENTINE) που «δένει» το όλο εγχείρημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, το άλμπουμ περιέχει ίσως τις πιο δουλεμένες συνθέσεις της μπάντας και τις καλύτερες (στο σύνολό τους και όχι μεμονωμένα) μελωδικές γραμμές που έχουν γράψει ποτέ.
Χαρακτηριστικά του: η όλο και περισσότερη συμμετοχή του Andrea Ferro στα αντρικά φωνητικά (κάτι που ίσως φάνταζε αρνητικό στη σκέψη, εδώ έχει πετύχει απόλυτα), η κατά κάποιο τρόπο επιστροφή στον παλιότερο ήχο τους σε συνδυασμό με τα καλά στοιχεία των δύο τελευταίων δουλειών τους, η εξαιρετική δουλειά στις φωνητικές γραμμές ακόμα και στα λίγα (3) ανούσια κομμάτια που υπάρχουν στο δίσκο, η ποιοτική ισορροπία των κομματιών, αλλά τέλος, και κυριότερο, το συναίσθημα που δημιουργεί η ακρόασή του. Το χαίρεσαι το άλμπουμ. Το ακούς και λες «πολύ καλός δίσκος» και έτσι είναι πραγματικά.
Το μόνο αρνητικό που βρίσκω είναι οι 3 ανούσιες συνθέσεις (“Give me something more”, “Fire”, “My spirit”) οι οποίες αν έλειπαν μόνο καλό θα έκαναν και θα ανέβαζαν ακόμα περισσότερο την τελική βαθμολογία. Ίσως και η διασκευή στο “Losing my religion” των REM, το οποίο ναι μεν το ακούμε (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) διαφορετικά από ότι τόσα και τόσα χρόνια, αλλά δε νομίζω ότι είναι και κάτι το ιδιαίτερο. Σαν προσπάθεια είναι πολύ καλή πάντως.
Κορυφαία στιγμή του δίσκου, το “Intoxicated”, ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ οι Ιταλοί. Από κοντά το ήδη γνωστό “Trip the darkness”, το mid/melodic “End of time” και το groove/up tempo “I don’t believe in tomorrow”.
Για να κλείσουμε. Το “Dark adrenaline” είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, που θα ήταν ακόμα καλύτερος αν είχε τελικά 10 κομμάτια. Είναι ένας δίσκος που θα γουστάρουν και οι παλιότεροι, αλλά και οι νεότεροι οπαδοί της μπάντας και δείχνει τους LACUNA COIL έτοιμους για ακόμα καλύτερα πράγματα στο μέλλον. Το 2012 ξεκινάει ελπιδοφόρα. Πάντως από τώρα το βλέπω στη λίστα με τα 20 καλύτερα της χρονιάς.
8 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
