>
8 / 10
To όνομα αυτών των Ολλανδών εξαπλώθηκε από στόμα σε στόμα πριν από μερικά χρόνια λίγο πριν την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους άλμπουμ. Από τη μια ο μυστικισμός όσον αφορά το στιχουργικό τους περιεχόμενο και το στήσιμο της μπάντας που ξέφευγε από τα σύγχρονα πρότυπα marketing και από την άλλη ένας ήχος που κοιτούσε πίσω καμιά σαρανταριά χρόνια και αντλούσε επιρροές από ήχους που είχαν ξεχαστεί από τους πιο παλιούς και κυρίως παρέμεναν άγνωστοι στην μεγαλύτερη μερίδα των σύγχρονων ακροατών του hard rock.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το κράμα της ψυχεδέλειας και του πρώιμου hard rock που επιχείρησαν να αναμορφώσουν οι Ολλανδοί βρήκε πρόσφορο έδαφος στα late 00’s, αυτό που επιχειρούσαν το έκαναν μια χαρά και επίσης υπήρχε πρόσφορο έδαφος μιας και αυτός ο ήχος διαφέρει σαν την μύγα μες στο γάλα από τα σύγχρονα μουσικά δρώμενα, ακόμα και από τα σχήματα που επιχειρούν να ακουστούν retro και αυτό είναι το μεγάλο αυτού των THE DEVIL’S BLOOD.
Το “The thousandfold epicentre” έρχεται λοιπόν να διαδεχθεί το πολύ καλό τους ντεμπούτο και αποτελεί συνθετικά ένα βήμα πιο πάνω για την μπάντα. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι πια η μπάντα έχει βρει τον μουσικό της δρόμο και ξεδιπλώνει με περισσότερη άνεση και ευκολία τις εκτελεστικές της αρετές, μια προσεκτική ακρόαση των συνθέσεων μπορεί να το αποκαλύψει αυτό πολύ εύκολα.
Μπορεί εδώ να βρει κανείς “catchy” συνθέσεις όπως τα “Cruel lover” και “Fire burning” που σου μένουν στο μυαλό από την πρώτη ακρόαση αλλά επίσης μπορείς να βουτήξεις στα άδυτα του ψυχεδελικού rock ακούγοντας το “Everlasting saturnalia” που κυριαρχεί μια μυστικιστική ατμόσφαιρα που οδηγεί μαγευτικά στο κορυφαίο κατ’ εμέ τραγούδι του δίσκου “The madness of serpents”, ένα οκτάλεπτο μουσικό πάντρεμα τoυ space rock των HAWKWIND με το ambient ήχο του Brian Eno.
Ο φίλοι του hard rock θα συμπορευθούν καλύτερα με τα “Die the death” , “On the wings of Gloria” και με το “She”, θα απολαύσουν τον εξαιρετικό λυρισμό στο ομώνυμο κομμάτι και αυτοί που ακροασθούν τον δίσκο σαν σύνολο θα μαγευτούν από το πειραματικό “Feverdance” που ρίχνει την αυλαία.
Είμαι πολύ περίεργος και ταυτόχρονα ανυπόμονος να τους παρακολουθήσω σε λίγες ημέρες στο Κύτταρο, στην πρώτη τους εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους. Γιατί έχω την αίσθηση ότι δεν χρειάζονται κουκούλες, φλεγόμενους σταυρούς, γυμνές χορεύτριες, κέρατα και τράγους, για να καταφέρουν να αποδώσουν την μυστικιστική ατμόσφαιρα που τόσο καλά παρουσιάζουν μέσω των συνθέσεων τους σ’ αυτόν εδώ τον δίσκο.
Γιάννης Παπαευθυμίου
