>
8 / 10
Η σχέση των BIOHAZARD με τις ταμπέλες, είναι χειρότερη και από αυτή του νέου οδηγού με τα σήματα (στο χωριό μου τα λένε και ταμπέλες!), που το μόνο τιμόνι που έχει πιάσει στα χέρια του πριν δώσει για δίπλωμα, είναι αυτό στα συγκρουόμενα στo λούνα παρκ (και δώστου η μόστρα στα πιπίνια, αλλά ουπς φίλε, είσαι 18!!). Κατά καιρούς έχουμε ακούσει να τους αποκαλούν metal, hardcore, rap metal, ακόμη και nu metal, αλλά τι στο διάολο, πως γίνεται να προϋπάρχεις του ιδιώματος και να σε αποκαλούν έτσι; Πάντα είχαν περισσότερα metal στοιχεία από το συνηθισμένο στην hardcore ραχοκοκαλιά τους (το λεγόμενο crossover), αλλά η ψυχή, το attitude, το στήσιμο επί σκηνής και πάνω απ’ όλα η ίδια η μουσική, τείνουν προς το hardcore. Ονειρικό το ξεκίνημα τους στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με τα “Urban Discipline” και “State of the World Address” να κάνουν αίσθηση και να μοσχοπουλάνε. Καλή η συνέχεια αλλά με φθίνουσα πορεία, μιας και τα metal στοιχεία αυξήθηκαν αισθητά (τους πήρε η nu metal μπάλα) και έχασαν λίγο από τον χαρακτήρα τους. Kαι φτάνουμε στο τώρα, με reunion της κλασσικής σύνθεσης των προαναφερθέντων δίσκων αλλά μόνο για το δίσκο τελικά, μιας και ο Seinfeld αποχώρησε ήδη (μεγάλη η χάρη της Tera Patrick!).
Δίσκος ο οποίος είναι ανέλπιστα καλός, μιας και δεν νομίζω πως πολλοί περίμεναν το απίστευτο comeback μετά από εφτά χρόνια δισκογραφικής αδράνειας. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Υπάρχει πάνω απ’ όλα αυτό το γνήσιο και τίμιο NYHC feeling. Το hardcore στοιχείο επικρατεί ξεκάθαρα έναντι του metal (υπάρχουν όμως αρκετές τέτοιες «πινελιές» σε σημεία), κάτι που τους έλειπε στις πιο πρόσφατες κυκλοφορίες τους. Απόδειξη τραγούδια όπως τα “Vengeance is Mine” και “Reborn” που είναι φτιαγμένα για moshing και hardcore dancing, αλλά δεν σταματάμε εδώ. Στα “Decay” και “Killing Me” ακούμε μελωδικά ρεφρέν, που γενικά υπάρχουν διάσπαρτα στο δίσκο αλλά δεν ξενίζουν, καθώς δένουν όμορφα με το σύνολο και δεν ακούγονται ξεκάρφωτα. Στο “Skullcrusher” δικαιολογούν τον crossover χαρακτήρα τους μιας και thrash-ίζουν άριστα, ενώ στο “Vows of Redemption” έχουμε intro/outro με πιάνο, που δένει παράξενα αλλά σωστά με την πιασάρικη μπασογραμμή και τα rap φωνητικά… Ααα, υπάρχει μέχρι και μπαλάντα στο “You Were Wrong” (αν αναφέρεται στον χωρισμό του Seinfeld με την Patrick βουτάω απ’τον 4ο ΤΩΡΑ!!!).
Μετά από όλα αυτά η σωστή λέξη είναι η ποικιλία, που έχει ξεκάθαρα το feeling που αναφέραμε και βοηθά στην ομαλή ροή του δίσκου. Υπάρχει αυτό το old school hardcore στοιχείο (ετοιμαστείτε για μπόλικα gang vocals), δοσμένο με έναν μοντέρνο τρόπο, σαν να είναι η φυσική συνέχεια του “State…” (αλλά στο παρόν αντί για το 1996), που μαζί με τα επιθετικά riffs, τα rock ‘n’ roll solos και το groovy rhythm section, κάνουν ένα πωρωτικό σύνολο. Το reunion μπορεί να μη λειτούργησε τελικά στην πράξη και τόσο, αλλά στο δίσκο καταλαβαίνεις πως όλο αυτό ήταν τουλάχιστον ειλικρινές και όχι απλά μια αρπαχτή. Οι BIOHAZARD δικαιολογούν τον τίτλο του δίσκου τους, αν μπορούσαμε να αναφερθούμε μεταφορικά σε αυτόν. Έφτασαν στην κορυφή, έπεσαν, αλλά θεωρούν πως ήρθε η ώρα της αναγέννησης και το πέτυχαν. Δεν ξέρω αν θα κρατήσει και πόσο, αλλά ούτε και περιμένουμε από βετεράνους πλέον να ταράξουν τα νερά, υπάρχουν και νεότερες μπάντες για να το κάνουν. Ο νέος είναι ωραίος λοιπόν, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς… Και όχι, δεν θα ποστάρω Λιβιεράτο – Καλλίρη από κάτω!!!
Βασίλης Γκορόγιας
