>
Παρακολουθώ την πορεία των NAGLFAR αρκετά χρόνια τώρα και πιστεύω πως το προηγούμενο άλμπουμ τους, “Harvest”, που είχε κυκλοφορήσει το 2007, είναι ότι πιο ολοκληρωμένο και αξιόλογο έχει να επιδείξει η συγκεκριμένη μπάντα. Με το “Teras” φτάνουμε αισίως στην έκτη κυκλοφορία των Σουηδών και ήμουν πολύ περίεργος να δω αν αυτά τα 5 χρόνια αναμονής άξιζαν τον κόπο ή όχι. Ευτυχώς η απορία μου λύθηκε και τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Αρχικά να αναφέρουμε πως το νέο άλμπουμ, το οποίο θα κυκλοφορήσει από την Century media στις 26 Μαρτίου, έχει τις βάσεις του κυρίως στις πρώτες κυκλοφορίες των NAGLFAR και τα μελωδικά σημεία που ακούσαμε στο “Harvest” εδώ δεν έχουν μεγάλη θέση. Αυτό δεν σημαίνει πως ο δίσκος δεν είναι μελωδικός. Σχεδόν σε όλα τα κομμάτια υπάρχουν οι κλασικές μελωδίες που μας έχουν συνηθίσει, απλά αυτή τη φορά δεν είναι τόσο ευδιάκριτες και βρίσκονται καλά κρυμμένες μέσα στα τραγούδια. Η οργή, το μίσος και η δύναμη είναι αυτά που χαρακτηρίζουν το νέο άλμπουμ.
Η μπάντα έχει ανεβάσει πολύ τις ταχύτητες, κάτι που δεν είναι κακό. Αντιθέτως μάλιστα. Εδώ υπάρχουν κομμάτια τα οποία χαρακτηρίζονται από το ανελέητο drumming, και τα πολλά riffs που διαδέχονται το ένα το άλλο, αλλά υπάρχουν και ορισμένα που περιέχουν τα κλασικά NAGLFAR solos, τα οποία πότε μπορεί να γίνουν σκοτεινά και πότε ατμοσφαιρικά και μελαγχολικά. Επίσης, όπως είναι λογικό, δεν λείπουν και αρκετά groove-ατα σημεία που πάντα εμπλουτίζονται από τα μοναδικά φωνητικά του Kristoffer Olivius ή αλλιώς “Wrath”. Αυτό που μου συνέβη κατά τη διάρκεια της ακρόασης είναι το εξής: Την πρώτη φορά ενθουσιάστηκα και πίστεψα πως είχα την τύχη να ακούω την απόλυτη συνέχεια του “Harvest”. Με την δεύτερη ακρόαση τα πράγματα ξεκαθάρισαν περισσότερο και το γεγονός που με ανησύχησε είναι ότι παρόλο που την ώρα που άκουγα το κάθε κομμάτι γούσταρα αρκετά, στο τέλος δεν μου έμειναν πολλά σημεία, κάτι που γενικότερα με ενοχλεί. Στην τρίτη ακρόαση κατάλαβα πως πρόκειται για έναν αξιόλογο δίσκο που περιέχει μερικές πολύ καλές στιγμές, όμως περιέχει και κάποιες που δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο να προσφέρουν με αποτέλεσμα η όλη ακρόαση να γίνεται κουραστική.
Ξέρω πως θα συνεχίσω να ακούω το “Teras” και μέσα στις επόμενες μέρες όμως δεν θα πάθω το shock που είχα πάθει όταν πήρα στα χέρια μου το “Harvest” σε καμία περίπτωση. Συνοπτικά λοιπόν, το νέο άλμπουμ απευθύνεται σε όσους ασχολούνται με τους NAGLFAR μέχρι τώρα και προτιμούν κυρίως τις πρώτες εποχές της μπάντας. Αν πάλι ψάχνετε να ακούσετε κάτι καινούργιο και σας αρέσουν τα μελωδικά black metal μονοπάτια, δεν χάνετε τίποτα να ακούσετε το “Teras”. Μην περιμένετε όμως το δίσκο που θα αλλάξει το μουσικό χάρτη και θα κάνει την μεγάλη διαφορά.
7/10
Βασίλης Μάζαρης
