"/>
Πόσες φορές σας έχει τύχει να σας λένε να πάτε σε ένα μαγαζί για ποτάκι και κατευθείαν να σκέφτεστε «Χμμ, ας πιούμε κάπου αλλού πρώτα τα ξύδια μας για να γίνουμε, ώστε να την παλέψουμε μετά εκεί μέσα»; Σίγουρα πολλές, και οι εξυπνάδες του στυλ «εγώ πάω μόνο εκεί που γουστάρω» ας μείνουν στη σκέψη σας, εκτός αν μπορείτε να αντισταθείτε στην/ον γκόμενα/ο που εξαπολύετε βέλη έρωτα, αγελαδίσια βλέμματα κλπ, που θα σας ζητήσει να την/ον συνοδεύσετε… Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τους SPINESHANK σαν μπάντα! Για τα μπάζα δε τους λες, αλλά ο ορισμός της χρυσής μετριότητας ένα πράμα, θα μπορούσες να τους πεις. Δύσκολα θα αγοράσεις δίσκο τους, δύσκολα δε θα χαθούν στα «έχω τα πάντα όλα» GB του PC σου, δύσκολα θα τους βάλεις στο mp3 σου! Εύκολα όμως μπορείς να τους εκτιμήσεις σε μια βραδινή έξοδο, αφού θα έχεις πιει πρώτα τον πωπό σου, και την άλλη μέρα θα σε δουλεύουν οι κολλητοί σου που χτυπιόσουν με την πάρτη τους, νια νια νια νια και τα σχετικά!!
Ειλικρινά δεν είχα ιδέα τι έκαναν σαν μπάντα τόσα χρόνια, μέχρι που μου δόθηκε ο δίσκος για παρουσίαση. Μα καλά, υπάρχουν ακόμα; Reunion σου λέει της αυθεντικής σύνθεσης (απλά επέστρεψε ο τραγουδιστής) και νέα δουλειά μετά από σχεδόν μια δεκαετία… Σαν να μη πέρασε μια μέρα! Άνευρο, ανέμπνευστο και κλισαρισμένο nu metal, radio friendly αμερικάνικο εναλλακτικό rock που μόνο εναλλακτικό δε το λες πλέον, και λίγο από industrial. Ξέρετε πως πάει το ποιηματάκι… Καθαρά και brutal (σκιάχτηκα!) φωνητικά, και καλά groov– άτη διάθεση, απαραίτητες μπαλάντες για δάκρυα και συνθέσεις φτιαγμένες να σου καρφωθούν στο μυαλό αλλά μάλλον στον σταυρό του μαρτυρίου σε καρφώνουν. Καλά ας μην είμαι υπερβολικός, ακούγεται ο δίσκος αλλά στις τρεις φορές βαράει alarm. Μόνο για την αμερικανική αγορά και αν… Όσο για μένα, αν πιω ένα μπουκάλι Jack του βάζω ένα 5-6, αλλά μόλις «καθάρισα» και δε λέει να το ξαναρχίσω! «Βάλε CLUTCH και άνοιξε το μπουκάλι ρειιι!!!».
4 / 10
Βασίλης Γκορόγιας
