"/>
Πριν κάνα δίμηνο που είχε πέσει η είδηση για την πραγματοποίηση του πρώτου Rockin’ Arta Fest, η ιδέα να «πεταχτώ» στην μαμά πατρίδα για πολλοστή φορά τον τελευταίο καιρό, δε με χαλούσε καθόλου. Μπάντες από φίλους και μη που αξίζουν, εγγυημένα οικογενειακό και ζεστό κλίμα, μπύρες με το τελάρο και όλα αυτά σε ένα χώρο (θερινό σινεμά Ορφέας) που αποδείχθηκε «λίρα εκατό» για συναυλίες και σίγουρα πρέπει να αξιοποιείται στο μέλλον πιο τακτικά! Οι μέρες πέρασαν γρηγορότερα και από το “Reign In Blood”, το ταξίδι έγινε δυο μέρες πριν για τον απαραίτητο εγκλιματισμό (thanks to STONED SPIRIT & crew), και το Σάββατο έφτασε.
Το timing ήταν καλό και κακό ταυτόχρονα… Από τη μία οι πανελλήνιες τελείωσαν μόλις την προηγούμενη μέρα, επιτρέποντας έτσι στα «νιάτα» να είναι εκεί και να τα σπάσουν, από την άλλη όμως Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός πάλευαν για το πρωτάθλημα στο μπάσκετ την ώρα έναρξης του φεστιβάλ, βάζοντας σε δίλημμα αρκετούς για το αν θα έπρεπε να είναι εκεί από νωρίς ή όχι. Το δίλημμα για εμένα δεν τέθηκε καν (αν και full μπασκετικός), και από τις εφτά το απόγευμα ήμουν εκεί μιας και τα φεστιβάλ είναι κάτι σαν ιεροτελεστία. Κουβέντα με φίλους, χαιρετούρες, μπυρίτσες ανά χείρας και να που κατά τις οχτώ, ήρθε η ώρα των STONED SPIRIT να ανοίξουν τη συναυλία… Και όταν μπαίνεις με το “Bury Me In Smoke”, έχεις ζεστάνει τον κόσμο από τα αποδυτήρια! Τα παιδιά συνέχισαν με δικό τους υλικό που αν όλα πάνε καλά, αναμένεται μέσα στη χρονιά και επίσημα στο πρώτο τους demo. Σφιχτοδεμένο rhythm section, κιθάρες και riffs που groove – άρουν και μία φωνή που εκπλήσσει ευχάριστα με τις δυνατότητές της. Μετά από ένα southern heavy rock μισάωρο η μπάντα τελείωσε, έχοντας αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις κάτι που καταλάβαινες και από τα καλά σχόλια στα πηγαδάκια…Shut up and smoke, Stoned Spirit… Το demo και γρήγορα!!
Συνέχεια με τους GHOSTDANCE, μια φρεσκότατη μπάντα αποτελούμενη όμως από παλιές καραβάνες στο χώρο. Δεν είχα έρθει σε επαφή με το υλικό τους πριν το live αλλά ήξερα στο περίπου τι να περιμένω… Hard rock με μπόλικες blues επιρροές, με σταθερή και γεμάτη αυτοπεποίθηση σκηνική παρουσία, μας παρουσίασαν μερικά δικά τους κομμάτια που προορίζονται για τον πρώτο τους δίσκο, συν δύο διασκευές σε FREE και LYNYRD SKYNYRD. Αν και δεν είμαι τόσο εξοικειωμένος πλέον στον ήχο τους, με έπεισαν με ευκολία πως γουστάρουν αυτό που κάνουν, μιας και έβγαζαν όρεξη και ένα αρκετά feel good συναίσθημα. Σε αναμονή λοιπόν για την πρώτη τους δουλειά, σίγουρα θα έχει πράγματα να πει…
Ο ήλιος είχε κρυφτεί για τα καλά, ο κόσμος πλέον ήταν αρκετός και η ώρα των HERITAGE είχε έρθει. Intro, backdrop και μπόλικοι καπνοί έδωσαν την απαραίτητη ατμόσφαιρα και για τα επόμενα 45 λεπτά τα ρεμάλια τα έσπασαν για την πλάκα τους! Τα έχουμε πει αλλά θα τα ξαναπούμε… Οι HERITAGE πλέον παίζουν METAL!!! Ξεχάστε ταμπέλες του στυλ stoner/ heavy rock κλπ. Τα νέα μέλη (που δεν είναι και τόσο νέα πλέον) σε drums και κιθάρα έχουν δώσει ώθηση στη μπάντα όντας πολύ καλοί «παίκτες», οι νέες τους συνθέσεις φλερτάρουν με το thrash όσο και ο Lemmy με τον γυναικείο πληθυσμό και τα παλιά τους κομμάτια ακούγονται ακόμη καλύτερα live. Πλέον έχουν μπόλικο ποιοτικό υλικό για να βγάζουν μεγαλύτερα σε διάρκεια sets και εκεί δείχνουν ακριβώς τα ballz τους, μιας και στο σανίδι στην μέρα τους καταπίνουν πολλούς εκεί έξω. Φαίνονται κατασταλαγμένοι πλέον και ώριμοι για να βγουν από τα πλαίσια της πόλης και να ακουστούν σε περισσότερα ηχεία… Ας είναι αφορμή γι’ αυτό ο νέος τους δίσκος λοιπόν…
Δε θα μπορούσα να σκεφτώ πιο ταιριαστούς headliners, τουλάχιστον σε εγχώριο επίπεδο, από τους NIGHTSTALKER. Στα live τους ξέρεις τι να περιμένεις…διασκέδαση! Δύσκολα θα περάσεις άσχημα βλέποντάς τους, εκτός αν είσαι «ψείρας» και αναλύεις την κάθε νότα που μπορεί να φύγει ή το οποιοδήποτε φάλτσο. Και εδώ έρχομαι ακριβώς εγώ και ρωτάω: Πόσες άλλες ελληνικές μπάντες ξέρετε να παίζουν τουλάχιστον 70 λεπτά και τα τραγούδια τους να είναι όλοι ύμνοι; Σα να βούλωσαν μερικά στοματάκια μιας και είναι σίγουρα λίγες! Το ένα hit – άκι να διαδέχεται το άλλο, ο Argy να κάνει τα δικά του, ο Ανδρέας με το μόνιμο χαμόγελό του και η υπόλοιπη μπάντα να ακολουθεί, ε πώς να μη περάσουμε καλά εμείς μετά; “All Around”, “Just A Burn”, “Trigger Happy”, “Baby God Is Dead” και πόσα άλλα που δεν ακούσαμε. Πλέον ο αριθμός που τους έχω δει ζωντανά είναι διψήφιος αλλά κάθε συναυλία είναι σαν την πρώτη μας φορά (μπόλικες καρδούλες εδώ!!). Μπάντα που αξίζει καθολικό respect ανεξαρτήτως ακουσμάτων (αν μιλούσες το 1994 για stoner θα σε κοιτούσαν σαν την Λουκά), αναμένουμε και από αυτούς τον νέο τους δίσκο “Dead Rock Commandos” στα τέλη του καλοκαιριού.
Η βραδιά δεν τελείωσε εκεί, μιας και το πάρτι συνεχίστηκε στο Old Post café με άπαντες παρόντες και την παρουσίαση του πρώτου επίσημου βίντεο κλιπ των HERITAGE για το “Saints & Sinners” από το νέο τους επερχόμενο δίσκο (το κλιπ ΣΚΟΤΩΝΕΙ!!!). Τι κρατάω από αυτή τη βραδιά; Καταρχάς, την άριστη διοργάνωση του Old Post και της τηλεοπτικής metal/rock μουσικής εκπομπής Rails Of Music (τηρήθηκε το πρόγραμμα σε ανθρώπινες ώρες, stand με merch, μεγάλο stage, καλός ήχος και φώτα) που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από μεγαλύτερα φεστιβάλ και με την πολύτιμη βοήθεια του Μουσικού Συλλόγου Άρτας Αυλός, έδωσαν το έναυσμα για ακόμη περισσότερες παρόμοιες κινήσεις στο μέλλον αποδεικνύοντας πως κάτι επιτέλους «γυρίζει» σε αυτή την πόλη. Το φοβερό κλίμα που επικράτησε και την ικανοποιητικότατη ανταπόκριση του κόσμου (που κλασικά άργησε να «σκάσει μύτη» και είχα έτοιμα τα μπινελίκια!)… Αισθανόσουν πραγματικά μέλος μια μεγάλης οικογένειας! Την υπερβολική δροσούλα για καλοκαίρι και τα μπόλικα κουνούπια που για να καταλάβετε ήταν τα μόνα αρνητικά της βραδιάς (νεξτ τάιμ με Autan θα ξηγηθώ!). Και last but not least, τέσσερα πιτσιρίκια που μετά βίας έφταναν τα δέκα, να τα δίνουν όλα στο κάγκελο κάνοντας pit, headbanging, χοροπηδώντας, μέχρι και ανάβοντας ντεμέκ καπνογόνα, δείχνοντας πως δεν υπάρχει μόνο δυνατό παρόν, αλλά και αξιόμαχο μέλλον. Και όταν διάολε η βραδιά έχει τελειώσει και έχω πιει διψήφιο αριθμό μπυρών (από 10-99, δεν μαρτυράω!), μπορώ να πω πως όλα ήταν άψογα. Συγχαρητήρια σε όλους, εις το επανιδείν και σύντομα παρακαλώ!!
Βασίλης Γκορόγιας
Φωτογραφίες: Ανδρέας Νικολακάκης
