>
Τι περιμένετε από το έβδομο album τους; Προσωπικά περίμενα κάτι εντελώς διαφορετικό, γιατί ο ίδιος ο Karl Sanders μας έλεγε στη Θεσσαλονίκη ότι το επόμενο album θα είναι διαφορετικό, με χαμηλές ταχύτητες και περισσότερη ατμόσφαιρα. Με αγωνία περίμενα την ακρόαση του από τότε…
Βάζοντάς το καταλαβαίνει και ο πλέον ανυποψίαστος ότι έχει να κάνει με δίσκο των NILE. Οι ταχύτητες και το ύφος είναι παρούσες, αλλά με αρκετές εμφανείς διαφορές. Καταρχήν οι συνθέσεις είναι πιο μεστές και λιγότερο περίπλοκες, στοχεύοντας στην αμεσότητα. Όσοι, λοιπόν, αναρωτιέστε πως συνθέτουν σήμερα χωρίς να «ξεχειλώνουν» τις βασικές τους ιδέες, θαρρώ πως στο album αυτό θα λάβετε όλες τις απαντήσεις! Ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι το “Ithyphallic” δεν άντεξε στο χρόνο, ακριβώς γιατί του έλειπε αυτή η ξεκάθαρη αμεσότητα στα ολιγόλεπτα μέρη του. Εδώ αντίθετα θα θαυμάσετε τη σαφήνεια στη συνθετική δεινότητα του δίδυμου από το Greenville, στο μυθικό “Supreme Humanism Of Megalomania” – κομμάτι επιτομή του τι είναι οι NILE συνολικά στον ακραίο ήχο!
Η κίνηση να συμπυκνώσουν τις ιδέες τους σε ολιγόλεπτα τραγούδια, πιστεύω πως για πρώτη φορά λειτούργησε τόσο καλά. Και λέω τραγούδια, γιατί οι συνθέσεις χτίζονται πάνω στους στίχους, κάτι που για τους περισσότερους από εσάς είναι εντελώς ανορθόδοξο. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, ο Karl Sanders πέρασε στα φωνητικά του, που δεν είναι βορβορώδη όπως του Dallas Toller-Wade.
Η παραγωγή είναι ολόιδια με του “Those whom the Gods detest”, γεγονός που από μόνο του λειτουργεί ως επιχείρημα για «συνέχεια του προκατόχου του». Σε ύφος, όμως, οι NILE έχουν αρκετές διαφοροποιήσεις και στο τέλος του album είναι εμφανέστατες οι διαφορές!
Τέταρτο κατά σειρά album με τον Γιώργο Κόλλια πίσω από τα τύμπανα και γι’άλλη μια φορά αποδεικνύει γιατί λογίζεται μέσα στους καλύτερους extreme drummers του κόσμου! Εμπνευσμένα γεμίσματα στις αλλεπάλληλες αλλαγές ρυθμών του “When my wrath is done”, ενώ πλέον τα μέρη του σε κομμάτια όπως το “Natural Liberation of Fear Through the Ritual Deception of Death” είναι απλά ψωμοτύρι και εκπλήσσουν μόνο όσους δεν τους έχουν ξανακούσει με εκείνον πίσω από τα drums.
Εν κατακλείδι, το “At the gate of Sethu” έρχεται να συντηρήσει τη φήμη που έχουν οι NILE ως μια από τις πιο αποδοτικές death metal μπάντες σε παρουσιάσεις αξιόλογων δίσκων. Το επίπεδο που κινούνται όλες οι δουλειές τους εδώ και 10 χρόνια είναι το υψηλότερο στον χώρο. Το να συγκρίνεται κάθε νέα τους προσπάθεια μόνο με τις δικές του τόσο από τους fans τους όσο και από τη μουσική βιομηχανία, αποδεικνύει ότι και ιδιότυποι είναι και σημείο αναφοράς συνολικά για τον νεκρομεταλλικό ήχο.
Όσοι, λοιπόν, θέλετε να ακούσετε διαφορετικούς NILE, σας προτρέπω να κατευθείαν στις τρεις τελευταίες συνθέσεις και θα αποζημιωθείτε δεόντως. Αν έχετε και παραπάνω απαιτήσεις, τότε απλώς περιμένετε μπας και τα ανατολίτικα στοιχεία τους, που παρουσιάζονται και εδώ με αυτόνομο τρόπο, αποτελέσουν αναπόσπαστο μέρος των συνθέσεων τους. Δε θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να ακούγαμε τις συνθέσεις τους, έχοντας ενορχηστρώσεις όπως των MELECHESH για παράδειγμα; Ψήγματα μιας τέτοιας πιθανότητας εντοπίζονται στο “The Fiends Who Come to Steal the Magick of the Deceased”, έχοντας τα καθαρά φωνητικά του Karl Sanders από τα solο album του. Μόνο σε αυτό το ερώτημα, λοιπόν, δεν υπάρχει ξεκάθαρα θετική απάντηση σε αυτό το album, αφήνοντάς την προς ξεκάθαρη θέση στο μέλλον! Σε όλα τα άλλα το “At the gate of Sethu” έχει μόνο θετικές απαντήσεις και πιστεύω πως θα σας αποζημιώσει κάθε φορά που θα το ακούτε. Προσέξτε! Μην το απορρίψετε εξαρχής, γιατί απαιτεί πολλές ακροάσεις ώστε να το αντιληφθείτε και να ξεκλειδώσετε τα μυστικά του…
8,5 / 10
Λευτέρης Τσουρέας
