>
Mπήκε ο χειμώνας (λέμε τώρα), και επιτέλους ξαναρχίζουν οι συναυλίες! Mε μια μπύρα στο χέρι, απαραίτητη για ζέσταμα, ξεκίνησα για το Gagarin σε μια άκρως μεταλλική βραδιά, κατά την οποία οι Πορτογάλοι MOONSPELL, ερχόμενοι για όγδοη φορά στην Ελλάδα, υπόσχονταν να μας ενθουσιάσουν για μια ακόμη φορά. Και νομίζω τα κατάφεραν, εύκολα κιόλας!
Την βραδιά άνοιξαν, στο αναμενόμενα μικρό κοινό που παίζουν συνήθως τα πρώτα συγκροτήματα σε τέτοιου είδους βραδιές, οι symphonic power metallers, FALLEN ARISE. Τα παιδιά πιστεύω προσπάθησαν να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, όμως μία τα προβλήματα στον ήχο και μία τα «χιλιοακουσμένα», στυλ πρώιμων ΝIGHTWISH, τραγούδια τους, δυστυχώς με άφησαν παγερά αδιάφορο. Δυνατότητες σίγουρα υπάρχουν, αφού στο studio έχουν αποδείξει ότι μπορούν να τα πάνε πολύ καλύτερα, όμως το πολύ απαιτητικό στυλ μουσικής τους αν δεν ακούγεται έτσι όπως πρέπει να ακούγεται live, τότε χάνει πολύ. Κορυφαία τους στιγμή πάντως ήταν η πολύ όμορφη μπαλάντα, με το «ντουέτο» γυναικείας φωνής-πλήκτρων, που η τραγουδίστριά τους απέδειξε το τι μπορεί να κάνει σ’ ένα κομμάτι που ταιριάζει απόλυτα στην χροιά της… Αναμένουμε την εξέλιξή τους…
Εν συνεχεία, την σκυτάλη πήραν οι SADDOLLS, οι οποίοι παρά το νεαρό της ηλικίας τους και το πρώτο σοκ που έπαθα βλέποντας τον τραγουδιστή τους να ανεβαίνει στην σκηνή με τσιγάρο στο χέρι, λες και είναι ο αδερφός του… DC Cooper (!), πραγματικά με ενθουσίασαν! Δεμένοι, κεφάτοι, με πάρα πολύ καλό ήχο ειδικά μετά το πρώτο κομμάτι, δώσανε vibe στο κοινό του Gagarin -που σιγά-σιγά άρχιζε να πολλαπλασιάζεται- με το electro–goth– metal, στυλάκι τους! Δεν είναι τυχαία άλλωστε και η άψογη διασκευή στο “Erased” των PARADISE LOST, παρά τα βοηθητικά samples. Κορυφαία επίσης στιγμή του set τους ήταν και η επομένη διασκευή, στο “Pussy” των RAMMSTEIN, το οποίο και αφιερώθηκε από την μπάντα στην νυν Καγκελάριο της Γερμανίας, μαντάμ Mέρκελ. Στο «χιτάκι» τους δε, δηλαδή το “Misery”, επικράτησε αληθινός πανικός στο κοινό. Πραγματικά δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν μάθω ότι ξεπούλησαν όλα τα CD που είχαν φέρει για να πουλήσουν… Και κάτι τελευταίο, για να το διασκεδάσουμε ακόμα περισσότερο, ο κιθαρίστας τους θα πρέπει να δένει πιο καλά την ζώνη της κιθάρας του από δω και μπρος, αφού δύο φορές να σου πέσει η κιθάρα κατά την διάρκεια ενός live 40 λεπτών είναι αρκετές νομίζω! Εύγε πάντως.
Ιάσονας Φίλης
Με την ψυχή στο στόμα και με αυξημένη σωματική καταπόνηση, έφτασα κι εγώ στο Gagarin 205, λίγα λεπτά πριν ανέβουν στη σκηνή οι εγχώριοι gothic metallers SORROWFUL ANGELS. Με την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ, “Omens”, στα 45 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους, λογικό ήταν να δώσουν τη μεγαλύτερη βαρύτητα σ’ αυτό. Ξεκινώντας λοιπόν με το εναρκτήριο “Mistress of desire”, παρουσίασαν στους παρευρισκόμενους όλες τις πτυχές του τελευταίου τους πονήματος, έχοντας όμως για εχθρό τους ένα πολύ μέτριο ήχο, όπου με το ζόρι άκουγες τις κιθάρες, με μεγάλη ηττημένη τη lead.
Τα έξι συνολικά τραγούδια από το “Omens” σε συνδυασμό με το διαθέσιμο χρόνο, δεν άφησαν πολύ χώρο για το ντεμπούτο τους “Ship in your trip”, αλλά και για κάποια διασκευή. Το μεν ντεμπούτο τους εκπροσωπήθηκε από τα “Suicidal manners” και το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι τους “Denial”, με το οποίο και έκλεισαν την εμφάνισή τους, όμως η διασκευή ήταν κάπως περίεργη η επιλογή. Ίσως κάποια από τις gothic διασκευές που παρουσίασαν στο καλοκαιρινό ΕΡ τους, τουλάχιστον για το παρευρισκόμενο κοινό, θα ήταν πιο ταιριαστή από το “Leaving earth” των ξεχασμένων ΕΒΜ-άδων CODE 64.
Λίγα λεπτά μετά τις 10 το βράδυ, είχε φτάσει η ώρα (όχι του Γιάννη Βαλαώρα). Μέσα σε αποθέωση, οι δημοφιλείς στην χώρα μας Πορτογάλοι, ξεκίνησαν με το “Axis mundi” από το πρόσφατο “Alpha noir” και τον mainman τους και πρόσφατα πατέρα Fernando Ribeiro, να το τραγουδά φορώντας αρχαιοελληνική περικεφαλαία! Συνέχισαν με το “Love is blasphemy” και το ομώνυμο τραγούδι επίσης από το ίδιο άλμπουμ και στα καπάκια το ομώνυμο από το “Night eternal”. Στο “Finisterra” άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια της κάφρικης πλευράς της μπάντας, τίποτε όμως δεν προμήνυε το τι θα επακολουθούσε.
Θέλοντας οι MOONSPELL να γιορτάσουν τα 15 χρόνια από την κυκλοφορία του θρυλικού “Irreligious”, με την τριλογία “Opium”, “Awake” και “Mephisto”, ήρθε η καρδιά μου στη θέση της και κάπου εκεί ξεκίνησε ένα party που κράτησε ως το τέλος της εμφάνισής τους. Στο λαοφιλές “Scoprion flower” με την Annekke ωσεί παρούσα, το μέρος έφαγε ένα καλό τράνταγμα και ακόμα καλύτερα τρανταχτήκαμε με το “Nocturna” από το αριστουργηματικό “Darkness & hope”. Στο “Abysmo” από το αδικημένο “Sin/pecado” ξελαρυγγιαζόμουν μόνος μου, στο “New tear’s eve”, τραγούδησαν όλοι προς τιμήν του αδικοχαμένου Pete Steele (R.I.P.) και η στιγμή για την αποκορύφωση της βραδιάς είναι εδώ.
Κάπου ανάμεσα στις αφιερώσεις στους πολύ καλούς τους φίλους ROTTING CHRIST και SEPTIC FLESH, στην κατανόηση και συμπαράσταση που δείχνουν προς τον δοκιμασμένο ελληνικό λαό και στο πόσο γραφικές θεωρούν τις περισσότερες folk metal μπάντες, τίποτα δεν φανέρωνε στον πρόλογο του Fernando ότι θα ακούγαμε το ΕΠΟΣ “Ataegina”, που υπήρχε μόνο στην digipack edition του “Wolfheart” κι εγώ να μένω 
στήλη άλατος. Και σα να μην έφτανε αυτό, το encore είχε άλλη μια μεγάλη έκπληξη, το “Wolfshade (A werewolf masquerade)” και το σαγόνι να πλησιάζει ακόμα πιο πολύ στο πάτωμα. Η ύπαρξη των “Vampiria”, “Alma mater” και του αποχαιρετιστήριου “Full moon madness” ήταν δεδομένη και ακόμα πιο πολύ η θερμότατη αντίδραση του κοινού.
Τους MOONSPELL τους έχω παρακολουθήσει σε όλες τις εν Ελλάδι εμφανίσεις τους. Με την εξαίρεση της πρώτης τους συναυλίας στο Ρόδον, όλες οι άλλες τους είχαν τα ups και τα downs τους. Αυτή εδώ, πέραν της εισαγωγής της, πήγαινε μόνο ανοδικά και σκόρπισε χαμόγελα σε όσους ήταν εκεί. Άρα η φετινή επίσκεψη των Πορτογάλων κρίνεται ως απόλυτα επιτυχής.
Γιώργος Κόης
