>
Η σύμπραξη μερικών από τους πιο άξιους μουσικούς της ελληνικής black/death πραγματικότητας που ακούει στο όνομα BURIAL HORDES, είχε παραγάγει εξαιρετικά δείγματα ανελέητου και ασυμβίβαστου black metal από την αρχή και σε όλη τη διάρκεια της πορείας τους. Με 3 πλέον full length δίσκους, ο ένας καλύτερος από τον άλλο, δείχνουν στην καλύτερη φάση τους συνθετικά, με το τελευταίο τους χτύπημα, “Incendium”, να πείθει ότι αποτελούν μία από τις καλύτερες προτάσεις στο ύφος τους, σε παγκόσμια κλίμακα.
Η μπάντα πάντοτε ήταν old school χωρίς να ακούγεται παρωχημένη, αλλά το σημαντικό είναι ότι δε μένει στάσιμη ακόμα και σε αυτά τα πλαίσια, κρατώντας όμως το μήνυμα και τη στάση τους απαράλλακτη. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ υπάρχουν και οι πιο σύγχρονες επιρροές στο κιθαριστικό παίξιμο, όπως αυτά τα χαρακτηριστικά αρπίσματα που συναντώνται περισσότερο σε 00’s black metal πράγματα. Η γενικότερη ποικιλία που παρουσιάζει το “Incendium” είναι από τα πολύ δυνατά του στοιχεία. Υπάρχουν ατμόσφαιρες, παραδοσιακά ξεσπάσματα, αργά/doom-y τελετουργικά περάσματα, ενώ ο δίσκος thrash-άρει, αν και λιγότερο απο ότι τα προηγούμενα άλμπουμ, χωρίς επίσης να στερείται και μελωδιών, πάντοτε όμως πικρόχολες και ποτισμένες στο σκοτάδι. Το δεύτερο μεγάλο συν, είναι το εξαιρετικό χτίσιμο των κομματιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το “Scorn” που ξεκινάει όπως θα μπορούσε να κάνει ένα depressive bm κομμάτι, για να ακολουθήσει κόψιμο με sample από ψαλμωδίες και να εξελιχθεί σταδιακά μέσα από διαφορετικά riff και ρυθμούς ώσπου να φτάσει στην κορύφωση με ένα επικών διαστάσεων riff, υποστηριζόμενο από blastbeats και διπλά φωνητικά, πριν κλείσει σε αργό και πάλι tempo. Εμφανέστατο παράδειγμα του πώς η μπάντα ξέρει να κρατά ένα κομμάτι το ίδιο έντονο κι ενδιαφέρον σε όλη του τη διάρκεια, παίζοντας και έξοχα με τις αλλαγές ρυθμών. Τα mid-tempo ειδικά, αλλά και τα αργά περάσματα, είναι -όπως και στον προκάτοχό του- φοβερά εντυπωσιακά και επιβλητικά (βλέπε π.χ “The path of bloodshed” ή το “Unleash havoc”) με μερικά από αυτά να μου θυμίζουν συνειρμικά μέχρι και τους Σουηδούς θανατολάγνους MORTUUS. Όσο για το πώς ηχεί ο δίσκος, είναι ξεκάθαρο πως η μπάντα έχει βρει το πώς θέλει να ακούγεται και το εφαρμόζει πολύ σωστά. Κρατά ιδανική ισορροπία ανάμεσα στο καθαρό και το βρώμικο, με τα τύμπανα ιδιαίτερα, όπως και τα φωνητικά που βγαίνουν μπροστά, να ακούγονται τέλεια. Να σημειωθεί τέλος και ο σωστότατος για τέτοιες περιπτώσεις αριθμός κομματιών και συνολική διάρκεια.
Γενικά πρόκειται για έναν δίσκο που βγάζει με άνεση τη μαυρίλα που επιδιώκει, καθιστώντας τον και έτσι έναν από τους πιο ουσιαστικούς και εύστοχους δίσκους που έχω ακούσει τελευταία στο είδος. Ταυτόχρονα αποτελεί και άλλη μία απόδειξη ότι αυτή τη στιγμή έχουμε μία από τις πιο αξιόλογες σκηνές στην Ευρώπη σε black & death metal. Σκηνή όχι με τη δημοσιοσχετίστικη έννοια και αυτή των κλικών, ούτε αυτή του συγκεκριμένου, χαρακτηριστικού ήχου, αλλά από την άποψη ότι έχουμε μπαντάρες παγκόσμιου βεληνεκούς, κορυφαίες σε αυτό που κάνουν.
8 / 10
Νίκος Χασούρας
