"/>
Την αμαρτία μου θα την πω: Λόγω τελικού Champions League, μέχρι και την τελευταία στιγμή ήταν να μην πάω στη συγκεκριμένη συναυλία, όμως η ανακοίνωση της διοργανώτριας εταιρίας μου έλυσε τα χέρια. Έτσι, από νωρίς κατηφόρισα στο χώρο του Stage Vol. 1 για να κάνω συνδυαστική διασκέδαση.
Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη εκεί και οφείλω να πω ότι σαν χώρος μου έκανε πάρα πολύ καλή εντύπωση, όπως και η ακουστική του. Επίσης, είναι πολύ ωραία φάση ο διώροφος εξώστης που καλύπτει αμφιθεατρικά τη σκηνή, αλλά νομίζω ότι χρειάζεται κάποιες βελτιώσεις σε ότι αφορά την κλίση του, ώστε να μπορεί να βλέπει κάποιος και μετά τη δεύτερη σειρά. Πολύ εφετζίδικη και η μετακινούμενη οροφή, για να απολαμβάνεις τη φεγγαράδα, καθώς και η τεράστια γιγαντοοθόνη που βρίσκεται πίσω από τη σκηνή, στην οποία απολαύσαμε την κανονική διάρκεια του τελικού.
Και λέω την κανονική διάρκεια, γιατί μόλις σφύριξε ο διαιτητής, τα φώτα έσβησαν και η εισαγωγή του “Wolfshade” ξεχύθηκε, προκαλώντας παραλήρημα στους περίπου 500 παρευρισκόμενους. Έστω και με μια κιθάρα, αφού ο Pedro έμεινε σχεδόν σε όλη τη συναυλία πίσω από τα keyboards, η μπάντα απέδωσε σχεδόν πιστά όλο το “Wolfheart”, συν το κλασικό bonus “Ataegina” και με ελαφρώς μπερδεμένο το tracklist. Βέβαια ο Ribeiro δεν ήταν και στην καλύτερη φόρμα που τον έχουμε συναντήσει, αφού τα singing parts τα έκανε σχεδόν brutal, αλλά η επιβλητική του παρουσία υπερκάλυπτε τις όποιες ατέλειές του. Στα γυναικεία φωνητικά τον σιγόνταρε η Mariangela Demurtas των TRISTANIA, που δε με ενθουσίασε τόσο στην απόδοση, όσο και στην εμφάνιση. Παρ’ όλα αυτά, με τη βοήθεια της άκουσα ένα από τα μόνιμα συναυλιακά μου απωθημένα, το “An erotic alchemy”. Για να μην αναφέρω τον κακό χαμό που επικράτησε με τα “Vampiria” και “Alma mater”.
Όσο όμως η παρουσίαση του “Wolfheart” ήταν πληρέστατη, δε συνέβη το ίδιο με το “Irreligious”, το breakthrough album των MOONSPELL. Όταν δηλώνεις ότι θα ερμηνεύσεις ολόκληρο το δίσκο, ακόμη κι αν δεν έχεις χρόνο να προβάρεις, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να αφήνεις στην απέξω το “A poisoned gift”. Κατά τα λοιπά, ο ένας ύμνος διαδέχονταν τον άλλο και θυμήθηκα μετά από πάρα πολύ καιρό πόσο σπουδαίο τραγούδι είναι το “Ruin and misery” και πόσο NEPHILIM-ish (sic) είναι η εισαγωγή του “Awake”.
Μετά από αυτή την πανδαισία, το encore δεν ήταν και τόσο απαραίτητο, αλλά οι MOONSPELL απτόητοι, επιβεβαιώνοντας την αγαστή σύνδεση που έχουν με το ελληνικό κοινό, είπαν δύο ακόμη από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια τους, τα “Everything invaded” και “Scorpion flower” (ακόμη κι αν η Demurtas ξεχνούσε τους στίχους της Anneke-ντροπή).
Το τέλος της συναυλίας βρήκε τη μπάντα κάτω από τη σκηνή να χαιρετά όσο περισσότερους οπαδούς της γίνεται και εμάς με πολύ καλή διάθεση. Ως οπαδός τους, τολμώ να πω ότι τους έχω πετύχει σε πολύ καλύτερη φόρμα στο παρελθόν, αλλά και μόνο ότι ήταν ειδική βραδιά υπερκάλυψε τις όποιες γκρίνιες.
Γιώργος Κόης
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
