"/>
“The N.O.L.A. rules”
Ένα ωραιότατο μεσημέρι, λίγο πριν τσακίσω το γεύμα μου, χτυπά το τηλέφωνο. «Θέλεις να κάνεις συνέντευξη με τους EYEHATEGOD”; «Ναι, γιατί όχι;» απαντάω. «Δώσε μου λίγο χρόνο να ρωτήσω ποιος μπορεί»… «Ε, δεν έχουμε χρόνο», απαντά ο παλίκαρος της δισκογραφικής από την άλλη άκρη της γραμμής. «Η συνέντευξη είναι σε ένα τέταρτο. Στην κλείνω, έτσι;» Όπως καταλαβαίνετε, επικράτησε ένας μικρός πανικός, αλλά όταν κάλεσε ο τραγουδιστής του σχήματος Mike IX Williams, όλα ήταν έτοιμα και μιλήσαμε για τα πάντα. Για το λόγο που έκαναν 15 χρόνια να κυκλοφορήσουν δίσκο, για τον Phil Anselmo, το χαμό του ντράμερ τους και τόσα άλλα ενδιαφέροντα. Μην ξεχνάτε, ότι όταν οι EYEHATEGOD έπαιζαν αυτό το βαρύ, sludge metal τους, οι περισσότεροι σημερινοί κλαρινογαμπροί ρουφούσαν το αυγουλάκι του…
Παρόλο που οι EYEHATEGOD ούτε διαλύθηκαν ποτέ αλλά ούτε και σταμάτησαν ποτέ να παίζουν μουσική, δεν είχατε κυκλοφορήσει full length δίσκο για περίπου 15 χρόνια. Πότε αποφασίσατε να κυκλοφορήσετε νέο άλμπουμ;
Η αλήθεια είναι ότι προσπαθούμε να κυκλοφορήσουμε δίσκο από τη στιγμή που κυκλοφόρησε η τελευταία full length δουλειά μας το 2000, “Confederancy of ruined lives”. Αλήθεια προσπαθούσαμε αλλά πραγματικά πολλά πράγματα μπήκαν στο δρόμο μας. Πάντα υπάρχουν αυτές οι καταστάσεις, κάτι θα προκύψει κάθε φορά ώστε να πάνε όλα στραβά και να καθυστερήσουν όσα σχεδιάζεις. Ο κόσμος πιστεύει ότι ξαφνικά αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε ένα δίσκο, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια καθώς προσπαθούμε να το κάνουμε εδώ και αρκετό καιρό. Αλλά δυστυχώς υπήρχε πάντα κάποιου είδους εμπόδιο.
Τι είδους εμπόδια; Ήταν ο τυφώνας Κατρίνα (σ.σ. του 2005) ένα από αυτά;
Ναι φυσικά, ο τυφώνας ήταν ένας λόγος που απομακρυνθήκαμε, αναγκαστήκαμε όλοι να μετακομίσουμε σε διαφορετικές πόλεις. Μάλιστα εκείνη την περίοδο βρέθηκα και στη φυλακή (σ.σ. για κατοχή ναρκωτικών). Υπήρχαν νομικά προβλήματα, προσωπικά προβλήματα, θέματα με ναρκωτικά, προβλήματα με τις δισκογραφικές εταιρίες, ακόμη και θάνατοι εντός του συγκροτήματος αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον μας. Ήταν σαν να συνέβαινε πάντα κάτι διαφορετικό.
Άρα λοιπόν, τα κομμάτια που ακούμε στον καινούριο δίσκο γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια ή πρόκειται για ιδέες πάνω στις οποίες δουλεύετε πολύ καιρό;
Μερικά από αυτά γράφτηκαν πολλά χρόνια πριν, και παίζουμε πολλά από αυτά ζωντανά, όπως το “Medicine noose”, καθώς και αρκετά από τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου έχουν παιχτεί ζωντανά, απλά όχι στην τελική τους μορφή την οποία πήραν στο δίσκο. Δεν ήταν έτοιμα ακόμη για να μπούμε σε studio. Μερικά πάλι από αυτά γράφτηκαν πολύ πρόσφατα, αρκετά κοντά στην ηχογράφηση του δίσκου. Καταλήξαμε να ηχογραφήσουμε 15 κομμάτια ενώ στο δίσκο κατέληξαν 11.
Υποθέτω τότε ότι θα υπάρξουν στο μέλλον και κάποιες κυκλοφορίες 7’’, κάτι που συχνά πυκνά κάνετε. Σου αρέσουν τέτοιου είδους κυκλοφορίες ε;
Ναι, γενικά αγαπάω πολύ το βινύλιο. Μεγάλωσα τη δεκαετία του ‘80 κι εκείνη την εποχή οι εταιρίες ήταν πρόθυμες να χρηματοδοτήσουν τέτοιες κυκλοφορίες. Από τότε έκανα συλλογή από βινύλια και 7’’, σε ήχους punk rock και πολλά ακόμη. Είναι κάτι που πάντα έκανα και συνεχίζω να αγαπώ μέχρι και σήμερα.
Είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο το κομμάτι “New Orleans is the new Vietnam” κυκλοφόρησε μόνο σε 7’’ και δεν μπήκε τελικά στο δίσκο;
Όχι, δεν ήταν αυτός ο λόγος, η αλήθεια είναι ότι επανηχογραφήσαμε το συγκεκριμένο κομμάτι. Γράψαμε μια νέα εκδοχή του που θα βρίσκεται στην Ιαπωνική έκδοση του δίσκου. Μας ζήτησαν ένα bonus track και τους δώσαμε αυτό.
Πως επηρέασε την πορεία του δίσκου ο θάνατος του drummer σας, Joe Lacaze; Πως τελικά κατέληξαν τα κομμάτια που έπαιζε εκείνος στο δίσκο, αφού δε βρισκόταν στη ζωή κατά την ηχογράφησή του;
Ναι, αποφασίσαμε να βάλουμε τα μέρη του στα drums μέσα στο δίσκο. Είχαμε καταφέρει να σώσουμε κάποιες ηχογραφήσεις του από παλαιότερα. Το μεγαλύτερο κομμάτι από αυτές το κρατήσαμε σε μία από τις προηγούμενες συναντήσεις μας για ηχογράφηση, και πραγματικά ευτυχώς που σώθηκαν, ήμασταν πολύ τυχεροί. Γιατί σκέψου να τα είχαμε διαγράψει και να λέγαμε «Ας το ξανακάνουμε αυτό το κομμάτι, ο Joe μπορεί να το ηχογραφήσει ξανά». Δεν το πιστεύαμε ότι θα έφευγε έτσι (σ.σ αναπνευστική ανεπάρκεια). Μετά από την ηχογράφηση που έμεινε από τον Joe ήμασταν σε μία μεγάλη, Ευρωπαϊκή περιοδεία περίπου 6 εβδομάδων και αμέσως μετά από αυτό απεβίωσε…
Μάλιστα… Στην αρχή λοιπόν είχατε αποφασίσει να δουλέψετε με τον Billy Anderson (BUZZOV•EN, HIGH ON FIRE, MELVINS) για το νέο δίσκο, που είχε δουλέψει μαζί σας και στο “Dopesick”. Τι έγινε και τελικά δεν δουλέψατε μαζί του;
Ο Billy είναι καλός και παλιός φίλος , τόσο δικός μου όσο και όλων μας και τον αγαπώ πολύ. Θέλαμε να δουλέψουμε με κάποιον που έχουμε ξανασυνεργαστεί. Πέρα από αυτό είναι πλήρως αξιόπιστος και πολύ καλός μηχανικός. Προφανώς και θέλαμε πολύ να δουλέψουμε μαζί του, απλά μάλλον δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Υπήρχαν τα προσωπικά θέματα του καθενός, για παράδειγμα ο Jimmy περίμενε το πρώτο του παιδί να γεννηθεί από μέρα σε μέρα. Έτσι κλείσαμε μόνο μια εβδομάδα στο studio, προσπαθούσαμε να βιαστούμε και να ηχογραφήσουμε, κάτι που ποτέ δεν είναι καλή ιδέα. Έτσι είπαμε έχουν ήδη περάσει 13 χρόνια από τον τελευταίο δίσκο, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε άλλον ένα χρόνο για να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας. Πέρα από αυτό, ο Billy είχε και σκηνοθετικό προσωπικό μέσα στο studio καθώς γυριζόταν ένα ντοκιμαντέρ για εκείνον. Αυτό δεν είχε όμως να κάνει τίποτα σε σχέση με εμάς και ήταν κάπως ενοχλητικό. Ξέρεις, προσπαθούσαμε να φτιάξουμε ένα δίσκο και υπήρχαν κάμερες παντού. Στην πραγματικότητα όλοι φταίγαμε που δεν έγινε η συνεργασία, δεν υπήρξε προσωπικό φταίξιμο. Δεν ήταν καλή στιγμή για να ηχογραφήσουμε, αλλά όπως είπα και πριν, ευτυχώς που κρατήσαμε τις ηχογραφήσεις των drums και ο Billy μπόρεσε να τις σώσει. Ξέρω ότι είναι πολύ περήφανος που έχει την τελευταία ηχογράφηση του Joe στα χέρια του, όπως άλλωστε είμαι κι εγώ γι’ αυτόν.
Θυμάσαι τότε που ηχογραφούσατε το “Dopesick”; Είναι αλήθεια ότι ο ιδιοκτήτης του studio ήθελε να σας πετάξει έξω;
Α ναι φυσικά! Η αλήθεια είναι ότι πολύς κόσμος θέλει να μας πετάξει έξω από διάφορα μέρη (γέλια)! Μπορούμε να γίνουμε πολύ ενοχλητικοί. Ήμασταν και μικρότεροι τότε. Ήταν μία κατάσταση που ηχογραφούσαμε στο studio την εισαγωγή του δίσκου, κι εγώ έσπαγα κάτι μπουκάλια για να κρατήσουμε τον ήχο του σπασμένου γυαλιού. Έτσι όμως έκοψα το χέρι μου πολύ βαθιά και αιμορραγούσα πολύ, και επιπλέον σαν καλός μαλ*κας εγώ απλά το άφησα να τρέχει στο πάτωμα, χωρίς να του βάλω κάποιον επίδεσμο ή κάτι παρόμοιο. Και νομίζω μετά ήταν ο Joe που πήρε ένα ξύλο και άρχισε να γράφει πράγματα στο πάτωμα με το αίμα. Προφανώς μετά το συνέχισα κι εγώ κάνοντας ακριβώς το ίδιο, και γράφαμε βλακείες όπως “Helter skelter”, «Κόλαση» και τέτοια. Ήμασταν απλά χαζοί. Πάνα ήμασταν ο τύπος του συγκροτήματος που δεν το νοιάζει τι σκέφτεται ο κόσμος. Δε σκεφτήκαμε τότε όμως τις συνέπειες, απλά κάναμε πλάκα, περνούσαμε καλά, και το βράδυ τα αφήσαμε όλα έτσι όπως ήταν και γυρίσαμε σπίτια μας. Την επόμενη μέρα ο ιδιοκτήτης του studio μπήκε μέσα και φαντάζομαι τρελάθηκε όταν τα είδε. Μας είπε ότι κάλεσε τη δισκογραφική μας και είπε ότι «είμαστε παρανοϊκοί, κάτι πάει στραβά μαζί μας και πρέπει να φύγουμε από το χώρο» (γέλια).
Ωραίες εμπειρίες! Μετά όμως από την ατυχή συγκυρία με τον Billy Anderson βρήκατε καταφύγιο και φίλους στο προσωπικό studio του Phil Anselmo;
Μόνο για τα φωνητικά! Οι υπόλοιπες ηχογραφήσεις έγιναν στο Riff room όπου κάναμε πρόβες, χρησιμοποιήσαμε όμως τους ίδιους τεχνικούς, όπως ο Steve Berrigan (DOWN) που είναι καλός μας φίλος.
Αν δεν κάνω λάθος δουλεύει μαζί με τον Jimmy και για τους DOWN.
Ναι, έχει δουλέψει με τους DOWN, δουλεύει με όλες τις μπάντες της HouseCore records (σ.σ. του Anselmo), είναι βασικός τεχνικός, αλλά κάνει και προσωπική δουλειά. Παλαιότερα έμενα μαζί με τον Steve, είναι παλιός μου φίλος. Εκείνος έκανε τις ηχογραφήσεις για το μπάσο και την κιθάρα, αφότου γράψαμε την τελική μορφή των κομματιών. Αφού έφτιαξε όλα αυτά στο Riff room που είναι το βασικό μας μέρος για πρόβες, αργότερα ηχογράφησε μαζί μου τα φωνητικά στο home studio του Phil, που το λέει Nosferatu’s lair και βρίσκεται στην εξοχή, μέσα στο δάσος.
Τη δημιουργία του νέου δίσκου τη χρηματοδοτήσατε εσείς οι ίδιοι. Γιατί το κάνατε αυτό;
Αν σκεφτείς λίγο το κλίμα στη μουσική βιομηχανία σήμερα, πιστεύω ότι είναι ένα έξυπνο πράγμα. Εννοώ θα ήθελα πάρα πολύ να αναλάβουμε εξ ολοκλήρου την κυκλοφορία του νέου δίσκου εμείς, και θα το κάναμε, αλλά είναι πάρα πολύ χρονοβόρο και κουραστικό να κάνει τη διανομή και την προώθηση μόνος σου. Έτσι πήραμε την απόφαση να δώσουμε τα δικαιώματα πώλησης και προώθησης σε 3 εταιρίες. Ηχογραφήσαμε το δίσκο ολομόναχοι, τα πληρώσαμε όλα εμείς, απλά δώσαμε την άδεια να διανέμεται από τις εταιρίες. Τα πνευματικά δικαιώματα του δίσκου είναι εξ ολοκλήρου δικά μας, όπως και θα έπρεπε. Γιατί πίστεψε με, όταν οι νέες μπάντες -όπως ήμασταν κι εμείς παλιά- υπογράψουν ένα συμβόλαιο, σκέφτονται κάτι σαν «Α, θα μας δώσουν τόσα πολλά χρήματα προκαταβολικά και θα ξοδέψουμε μερικά στο studio και τα υπόλοιπα θα τα κρατήσουμε για μας». Αλλά στην πραγματικότητα χρωστάς αυτά τα χρήματα στην εταιρία. Έτσι εμείς τους αφήσαμε να αναλάβουν μόνο τη διανομή και την προώθηση, δουλεύει έτσι όπως το θέλουμε.
Η επόμενη μου ερώτηση θα ήταν γιατί διαλέξατε 3 διαφορετικές εταιρίες, αλλά το έχεις σχεδόν καλύψει.
Η HouseCore στην Αμερική είναι η προφανής επιλογή. Το θέμα όμως είναι ότι η διανομή της HouseCore στην Ευρώπη δεν είναι τόσο καλή, οπότε θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε την ευρωπαϊκή διανομή της Century Media. Με την Ιαπωνία τώρα ήταν μία εντελώς διαφορετική υπόθεση και εν τέλει υπογράψαμε σε μία εταιρία που λέγεται Daymare.
Αν δεν κάνω λάθος, αντιμετωπίσατε κάποια προβλήματα με τη Century Media που ήταν πάντα συνεργάτης σας στην Ευρώπη, τουλάχιστον στο παρελθόν. Κυκλοφορήσατε ένα compilation album, το “10 years of abuse (and still broke)” μόνο για να εκπληρώσετε το συμβόλαιο. Γιατί αποφασίσατε να ξανασυνεργαστείτε μαζί τους;
Όπως σου είπα, αυτή τη φορά δεν έχουμε υπογράψει συμβόλαιο.
Ναι σωστά, έχετε παραχωρήσει την διανομή του album.
Ακριβώς, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Δεν υπογράψαμε αφήνοντας πίσω τις ζωές μας όπως κάναμε τότε. Και είναι μια εντελώς διαφορετική εταιρία τώρα.
Έχουν περάσει και 15 χρόνια.
Ε, ναι. Πρώτα από όλα, πολλά χρόνια πίσω, κυκλοφορήσαμε το “In the name of suffering” σε μια ανεξάρτητη γαλλική εταιρία (σ.σ. Intellectual Convulsion) και αργότερα η Century Media επανέκδοσε το δίσκο υπό το δικό της όνομα το 1990. Πραγματικά δεν ήξεραν τι να κάνουν μαζί μας, δεν μπορούσαν να βρουν πώς να μας κατηγοριοποιήσουν. Δεν υπήρχε κάποιος που να έπαιζε σαν εμάς τότε. Εννοώ υπήρχαν μερικά συγκροτήματα όπως οι CAVITY από τη Florida, οι GRIEF από το Boston και οι BUZZOVEN από τη Virginia που έπαιζαν στο ίδιο στυλ αλλά όχι με τον τρόπο που το κάναμε εμείς. Πιστεύω ότι δεν ήξεραν τι να κάνουν. Είναι punk; Είναι metal; Είναι doom; Δεν είναι; Έτσι υπήρχε μία σύγχυση σχετικά με το πώς να προμοτάρουν το δίσκο, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε και μια πολύ διαφορετική ομάδα ατόμων τότε. Τώρα όσοι δουλεύουν εδώ είναι πολύ σωστά άτομα, άνθρωποι που μεγάλωσαν ακούγοντας τους EYEHATEGOD. Εδώ πλέον υπάρχουν οπαδοί μας που μας αγαπούν και είναι πρόθυμοι να είναι πίσω από τη δουλειά μας, να την προωθήσουν και να μας βοηθήσουν. Αναπληρώνουν για όλα τα στραβά που συνέβησαν τότε.
Θεωρείσαι ένας από τους πατέρες της sludge μουσικής…
Τον σιχαίνομαι πραγματικά αυτό τον όρο…
…Τέλος πάντων, ο πατέρας αυτού του ήχου που έχετε, ο ιδρυτής του συγκεκριμένου τύπου μουσικής, που πλέον είναι πολύ δημοφιλής. Πολλά συγκροτήματα προσπαθούν να παίξουν σαν τους EYEHATEGOD.
Ισχύει αυτό!
Πως νιώθεις γι αυτό; Υπάρχει κάποιο τέτοιο συγκρότημα που ξεχωρίζει για σένα;
Η αλήθεια είναι πως δεν ακούω συγκροτήματα που ακούγονται σαν εμάς. Τελικά δεν ξέρω καν τι είναι αυτό το sludge. Βλέπω μπάντες σήμερα που λένε ότι είναι sludge, και σκέφτομαι «τι στο καλό σημαίνει αυτό; Δεν έχω ιδέα». Νιώθω τρομερά κολακευμένος από τους ανθρώπους που θέλουν να ακούγονται σαν εμάς. Τέτοια συγκροτήματα γνωρίζω κυρίως όταν ανοίγουν τις συναυλίες μας, δεν μπορώ να πω όμως ότι αγοράζω και ακούω τους δίσκους τους. Είναι από τα μεγαλύτερα κομπλιμέντα το γεγονός ότι οι άνθρωποι μας αναγνωρίζουν, όχι ως άτομα αλλά ως τους πρώτους που έγραψαν αυτού του είδους τη μουσική. Δεν έχω ακούσει πολλές από τις μπάντες που προσπαθούν να ακολουθήσουν αυτό τον ήχο αλλά γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλές. Είναι όμως καλό πράγμα να ξέρεις ότι έχεις εμπνεύσει πολλούς ανθρώπους και ότι ξεκίνησες κάτι σαν νέα μικρή επανάσταση στη μουσική. Είναι όμορφο.
Το 2000 λοιπόν κυκλοφορήσατε το “10 years of abuse (and still broke)”. Είστε ακόμη άφραγκοι;
Ε, πάνω κάτω (γέλια). Κανείς μας δεν είναι πλούσιος. Εννοώ, ζούμε από το συγκρότημα, δεν έχω δουλέψει παραπάνω από 20 χρόνια, μισώ τη δουλειά, είμαι ένας άνθρωπος που δε μπορεί να δουλέψει. Δουλεύω φυσικά για το συγκρότημα αλλά αυτό για μένα είναι ξεκάθαρα διασκέδαση. Κανείς λοιπόν δεν είναι πλούσιος αλλά βγάζει τα απαραίτητα μέσα από τη μουσική, κι ευτυχώς έχουμε όλοι οικογένειες αλλά και ο ένας τον άλλον για να μας προσέχουν.
Έχεις ξεπεράσει τα προβλήματά σου με τα ναρκωτικά;
Ναι φυσικά, αμέσως μετά τον τυφώνα Κατρίνα όλοι μας βρήκαμε το δρόμο για να ξεπεράσουμε όλους αυτούς τους εθισμούς με τα σκληρά ναρκωτικά, που είναι και τα χειρότερα. Εννοώ, πλέον, όλοι μας πίνουμε αλκοόλ και καπνίζουμε μια στο τόσο αλλά μέχρι εκεί.
Υπάρχουν φήμες για πολλές ιστορίες που θα λέγαμε ότι έχουμε χάσει από το συγκρότημα. Ποιες πιστεύεις ότι θα ήταν οι πιο ενδιαφέρουσες ή οι πιο αστείες για να μοιραστείς μαζί μας;
Δεν ξέρω καν για ποιες απ’ όλες μιλάς! Υπάρχουν τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα που έχει πει ο κόσμος. Με έχουν αποκαλέσει σχεδόν τα πάντα. Ένα παιδί σε μια συναυλία κάποτε έλεγε πως ήταν σίγουρος ότι ήμουν ο γιος του Charles Manson (σ.σ. γνωστός κατά συρροή δολοφόνος)! Αλλά σκέφτηκα ότι αυτό δεν ήταν και τόσο κακό, έλεγα ότι πραγματικά είμαι (γέλια)! Αλλά υπάρχουν τόσες φήμες και κουτσομπολιά για εμάς, που κάποια είναι αλήθεια, κάποια είναι φουσκωμένα και άλλα είναι ανοησίες. Πρέπει να μου πεις για τι ακριβώς μιλάς.
Για παράδειγμα, σας έχουν απαγορεύσει ποτέ την είσοδο σε κάποιο συναυλιακό χώρο;
Α ναι, μας έχουν απαγορεύσει την είσοδο σε πάνω από ένα χώρο, για διαφορετικούς λόγους. Εννοώ συνήθως δεν είμαστε εμείς αυτοί που προκαλούμε καταστάσεις, δεν δημιουργούμε προβλήματα, αλλά αν κάποιος μας προκαλέσει ή θέλει να τα βάλει μαζί μας, θα τα βάλουμε κι εμείς μαζί του. Αν ας πούμε παίζουμε ζωντανά σε ένα χώρο και κάποιος δε θέλει να πληρώσει, του πετάμε μια καρέκλα. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να πάρεις τα λεφτά σου, μέχρι αυτός ο τύπος να εμφανίσει ένα όπλο, οπότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να σηκωθείς και να φύγεις (γέλια).
Τι περιμένετε από το νέο σας δίσκο; Ξέρετε ότι πολλά πράγματα έχουν αλλάξει από την τελευταία σας full length κυκλοφορία. Επομένως τι είναι αυτό που περιμένετε από το “Eyehategod”; Να σας βοηθήσει να κλείσετε περισσότερες συναυλίες ή και κάτι παραπάνω;
Κοίτα, πάντα βρισκόμασταν σε περιοδεία, είτε κυκλοφορούσαμε δίσκο είτε όχι. Είμαστε στο δρόμο για χρόνια και συνέχεια. Πέρα από αυτό όλοι είμαστε σε άλλες μπάντες, εγώ στους CORRECTIONS HOUSE, ο Jimmy στους DOWN, και είναι και ο χρόνος που παίρνουμε για να βρισκόμαστε με τις οικογένειες μας. Αλλά συνήθως βρισκόμαστε σε περιοδεία. Έχουμε κλείσει περιοδεία στην Αμερική τον Μάιο και τον Ιούνιο, προηγουμένως πήγαμε στη Δυτική ακτή, στο Portland, παίξαμε με τους HIGH ON FIRE καθώς και στο beer festival στο Σικάγο όπου και βγήκε σε κυκλοφορία η μπύρα των EYEHATEGOD. Άρα πάντοτε περιοδεύουμε και παίζουμε ζωντανά. Νομίζω ότι το Νοέμβριο θα βρισκόμαστε πίσω στην Ευρώπη αν όλα πάνε καλά, έχουμε και νέα συνεργασία με εταιρία που μας κανονίζει τις συναυλίες, οπότε ξεκινάμε κάτι καινούριο και από αυτή την πλευρά. Θα δούμε τι θα γίνει, ελπίζω το Νοέμβριο να επιστέψουμε, και πραγματικά θα ήθελα να έρθω πίσω στην Αθήνα, μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχουμε παίξει ήταν εκεί.
Θα ήταν πραγματικά υπέροχο να σας βλέπαμε ξανά στην Ελλάδα στο τέλος του χρόνου!
Ναι, μερικές φορές μας κλείνουν μια Ευρωπαϊκή περιοδεία και αφήνουν απ’ έξω την Ελλάδα και τη Σκανδιναβία, και πάντα σκέφτομαι «Γιατί;», καθώς μου αρέσει να επισκέπτομαι αυτά τα μέρη.
Ε, είναι αρκετά απομονωμένα μέρη, η Ελλάδα βρίσκεται πολύ μακριά από τις χώρες τις οποίες συνήθως επισκέπτεστε.
Ναι το ξέρω, πρέπει να φτάσουμε με αεροπλάνο εκεί.
Δυστυχώς, κι αυτό κάνει πολλές φορές το κόστος της συναυλίας αβάσταχτο.
Πράγματι, αλλά ξέρεις κάτι; Το έχουμε καταφέρει ήδη μία φορά, γιατί να μην το προσπαθήσουμε και τώρα που θα έχουμε και νέο δίσκο;
Ας σταυρώσουμε τα δάχτυλα μας τότε!
Ευελπιστώ με τον καινούριο δίσκο να έχουμε αρκετά χρήματα ώστε να μπορούμε να έρθουμε σε δύσκολα προσβάσιμα μέρη όπως η Ελλάδα. Καταλαβαίνω ότι πρέπει να έρθουμε ως εκεί πετώντας αλλά δεν πειράζει, γιατί όταν φτάσεις εκεί είναι όλα υπέροχα. Μου αρέσει πολύ η Αθήνα αλλά και ολόκληρη η χώρα σας που είναι πανέμορφη.
Σε ευχαριστώ πολύ Mike και καλή τύχη με το νέο σας δίσκο. Ελπίζω να σας δούμε στην Αθήνα πολύ σύντομα.
Θέλω να πιστεύω ότι θα είμαστε εκεί. Σε ευχαριστώ κι εγώ!
Συνέντευξη: Σάκης Φράγκος
Απομαγνητοφώνηση: Ειρήνη Τάτση
www.eyehategod.ee
Line-Up:
Mike IX Williams – φωνητικά
Jimmy Bower – κιθάρες
Brian Patton – κιθάρες
Gary Mader – μπάσο
Joey LaCaze – ντραμς (στο δίσκο)
Aaron Hill – ντραμς
Discography:
“In The Name Of Suffering” (1992)
“Take As Needed For Pain” (1993)
“Dopesick” (1996)
“Confederacy Of Ruined Lives” (2000)
“Eyehategod” (2014)
