"/>
Ο Bach, είναι άνθρωπος της υπερβολής και ξεχειλίζει από θετική ενέργεια, είναι πάντα ενθουσιώδης και – όσο αυτοκαταστροφικός κι αν ήταν στο παρελθόν – τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως έχει όραμα. Για πρώτη φορά στην προσωπική, δισκογραφική του καριέρα, ο ξανθός τραγουδιστής καταφέρνει να μετουσιώσει όλα τα παραπάνω σε μια περίτεχνη μουσική κυκλοφορία. Το “Give ‘em hell” είναι με λίγα λόγια, η καλύτερή του δουλειά μετά το “Slave to the grind” και σίγουρα αυτό λέει πολλά.
Ο Bach, φρόντιζε ανέκαθεν να περιτριγυρίζει και να περιτριγυρίζεται από μουσικούς της εκάστοτε σύγχρονης σκηνής, ώστε να ακούγεται επίκαιρος. Αυτό το συνδύαζε με την αγάπη του για τον κλασικό ήχο και συνήθως ακροβατούσε μουσικά, ανάμεσα στα δυο. Κάπως έτσι είναι και το τέταρτο άλμπουμ του Καναδού. Αρκετά μοντέρνο, με σκληρό rock ή μελωδικό metal (ό,τι προτιμάτε).
Αν έχετε ήδη δει τα βιντεάκια που κυκλοφορούν για τα τραγούδια “Taking back tomorrow”, “Temptation” και “All my friends are dead”, τότε έχετε μια καλή άποψη για το ύφος του άλμπουμ, που είναι σε καλό επίπεδο, ιδιαίτερα αν κρίνουμε από την ανομοιομορφία που επικρατεί στις τάξεις της μπάντας του. Από το 1999 και το “Bring ‘em Bach alive” έχουμε μόνο 4 δουλειές σε μια δεκαπενταετία, που δεν επιτρέπει μια σοβαρή συνέχεια.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν αρκετά διαμαντάκια για τ’ αυτιά σας εδώ. Βαριές κιθάρες, τύμπανα που σου σπάνε το κεφάλι (ας είναι καλά ο Bobby Jarzombek) και επιτέλους ολοκληρωμένα τραγούδια με δομή και μελωδία. Η παραγωγή του Bob Marlette, πιστού φίλου του Sebastian, δίνει το χώρο που έλειπε από τις τελευταίες δύο δουλειές του, ώστε να αναπνέουν τα όργανα και να λάμπει η φωνή του. Πάνω σε αυτό, πρέπει να πω ότι έχω αρκετές αμφιβολίες για το πώς θα αποδοθούν οι αρκετές ψηλές νότες στις συναυλίες, αφού ο Bach είχε τα προβληματάκια του όσες φορές τον είδα. Βέβαια, αυτό δεν μειώνει το εξαιρετικό αποτέλεσμα στο άλμπουμ.
Στα αξιοπρόσεκτα του “Give ‘em hell” είναι η παρουσία του Duff McKagan στο μπάσο σε όλα τα κομμάτια, αλλά και τον έμπειρων Steve Stevens (Billy Idol) και John 5 (Marilyn Manson) στις κιθάρες. Μου άρεσε πολύ το άλμπουμ, που ακούω συχνά εδώ και ένα μήνα, οπότε δεν μπορώ παρά να σας προτείνω να το ψάξετε.
8 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
