"/>
Ένας χρόνος ακριβώς έχει περάσει από το 1ο Heavy by the Sea, στο οποίο είχαμε δει τους SLAYER, DOWN, ROTTING CHRIST, NAPALM DEATH και KVELERTAK με φόντο τη θάλασσα. Φέτος το φεστιβάλ «ελαφραίνει» λίγο, με το line up να μην είναι τόσο ακραίο όσο το περσινό. Headliners οι DEFTONES, που έρχονται για πρώτη φορά στη χώρα μας, οι «μοδάτοι» GHOST, οι αγαπημένοι «κακοί» BEHEMOTH, οι γερόλυκοι πλέον NIGHTSTALKER, οι όλο και πιο αναγνωρίσιμοι PLANET OF ZEUS, οι πρωτομάστορες του ελληνικού Djent TARDIVE DYSKINESIA και οι νικητές του Redbull Bedroom Jam, core-άδες REVENGE OF THE GIANT FACE. Φέτος είχε προστεθεί και μια 2η «μικρή» σκηνή, περισσότερο για να διευκολύνει την ροή του προγράμματος. Τι και αν έβραζε ο τόπος, με το θαλασσινό αεράκι να βοηθάει, βρεθήκαμε από νωρίς εκεί να εκτονώσουμε λίγο θυμό!
Γύρω στις 17.10 ανέβηκαν στη μικρή σκηνή οι REVENGE OF THE GIANT FACE(μας κοψοχόλιασαν βασικά), που χωρίς πολλά-πολλά, γιατί δεν είχαν και πολύ χρόνο στη διάθεση τους, άρχισαν να μας πετσοκόβουν με τα κοφτά riff του «μαθηματικού» hardcore τους. Οι λίγοι που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο venue τους τίμησαν δεόντως, με εξαίρεση κάποιες δεκάδες που είχαν στηθεί στη μεγάλη σκηνή, λες και θα χαν πρόβλημα να βρουν θέση μπροστά, κάτι που αντιμετώπισε με χιούμορ ο frontman των ROTF. Με αρκετά καλό ήχο, ακούγαμε συνεχείς εναλλαγές ρυθμού στα κομμάτια, από τρελές ταχύτητες και punk-οειδή riffs, σε πιο mid-tempo περάσματα, με το drumming να είναι εκπληκτικό. Ο frontman, χοροπηδούσε ακατάπαυστα, βγάζοντας τα πλεμόνια (ένας είναι ο Αλέφας!) του στο μικρόφωνο. Πρέπει να έχεις τρομερές αντοχές, για να είσαι τόσο αεικίνητος, την ώρα που ο ήλιος σε χτυπά στο δόξα πατρί, πόσο μάλλον όταν τα φωνητικά απαιτούν όλη σου τη δύναμη… respect! Στα 15 λεπτά που είχαν στη διάθεση τους, πρόλαβαν και έπαιξαν 5 τραγούδια. Τρία από τη μοναδική επίσημη κυκλοφορία τους, το EP “Actione, velocita, terrore, suspenso, romanza!” (2013) και δύο καινούρια κομμάτια, με καλύτερη στιγμή το “Returning home”. Πολύ καλή εμφάνιση από τους REVENGE OF THE GIANT FACE, τους οποίους σας προτείνω αν δεν τους έχετε ακούσει, να το κάνετε άφοβα!
Πέντε λεπτά μετά τους ROTF, ήδη στη μεγάλη σκηνή βρίσκονταν οι TARDIVE DYSKINESIA. Με ένα εκπληκτικό δίσκο στα μπαγκάζια τους από το 2013, το “Static apathy in fast forward” (κριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ), έρχονται να προσθέσουν λίγο «επιθετικό IQ» στην ημέρα. Κεφάτοι, ηλιοκαμένοι και αυτοί, μας συστήνονται με το “Triggering the fear reactor”, από τον 2ο δίσκο τους “The sea of see through skins”. Ο ήχος και πάλι πολύ καλός, τους βοήθησε τα μέγιστα καθ’ όλη τη διάρκεια. Άψογες κιθάρες, βαρβάτο tech drumming, με τον frontman να «οργώνει» τη σκηνή. Το κοινό πλέον τους γνωρίζει καλά και αποκρίθηκε στη μουσική τους άμεσα, με πολλά κεφάλια να κουνιούνται και τα πρώτα mosh-pit να κάνουν την εμφάνιση τους, καθώς αυξανόταν ο κόσμος. Ακολούθως, τίμησαν δεόντως την τελευταία τους δουλειά, παίζοντας τα “The chace home”, “Prehistoric man”, “Time turns planets” και “We, the cancer”, με το headbanging να πηγαίνει σύννεφο. Ιδίως το “Time turns planets” νομίζω ήταν η καλύτερη τους στιγμή, μαζί με το “No one cares” από το ντεμπούτο τους, με το οποίο έκλεισαν το setlist τους. Πάρα πολύ καλή εμφάνιση, για ακόμα μια φορά από τους Αθηναίους. Μακάρι να χαν περισσότερο χρόνο.
Γιώργος Δρογγίτης
Μετά τους TARDIVE ήρθε η ώρα για λίγο southern/stoner metal για να ανάψουν τα αίματα για τα καλά. Με αντίπαλο τον ήλιο αλλά με σύμμαχο τον κόσμο και την υπέρμετρη αγάπη στην μουσική τους οι PLANET OF ZEUS ανέβηκαν στην σκηνή και τους ευχαριστηθήκαμε με το παραπάνω. Η τελευταία φορά που τους είδα ήταν στους CLUTCH πέρυσι, ενώ στο Gagarin δεν είχα την τύχη να παραβρεθώ φέτος και πραγματικά το χάρηκα που τους είδα τόσο ανεβασμένους. Παίζοντας (σαν διάολοι από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό) καινούργια κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο “Vigilante” αλλά και παλιά, οδήγησαν τον κόσμο σε ένα ανελέητο pit. Είναι πολύ σημαντικό για ένα συγκρότημα να έχει μια καλή συναυλιακή φήμη, μιας και σιγά-σιγά αποκτά μια σταθερή βάση οπαδών. Σίγουρα αυτό οι PLANET πλέον το έχουν καταφέρει και κάθε φορά κερδίζουν νέο ακροατήριο. Έκλεισαν με το “Woke Up Dead” μέσα σε πανικό. Πολλοί προτίμησαν να εμφανιστούν εκείνη την βραδιά από τους BEHEMOTH και μετά. Το σίγουρο είναι ότι αυτοί έχασαν.
Μακάρι να μπορούσα να πω τα ίδια για την εμφάνιση των NIGHTSTALKER. Έπαιξαν στην διπλανή μικρή σκηνή, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ γιατί έγινε, έχοντας σε όλη την διάρκεια της εμφάνισης τους πολύ κακό ήχο, σχετικά με άλλες φορές ακούστηκαν πολύ νωχελικοί και τα φωνητικά του Argy ειλικρινά με απογοήτευσαν. Σίγουρα πολύς κόσμος πέρασε καλά στο άκουσμα τραγουδιών σαν τα “Dead Rock Commandos”, “Baby, God is Dead” και του “ύμνου” της μπάντας “Children of the Sun”. Προσωπικά πάντως, είχα χρόνια να τους δω να έχουν τόσο χαμηλή απόδοση. Είμαι σίγουρος πάντως ότι αν τους βλέπαμε χθες σε ένα κλαμπ το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ διαφορετικό.
Γιώργος Καραγιάννης
Η μικρή αργοπορία στο πρόγραμμα της εμφάνισης των συγκροτημάτων ήταν ευεργετική για τους BEHEMOTH, που ξεκίνησαν το σετ τους χωρίς τον ήλιο να τους χαλάει την ατμόσφαιρα που ήθελαν να δημιουργήσουν. Η έναρξη με το “Blow your trumpets Gabriel” φέρνει τον θηριώδη μπασίστα τους, Inferno, και τον κιθαρίστα τους, Seth, εκατέρωθεν της σκηνής. Ακίνητοι καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού με τον Nergal να δείχνει ευδιάθετος, αλλά και καταβεβλημένος από τη λευχαιμία. “Ora pro nobis Lucifer” και τα προβλήματα με τον ήχο είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. Τα τριγκαρισμένα 
drums θάβουν τις κιθάρες και σε γρήγορα κομμάτια που απαιτούν καλό διαχωρισμό στον ήχο, όπως το “Christians to the lions” το αποτέλεσμα είναι οδυνηρό. Δυστυχώς οι Πολωνοί ήταν οι αρνητικοί πρωταγωνιστές του festival λόγω ήχου, αλλά σαν απόδοση τα πήγαν περίφημα και φάνηκε εμφανώς σε κομμάτια αργά όπως το “Ov fire and the void”. Αλλά πως μπορείς να ακούσεις το “Chant for EZXHATON 2000” κάτω από τέτοιες ηχητικές συνθήκες; Ο ήχος έδειξε βελτίωση μόνο στο encore με το “Decade of therion” και στο “O Father O Satan O Sun”, όπου και οι τέσσερις φόρεσαν στο τέλος του κομματιού μάσκες με κέρατα. Καταληκτικά σαν απόδοση και σκηνική παρουσία οι BEHEMOTH ήταν αντάξιοι του ονόματος που έχουν χτίσει με πολύ κόπο όλα αυτά τα χρόνια. Όμως ο ήχος που έβγαλαν τους χαντάκωσε και περιόρισε σε μεγάλο βαθμό τη συνολική τους εικόνα.
Λευτέρης Τσουρέας
Μετά αφού οι τέσσερις κατσαριδ…ε συγγνώμη τα τέσσερα μέλη των BEHEMOTH κατέβηκαν από την σκηνή μετά από ένα show που άφησε και αυτούς που δεν τους ήξεραν ικανοποιημένους, ήρθε η ώρα για την πιο αμφιλεγόμενη μπάντα 
της βραδιάς. Τους Σουηδούς GHOST. Ο DJ της βραδιάς όμως είχε κέφια μιας και μόλις κατέβηκε ο Nergal αποφάσισε να βάλει κομμάτια ύμνους στο “metal” όπως το “Runaway” ή το “I Hate Myself For Loving U” προκαλώντας σε πολλούς έναν διακριτικό χλευασμό. Κάποια στιγμή έσβησαν τα φώτα και οι Σουηδοί ανέβηκαν στην σκηνή και από τα πρώτα λεπτά έδειχναν ότι είναι σε μεγάλα κέφια. Το 2011 όσοι είχαμε την τύχη να τους δούμε support στους CANDLEMASS είχαμε εντυπωσιαστεί από τον ήχο της μπάντας ενώ τότε ο Papa Emeritus I ήταν αυτός που ανέβασε με την κινητικότητα του τον κόσμο και τα Nameless Ghoul απλά στέκονταν ανέκφραστα παίζοντας άρτια τα κομμάτια τους. Χθες όμως ήταν περίπου το αντίθετο. Μιας και τα Nameless Ghoul όργωναν την σκηνή ενώ ο Papa Emeritus II ήταν φειδωλός στης κινήσεις του αλλά παρά πολύ ευγενικός απέναντι στο κοινό. Ο ήχος για μια ακόμη φορά ήταν κρύσταλλο, το όλο σκηνικό εντυπωσιακό και μόνο οι haters ήταν αυτοί που συνέχισαν να μουρμουρίζουν σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους… Κομμάτια σαν τα “Ritual”, “Year Zero” ακούστηκαν φοβερά στις ζωντανές τους εκτελέσεις, πολύ πιο heavy από ότι στα άλμπουμ, ενώ θα ήθελα κάποια στιγμή να τους δούμε και headliners στην χώρα μας. Ξέχωρα αν σας αρέσουν η όχι οι GHOST μουσικά, συναυλιακά τουλάχιστον είναι μια εμπειρία και ένα σχήμα καλά οργανωμένο που ξέρει τι πρέπει να κάνει. Να τονίσω ότι είναι μια από τις πιο φιλικές μπάντες απέναντι στους οπαδούς τους και αν παραμείνουν έτσι θα κερδίσουν ακόμη περισσότερα στο μέλλον.
1. Infestissumam
2. Per Aspera ad Inferi
3. Ritual
4. Con Clavi Con Dio
5. Prime Mover
6. Stand by Him
7. Death Knell
8. Ghuleh/Zombie Queen
9. If You Have Ghosts (Roky Erickson cover)
Encore:
10. Year Zero
11. Monstrance Clock
Η είδηση για την εμφάνιση των DEFTONES στην χώρα μας πιο πολύ απορία δημιούργησε σαν επιλογή παρά ενθουσιασμό. Ακόμα και εγώ που ομολογώ ότι τα τρία πρώτα άλμπουμ μου άρεσαν αρκετά, θεώρησα άκυρο το όνομα αυτό ως επιλογή μιας και ο χρόνος που πρωταγωνιστούσαν έχει περάσει εσαεί. Παρόλα αυτά από τις πρώτες νότες του “Diamond Eyes”, παρατήρησα ότι υπάρχει ακόμη κόσμος, έστω λιγοστός σε σχέση με το παρελθόν, που περίμενε με μεγάλη χαρά να δει ένα από τα πρωταρχικά σχήματα του alternative metal. Αν ήσασταν πάντως οπαδός της μπάντας και δεν πήγατε, να σας πληροφορήσω ότι η παρέα του Chino Moreno απλά μας έδωσε τα μυαλά στο πιάτο με ένα setlist βγαλμένο από τα όνειρα μας, με 12 από τα 18 κομμάτια να είναι από τα πρώτα τρία άλμπουμ! Δυναμικοί, γεμάτη ένταση πάνω στην σκηνή και έναν ήχο αρκετά καλό με κάποια μικροπροβλήματα στα τύμπανα. Κρίμα πραγματικά σε όσους δεν ήρθαν γιατί είναι τουλάχιστον ουτοπικό να ξαναδούμε αυτό το γκρουπ στα μέρη μας. Αν το καλοσκεφτώ μετά την μικρή προσέλευση δεν ξέρω καν, κατά πόσον θα συνεχίσει να υπάρχει το Heavy By The Sea. Εύχομαι το καλύτερο, γιατί όσο περνά ο καιρός τα συναυλιακά δρώμενα της χώρας μας (και δη τα φεστιβάλ) λιγοστεύουν δραματικά.
1. Diamond Eyes
2. Be Quiet and Drive (Far Away)
3. My Own Summer (Shove It)
4. Lhabia
5. Tempest
6. Swerve City
7. Feiticeira
8. Digital Bath
9. Poltergeist
10. Rosemary
11. Rocket Skates
12. Change (In the House of Flies)
13. Around the Fur
14. Headup
Encore:
15. Bored
16. Engine No. 9
17. Root
18. 7 Words
Γιώργος Καραγιάννης
(φωτογραφίες του φεστιβάλ: Λευτέρης Τσουρέας)
