"/>
Το βράδυ της περασμένης Πέμπτης έμελλε να χαραχθεί στην μνήμη πολλών δύσμοιρων ψυχών που αποφάσισαν, είτε ακολουθώντας ένα ανεκπλήρωτο όνειρο είτε ασπαζόμενοι το κάλεσμα της μοίρας, να παραβρεθούν στο Fuzz για να παρακολουθήσουν τους NEUROSIS, αυτούς τους δυσθεώρητους μουσικούς τιτάνες που για πρώτη φορά στην μακρόχρονη πορεία τους επισκέφθηκαν την χώρα μας. Φυσικά οι συστάσεις για τους NEUROSIS είναι περιττές. Αναφερθήκαμε άλλωστε εκτενώς στο αντίστοιχο αφιέρωμα πριν από μερικές ημέρες (διαβάστε εδώ). Το μόνο που παρέμενε άγνωστο μέχρι τη στιγμή που θα ανέβαιναν στη σκηνή, ήταν κατά πόσο οι υψηλές μας προσδοκίες θα λάμβαναν σάρκα και οστά.
Η αρχική ανακοίνωση για την εμφάνιση των CORRECTION HOUSE του Scott Kelly ως support, τελικά δεν ευοδώθηκε με αποτέλεσμα την θέση τους να πάρουν οι AGNES VEIN και οι UNIVERSE 217, δύο συγκροτήματα αρκούντως γνωστά, καταξιωμένα στο Αθηναϊκό κοινό. Πρώτοι στην σκηνή ανέβηκαν οι Θεσσαλονικείς AGNES VEIN, αναλαμβάνοντας ένα ομολογουμένως δύσκολο εγχείρημα. Όταν έχεις σαν headliners τους NEUROSIS ό,τι και να παίξεις, με όσο πάθος κι αν διαθέτεις, απλά δεν μπορείς παρά να είσαι καταδικασμένος να τελέσεις μια σχεδόν διεκπεραιωτική εμφάνιση. Όχι ότι κάτι τέτοιο ίσχυσε στην προκειμένη περίπτωση, απλά και μόνο η προσμονή για την επικείμενη εμφάνιση είναι ικανή να διαγράψει ο,τιδήποτε άλλο παρεμβάλλεται μέχρι αυτή να πραγματοποιηθεί. Στο θέμα μας όμως. Τους AGNES VEIN αν και τους γνωρίζω εδώ κι αρκετά χρόνια, ωστόσο πρώτη φορά έτυχε να τους δω από κοντά, κάτω από συνθήκες που όπως περιέγραψα παραπάνω δεν ήταν κι οι ευνοϊκότερες για να μετέχω πλήρως στο μακροσκελές black/doom ιδίωμα που πρεσβεύουν. Οι μονολιθικές συγχορδίες που διαταράσσονταν από το οργιώδες ξέσπασμα θα αντηχούσαν καλύτερα σε ένα πιο μικρό και ζεστό venue, παρά στην τεράστια για το τριμελές συγκρότημα, σκηνή του Fuzz και με τον κόσμο να μην έχει γεμίσει ούτε κατά το ήμισυ τον χώρο. Παρόλα αυτά κέρδισαν επάξια το χειροκρότημα όλων μας, κι έδωσαν την σκυτάλη στους επόμενους.
Οι UNIVERSE 217 είναι κι αυτή μια μπάντα που δεν χρειάζεται συστάσεις. Όσο κι αν σνομπάρει κάποιος τα underground events ή festival, σίγουρα θα έχει πετύχει το αθηναϊκό κουαρτέτο στην θέση ενός support σε κάποια μεγάλη συναυλία. Είναι μια μπάντα που έχει σφυρηλατηθεί από την πληθώρα των ζωντανών εμφανίσεων. Ωστόσο από το 2007 που θυμάμαι τον εαυτό μου να τους παρακολουθεί, πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει σε μια τόσο μεγάλη σκηνή και για ένα τόσο μεγάλο όνομα. Γι’ αυτό ίσως και το στήσιμό τους πάνω στο σανίδι είχε μια διαφορετική προσέγγιση από την συνηθισμένη. Φαινόταν πως η συναυλία αυτή για τους ίδιους είχε έναν διαφορετικό σκοπό. Ήταν ένα στοίχημα. Όχι φυσικά με το κοινό, αυτό άλλωστε τους ξέρει πολύ καλά, αλλά με τους ίδιους τους εαυτούς τους, για το αν θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στο βάρος της ευθύνης που τους αναλογούσε. Είχαν συνειδητοποιήσει πως οι μουσικοί που τόσο τους έχουν επηρεάσει, βρίσκονταν μια ανάσα μακριά τους και ουσιαστικά οι ίδιοι προλόγιζαν την μετέπειτα εμφάνισή τους. Ψυχωμένοι λοιπόν απέδωσαν τα μέγιστα, με ένα setlist βασισμένο κυρίως στο “νέο” υλικό τους από τον πρόσφατο δίσκο τους, το οποίο κατά τόπους είχε δεχθεί κάποιες τροποποιήσεις, με μια Τάνια που δε βαριέσαι ποτέ να την απολαμβάνεις να βρίσκεται στο επίκεντρο των συνθέσεων (η οποία φρόντισε να εναρμονιστεί ενδυματολογικά με τον Scott Kelly) και τα υπόλοιπα μέλη να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Το κλείσιμο με το, επικών διαστάσεων, “Never” να αναγραμματίζεται στο θρυλικό “Swallow” μας έδωσε εκτός από τα παπούτσια στο χέρι, κι ένα ηχηρό χαστούκι, ξυπνώντας μας από τον παρατεταμένο μεσμερισμό στον οποίο είχαμε περιέλθει.
Νίκος Ζέρης
Μισή ώρα μετά τις 10, όλα ήταν πανέτοιμα και στημένα στην εντέλεια για να υποδεχθούν τους NEUROSIS. Με πρώτους και καλύτερους τους Noah Landis και Dave Edwardson, το συγκρότημα με καταγωγή από το Oakland, δεν άργησε να πάρει την θέση του στη σκηνή εν μέσω αποθέωσης από ένα Fuzz που, αν και όχι ασφυκτικά γεμάτο, διαπνεόταν καταφανώς από ένα αίσθημα έντονης ανυπομονησίας. Έπειτα από ένα σύντομο intro, το ξεκίνημα του set ήταν στην κυριολεξία βγαλμένο από τις απόκρυφες φαντασιώσεις των οπαδών του συγκροτήματος. Τα μινιμαλιστικά vibes του “A sun that never sets” από το ομώνυμο άλμπουμ του 2001 καθώς και του “Locust star” από το αριστουργηματικό “Through Silver in Blood”, έδωσαν με καταιγιστική μανία το σινιάλο για μια βουτιά στον απύθμενο κόσμο της παράνοιας και των νευρωτικών παραισθήσεων. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η επιβλητική κιθαριστική και φωνητική παρουσία των Steve Von Till και Scott Kelly φάνηκε να κερδίζει με χαρακτηριστική άνεση τον ρόλο της κινητήριας δύναμης αυτού του ιδιόμορφου πνευματικού-εγκεφαλικού ταξιδιού, με τους υπόλοιπους να ακολουθούν κατά πόδας σε ρόλο συνοδηγού. Το γεγονός αυτό βεβαίως έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρο στην συνέχεια του set, η οποία μοιράστηκε ανάμεσα στο σχετικά πιο πρόσφατο άλμπουμ της μπάντας, το “Honor found in decay”, και σε εμβληματικές αναφορές στην υπόλοιπη δισκογραφία των NEUROSIS. Κάπως έτσι μετά το “At the Well”, δράση ανέλαβαν τα ambient ηχοχρώματα των “Distill (Watching the swarm)” και “The Tide”, τα οποία χάρη στο μαγικό άγγιγμα του Noah Landis πίσω από τα noise effects και τα synths, όρθωσαν γιγαντιαίες υπνωτικές σκιές που ανάγκασαν το μεγαλύτερο κομμάτι του Fuzz να κοιτάζει σχεδόν αποσβολωμένο και συγκλονισμένο όσα εκτυλίσσονταν επί σκηνής.
Από κει και πέρα, η δεύτερη αναφορά στο “Given to the Rising” με τον φοβικό ογκόλιθο του “Water is not enough” αποτέλεσε αναμφίβολα μια εκ των κορυφαίων στιγμών της βραδιάς. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά όπου ο κατά τ’ άλλα κρυστάλλινος ήχος έγινε τόσο επώδυνα διαπεραστικός και ισοπεδωτικός, με συνέπεια να προκληθούν μαζικά κύματα σβερκικής παράκρουσης στις πρώτες σειρές μπροστά από την σκηνή. Αντιστοίχου μεγέθους όμως με τις απανωτές σεισμικές δονήσεις που συγκλόνισαν τα ηχεία και τα ντουβάρια του Fuzz, ήταν και οι επιδόσεις του ίδιου του συγκροτήματος, με το δίδυμο των Kelly και Von Till να διατηρεί την πρωτοκαθεδρία των εντυπώσεων σκορπώντας κατά βούληση σαν ανήμερα θεριά υπέρογκα, σχεδόν σαπισμένα riffs και στίχους γεμάτους ένταση, τον Jason Roeder να δοκιμάζει τις αντοχές των τυμπάνων του μέχρις εσχάτων με αποστομωτική αρτιότητα και επιδεξιότητα και τον Dave Edwardson να προσφέρει την απαιτούμενη στιβαρότητα με τις μπασογραμμές του, κάνοντας στα ενδιάμεσα μορφασμούς που άνετα παρέπεμπαν σε πρώην τρόφιμο ψυχιατρικής κλινικής. Τολμώ να πω πάντως ότι προσωπικά εκείνος που με εξέπληξε δεν ήταν άλλος από τον Noah Landis. Με μια σχεδόν νιρβανική ηρεμία ζωγραφισμένη στις περισσότερες εκφράσεις του προσώπου του και κινήσεις που περισσότερο θύμιζαν καλοκουρδισμένο ρομπότ παρά ζωντανό μουσικό, αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο ατμοσφαιρικό υπόβαθρο της μουσικής του σχήματος και την θεατρικότητα που θέλησε να επιβάλλει επί σκηνής. Ο συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων αποτυπώθηκε εμπράκτως και στα επικά “My heart for deliverance” και “Bleeding the pigs” από το “Honor found in decay” όπου το τριπάρισμα απογειώθηκε σε υπνωτικά υψίπεδα ενώ η χαοτική εκτέλεση του “The doorsway” αποτέλεσε την τελευταία ισχυρή ένεση αδρεναλίνης πριν από το φινάλε. Ένα κλείσιμο αλλά και μια εγκεφαλική συνουσία διάρκειας σχεδόν κάτι παραπάνω από μιάμισης ώρας που επισφραγίστηκε με το ανατριχιαστικό “Stones from the sky”, το οποίο πλημμύρισε τις φλέβες και τις ψυχές όσων βρέθηκαν στο Fuzz με αυτό που κάθε ζωντανό έργο τέχνης οφείλει να επιδιώκει. Κάθαρση.
Δίχως κανένα ίχνος υπερβολής, νιώθω ότι είναι από τις φορές που όσα και να πεις και να γράψεις δεν μπορούν παρά να αποτυπώσουν στο ελάχιστο όλα όσα πραγματικά συνέβησαν στην πιο καθηλωτική συναυλιακή βραδιά της φετινής χρονιάς. Οι NEUROSIS δεν ανταποκρίθηκαν απλώς στις υψηλές προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί γύρω από την εμφάνιση τους, αλλά πιστοποίησαν με το πλέον εμφατικό τρόπο ότι παραμένουν μοναδικοί και τρομακτικά αξεπέραστοι στο είδος τους, δημιουργώντας έτσι ένα νέο ποιοτικό μέτρο σύγκρισης που θα συνοδεύει από δω και στο εξής κάθε μελλοντική συναυλία σε αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.
Και ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ σε τι κατάσταση θα φεύγαμε από το Fuzz έτσι και συνόδευαν ακόμη τις εμφανίσεις των NEUROSIS τα γνωστά μυθικά visuals του παρελθόντος.
Πάνος Δρόλιας
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
