"/>
Πέντε χρόνια μετά το “Moving crosscurrent of time” και τρία μετά το ΕΡ “TreeLogia – The album as it is not”, οι Ρώσοι THE MORNINGSIDE κυκλοφορούν την τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά τους, αλλάζοντας αρκετά όμως το ύφος τους.
Αν δεν έχετε έρθει ποτέ σε επαφή με τη μπάντα, η μουσική στο πάρα πολύ καλό ντεμπούτο άλμπουμ τους, “The wind, the trees and the shadows of the past”, ήταν στα χνάρια συγκροτημάτων όπως οι OPETH και KATATONIA (των παλαιότερων εποχών και των δύο), εμπλουτίζοντας το doom/death με μελωδίες.
Στο “Letters from the empty towns”, αφήνουν πίσω ως ένα βαθμό αυτές τις καταβολές τους, γίνονται πιο progressive/technical σε σημεία, πατάνε σε πιο Σουηδικές φόρμες (λέγε με Γκέτεμποργκ), χωρίς όμως να ανεβάζουν αντίστοιχα τις ταχύτητες, ενώ δεν επικεντρώνονται και ιδιαίτερα στη μελαγχολική ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν με επιτυχία. Και αν ο πειραματισμός είναι κάτι που γουστάρω πολύ στα συγκροτήματα, εδώ δυστυχώς δε δικαιώνει την επιλογή τους το τελικό αποτέλεσμα.
Το άλμπουμ είναι περίεργο. Και αυτό φαίνεται από την αρχή μάλιστα, με το αδιάφορο “Immersion” που ακροβατεί μεταξύ CORONER και MESHUGGAH (προσπαθεί βασικά), τόσο σε groove, όσο και σε ύφος. Όπου το πάνε πιο progressive, όπως και στο επόμενο κομμάτι, το “One flew (over the street)”, δεν τους βγαίνει και πολύ, ενώ όταν ανεβάζουν τις ταχύτητες και Σουηδίζουν, είτε θα είναι ανούσια (“Sidewalk shuffle”), είτε θα είναι καλά (“The traffic guard”). Αυτή η μπάντα είχε ένα δυνατό χαρτί: τα mid tempo κομμάτια, με τα lead και τη δημιουργία της μελαγχολικής ατμόσφαιρας. Και ευτυχώς δεν έχει ξεχάσει πως γίνεται αυτό, με το “Ghost lights” να είναι και το κορυφαίο κομμάτι του δίσκου, αλλά και από τα καλύτερα που έχουν γράψει ποτέ, ενώ το “On the quayside” ακολουθεί σε ποιότητα. Ακόμα και το ακουστικό “The letter” που κλείνει το δίσκο και είναι εξ ολοκλήρου με καθαρά φωνητικά, είναι δείγμα του ότι η μελαγχολική και ατμοσφαιρική μουσική τους πάει, ενώ το πιο Σουηδικό ή τεχνικό δεν είναι για αυτούς. Το περίεργο είναι ότι ο δίσκος αποκτάει ενδιαφέρον από το 5ο κομμάτι και μετά, ενώ η αρχή του (που υποτίθεται πρέπει να κεντρίσει και τον ακροατή) είναι σχεδόν απογοητευτική.
Μπορεί η παραγωγή να είναι η καλύτερη που είχαν ποτέ, όμως δε σώζει την κατάσταση. Και μπορεί ο δίσκος να μην είναι κακός, όμως είναι απλά συμπαθητικός, εκεί που θα μπορούσε να είναι ακόμα και το καλύτερο άλμπουμ της μέχρι τώρα καριέρας τους. Και αυτό γιατί ενώ έχει 5 (τα τέσσερα προαναφερθέντα και το πολύ όμορφο ακουστικό instrumental “The outside waltz”) καλά εώς πολύ καλά κομμάτια, έχει άλλο ένα συμπαθητικό και 3 παντελώς αδιάφορα και κουραστικά.
Μπάντα που μπορεί αποδεδειγμένα να δώσει περισσότερα, πειραματίστηκε μεν, δεν της βγήκε δε. Έλα, επιστροφή στα γνώριμα λημέρια παίδες.
6 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
