>
Οι FINCH είναι μια πενταμελής ομάδα που μας έρχεται από την California. Από την πρώτη τους κυκλοφορία, το EP “Falling into place”, μέχρι το σημερινό “Back to oblivion”, έχουν διανύσει δεκαπέντε περίπου χρόνια δισκογραφικής πορείας, που δυστυχώς, παρά το σεβαστό μέγεθός της, δεν κατάφεραν να την εμπλουτίσουν με ισόποση ποιότητα, ώστε να λάβουν την καταξίωση που αρμόζει σε μια μπάντα αντίστοιχου χρονικού βεληνεκούς.
Το συνεχές πάγωμα της μουσικής τους δράσης, είχε σαν αποτέλεσμα την αραιή επαφή με τη δισκογραφική πραγματικότητα και τη δημιουργική τριβή που δημιουργεί η διαδικασία κυκλοφορίας ενός νέου δίσκου. Διότι τα δύο EP “Finch” (2008) και “Epilogue” (2010), που είδαν το φως κατά την πρώτη τους επανένωση, μπορεί να είχαν κάποιες καλές στιγμές, ωστόσο, την παραγωγή την ανέλαβαν οι ίδιοι, ενώ ο αριθμός των κομματιών και των δύο EP είναι τουλάχιστον ενδεικτικός. Έτσι λοιπόν, δέκα περίπου χρόνια μετά το εκπληκτικό (και ουσιαστικά μοναδικό αξιόλογο εγχείρημα) “Say hello to sunshine”, έρχεται το “Back to oblivion” για να μας συστήσει στη νέα εποχή του συγκροτήματος.
Αφήνοντας πίσω την οργιώδη μουσική τους φύση, τα νεανικά punk ξεσπάσματα στο “What It is to burn” (2002) και τους post hardcore μοντερνισμούς του “Say hello to sunshine” (2005), οι FINCH ξανασυστήνονται στο κοινό από μία πιο pop/punk-rock σκοπιά, βασισμένη πάντα στις μουσικές επιρροές που καθόρισαν το συγκρότημα όλα αυτά τα χρόνια. Στο “Back to oblivion” πηγαίνουμε πράγματι πίσω… στα 90s, όπου οι πρώτες δειλές εμφανίσεις των RED HOT CHILI PEPPERS, INCUBUS και του θρυλικού Mike Patton, καθόρισαν μία ολόκληρη γενιά. Έτσι λοιπόν, ακολουθώντας αυτή τη συνταγή και με σαφώς πιο pop προσέγγιση, το συγκρότημα προσπαθεί να ανακυκλώσει έναν ήχο, έχοντας προφανώς κατά νου πως υπάρχουν νέοι άνθρωποι που γεννήθηκαν μετά το ’90. Ακόμα, σε πολλά σημεία μέσα στο δίσκο, διακρίνεται διάχυτη η παρουσία των DEFTONES με το “Picasso trigger” να αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου. Από εκεί και πέρα, το όλο ύφος που αποπνέει το “Back to oblivion” έχει μία καλοκαιρινή surf rock διάθεση, με απλές συνθέσεις και ιδιαίτερη βαρύτητα δοσμένη στην παραγωγή, ειδικά προς το τέλος του άλμπουμ, όπου οι ιδέες αρχίζουν να στερεύουν.
Συνολικά, πρόκειται για ένα δίσκο που κυλάει ευχάριστα, ειδικά στις πρώτες ακροάσεις. Μετά ξεκινάνε τα προβλήματα, καθώς ξεθωριάζει η αρχική αίσθηση της ανεμελιάς και της ελαφρότητας που αποπνέεται. Δεν ξέρω τι μπορεί να περίμεναν οι πιο die hard οπαδοί του είδους. Σίγουρα το “Say hello to sunshine” είχε δημιουργήσει κάποιες προσδοκίες. Ωστόσο, οι συνεχείς πια αλλαγές προσώπων από τους FINCH, μάλλον θα πρέπει να βάλει σε σκέψεις το κοινό, κατεβάζοντας έτσι τον πήχη σε πιο μέτριες, πλην όμως ευπρόσδεκτες, κυκλοφορίες.
6 / 10
Νίκος Ζέρης
