Οι Jason Reece και Conrad Keely σχημάτισαν τους …AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD ή αλλιώς TRAIL OF DEAD, εκεί γύρω το 1993, ωστόσο, ο πρώτος ομότιτλος δίσκος τους κυκλοφόρησε πέντε χρόνια αργότερα, χωρίς να προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση στο κοινό. Παρόλα αυτά, σήμερα είναι αρκετά γνωστοί στην indie/alternative κοινότητα, κυρίως λόγω του εξαιρετικού “Source tags & codes” (2002), ενός άλμπουμ που έμελλε να καθορίσει την μετέπειτα πορεία του συγκροτήματος.
Το δίδυμο Reece και Keely, μετά το “Source tags & codes” πειραματίστηκε, επαναπαύτηκε, έγραψε, ξέγραψε και τέλος προσπάθησε να αναστήσει την περασμένη νιότη του. Δεν κατάφεραν όμως να αναζωπυρώσουν αυτή την ξέγνοιαστη εκρηκτικότητα, να αναδεύσουν την αυθύπαρκτη μελαγχολία που απέπνεε η μουσική τους ή να διατηρήσουν την ίδια ποιότητα των συνθέσεών τους, με αποτέλεσμα, όσα βήματα κι αν κάνουν προς τα εμπρός να μην απομακρύνονται ποτέ από την σκιά του “Source tags & codes”.
Στο σήμερα, το “IX” είναι ένας καλός δίσκος. Για όποιον, μάλιστα, δεν έχει ξανακούσει την μπάντα, είναι ίσως ένας υπερβολικά καλός δίσκος. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, βρίσκεται χαμηλότερα και από τον προκάτοχό του, “Lost songs” (2012). Με βασικές ελλείψεις στη δυναμικότητα και ιδιαίτερη έμφαση στα πιο ατμοσφαιρικά στοιχεία του ήχου τους, το συγκρότημα προβάρει τα ίδια ρούχα για ένα κομπαρσιλίκι στην ίδια του την παράσταση.
Οι πλουσιότερες ενορχηστρώσεις των κομματιών και ο πιο μεστός ήχος της κιθάρας, ωθούν το συγκρότημα σε μία πιο post-rock χροιά. Κάτι παρόμοιο είχε γίνει και στο “Tao of the dead” (2011), όπου το αργό tempo και η μελωδικότητα κυριαρχούσαν. Ωστόσο, όπως και τότε, από μόνα τους αυτά τα στοιχεία δεν καταφέρνουν να συγκαλύψουν το συνθετικό κενό που έχει δημιουργήσει η απουσία της αλλοτινής πρωτοτυπίας. Διότι το post-rock μπορεί να ήταν πάντα μία από τις εκφάνσεις της μουσικής των TRAIL OF DEAD, σήμερα όμως, η στροφή προς αυτό αποτελεί ξεκάθαρα μία σανίδα σωτηρίας, αφού ουσιαστικά μέσω του post αναβαπτίζεται ο παραδοσιακός ήχος της μπάντας. Μόνη διαφορά με το εγχείρημα του “Tao of the dead”, είναι η πιο δυνατή παραγωγή, η οποία τελικά συντελεί σε ικανοποιητικό βαθμό, στην τελική (μάλλον θετική) έκβαση του δίσκου.
Το “IX”, παρά τη μικρή βαθμολογία, είναι ένας ωραίος δίσκος, με συναισθηματικά έντονες στιγμές που δε διστάζουν να δοκιμάσουν τον ψυχικό κόσμο του ακροατή και συνολικά ακούγεται εύκολα και ευχαρίστα. Αυτό που κρατάει πίσω τον δίσκο είναι το παρελθόν του.
6.5/10
Νίκος Ζέρης
