>
Οι MIDNIGHT SIN είναι ένα νέο συγκρότημα από τη γειτονική μας Ιταλία. Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν το μουσικό τους στυλ ως μία μίξη sleaze rock, hard rock και AOR, ενώ χαρακτηρίζουν τα τραγούδια τους δυνατά και συναρπαστικά. Μέχρι εδώ ωραία, γιατί ως συνήθως ακούμε πολλά νέα συγκροτήματα να λένε τα ίδια και στο τέλος η κριτική προϋποθέτει τη χρήση φτυαριού για να ολοκληρωθεί!
Θα ξεκινήσω λίγο περίεργα την παρουσίαση. Εξωφυλλάρα! Πανέξυπνο, πονηρό, προκλητικό και εμφανώς με τεράστια δόση χαβαλέ. Πάμε τώρα στα της μουσικής, γιατί το εξώφυλλο από μόνο του δεν τραγουδάει και δεν είναι λίγες οι φορές που κάτω από την φλούδα το φρούτο είναι σάπιο. Τα περισσότερα τραγούδια των MIDNIGHT SIN έχουν πολλές 80s επιρροές. Ορθά χαρακτηρίζουν το στυλ τους ως μία μίξη sleaze rock, hard rock και AOR γιατί αυτό ακριβώς είναι. Μπορώ να διακρίνω επιρροές από BON JOVI, RATT, MOTLEY CREW, POISON με όλα τα τραγούδια να είναι καλογραμμένα, ενώ υπάρχει ένταση και τσαμπουκάς, που είναι χαρακτηριστικά που γουστάρω να βλέπω σε νέα συγκροτήματα. Αυτό που επίσης μου άρεσε, είναι ότι δε μιλάμε για μπασταρδεμένο ήχο που βλέπουμε σε πολλά συγκροτήματα και ναι, επιρροές υπάρχουν, ο ήχος των MIDNIGHT SIN όμως, είναι δικός τους. Θα έλεγα ότι το μεγάλο τους ατού, είναι ο τραγουδιστής Albert Fish. Βασικά εννέα τραγούδια έχει ο δίσκος, και στα εννέα ο Fish δίνει ρέστα. Γενικώς, πολύ καλή μουσική και δεμένες συνθέσεις με μια παρατήρηση σε ότι αφορά τις πολλές μπαλάντες. Τρείς είναι πολλές για έναν δίσκο με εννέα τραγούδια.
Το “Sex first” είναι πολύ καλό ντεμπούτο για τους MIDNIGHT SIN. Μπορεί να μην είναι κάτι ξεχωριστό, αλλά στο τέλος της ημέρας λίγη καλή μουσική θέλουμε να ακούσουμε και όχι να διυλίζουμε τον κώνωπα και να καταπίνουμε την κάμηλο. Εδώ έχουμε ένα δίσκο που ακούγεται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση, χωρίς να κουράζει και χωρίς να βεβηλώνει τον κλασικό ήχο των επιρροών του συγκροτήματος. Σίγουρα υπάρχει τεράστιο περιθώριο βελτίωσης, κυρίως στο στιχουργικό κομμάτι, όπου ακούγεται κομματάκι εφηβικό, αλλά όπως και να έχει, το “Sex first” είναι μια καλή επιλογή για τους θιασώτες του ήχου των 80s.
7/10
Νίκος Ανδρέου
