>
Έξι χρόνια είχαν οι Σουηδοί deathsters να βγάλουν δίσκο, με τον “The fathomless mastery” του 2008, να είναι η τελευταία τους δουλειά. Βέβαια, οι BLOODBATH είναι απλά ένα project των Διόσκουρων Anders και Jonas από τους ΚΑΤΑΤΟΝΙΑ. Μαζί τους έχει συνεργαστεί η avant-garde της μελωδικής/μελαγχολικής και ακραίας σκηνής της Σουηδίας, όπως ο Mikael Åkerfeldt, o Dan Swanö, o Peter Tägtgren κ.ά. Εντάξει, λίγο πολύ γνωστά είναι αυτά το ξέρω. Όλη αυτή τη… “Σουηδίλα”, ήρθε να σπάσει ο θρυλικός frontman των PARADISE LOST, Nick Holmes. Βόμβα μεγατόνων που μονοπώλησε τα μεταλλικά νέα παγκοσμίως όταν ανακοινώθηκε, πριν 2 μήνες περίπου. Το περιοδικό μας τότε έσπευσε να έρθει σε επαφή με τον Βρετανό, για να του κάνει όλες αυτές τις εύλογες ερωτήσεις που κρέμονταν στα χείλη κάθε οπαδού (τη συγκεκριμένη συνέντευξη μπορείτε να διαβάσετε εδώ). Θα μπορούσα να γράφω ώρες για αυτή τη κίνηση, αλλά νομίζω ότι είναι καλύτερο να ασχοληθώ με τα της μουσικής, που άλλωστε, πέρα από τα κουτσομπολιά και το χιούμορ (μπόλικο από το οποίο υπάρχει εδώ), αυτή μετρά περισσότερο.
Όπως μας είχε προϊδεάσει η μπάντα με δηλώσεις της, το “Grand morbid funeral” είναι μια βουτιά στο παρελθόν. Δε θα ακούσετε τα tech στοιχεία του “The fathomless mastery”, αλλά ένα πιο ωμό και old school άλμπουμ, και φέρνει στο μυαλό “Resurrection through carnage”, όντας όμως αρκετά πιο σκοτεινό. Το άλμπουμ θα μπορούσε να χωριστεί σε 3 υποκεφάλαια, αφού το ύφος αλλάζει αρκετά ανάμεσα στα κομμάτια και αυτό οφείλεται, όπως μας εκμυστηρεύτηκε στη συνέντευξη ο Holmes, είναι ότι και ο Anders και ο Jonas και ο Sodo, έχουν γράψει τραγούδια. Οπότε είναι λογικό να αλλάζει ύφος, λόγω των διαφορετικών επιρροών. Τα τραγούδια π.χ. του Sodo, είναι πιο “in you face”, του Anders σαφώς πιο lead-άτα και του Jonas πιο σκοτεινά. Έχουν καταφέρει και τα έχουν ενώσει αρκετά καλά. Ένα ακόμη στοιχείο που προδίδει την old school στροφή πριν καλά-καλά ακούσεις τον δίσκο, είναι ακόμα δύο guest εμφανίσεις στο άλμπουμ, που δεν είναι άλλες από αυτές δύο μελών των Αμερικανών AUTOPSY και συγκεκριμένα των Chris Reifert και Eric Cutler. O πρώτος κάνει φωνητικά στο “My torturer” και ο δεύτερος σολάρει όχι σε ένα, ούτε σε δύο, αλλά τέσσερα τραγούδια, που θα τα καταλάβετε άμεσα.
Πάμε τώρα στον Γερονίκο (θα μου επιτρέψετε τη μετάφραση του Old Nick, το οποίο είναι το nick του για τη μπάντα). Ας μιλήσουμε ειλικρινά. Με ελάχιστο IQ κάποιος καταλαβαίνει, ότι αυτή η συνεργασία, είναι περισσότερο για εμπορικούς λόγους, παρά για θέμα αξίας. Μη παρεξηγηθώ… λατρεύω τη χροιά του Holmes και ακόμα περισσότερο την άρθρωσή του. Μα δε νομίζω ότι το έχει τόσο πολύ το στυλ πλέον. Υπάρχουν εκεί έξω πολλοί καλύτεροι σε αυτό το είδος. Βέβαια μετά το πέρασμα του Åkerfeldt και του Tägtgren σε αυτή τη θέση, ήθελαν κάποιο ισχυρό όνομα, το οποίο είναι θεμιτό. Με στοιχειώδεις μουσικές γνώσεις, καταλαβαίνεις ότι η παραγωγή του δίσκου, έχει «βοηθήσει» την απόδοση του. Μακάρι να με διαψεύσει (ειλικρινά το θέλω) και ο μόνος τρόπος είναι τα live. Επειδή όμως το αποτέλεσμα μετράει, υποβοηθούμενη ή όχι, η απόδοση μου αρέσει πάρα πολύ.
Γενικά σαν δίσκος δεν είναι καθόλου κακός, έχει μερικά πολύ καλά κομμάτια, αλλά έχει και μερικά που πραγματικά τα βαριέμαι και τα θεωρώ μη ισάξια της μπάντας, αφού λόγω του ρόστερ της, περιμένω πιο πολλά. Δε μπορώ να πω ότι με χάλασε το πισωγύρισμα, τουναντίον. Απλά δε βρίσκω τόσο απίστευτες τις συνθέσεις, πέρα από εξαιρέσεις, όπως το “Let the stillborn come to me”, το “Mental abortion” και το “Church of Vastitas”, για το οποίο πρόσφατα γύρισαν και video clip. Η μεγάλη όμως αδυναμία είναι το πρώτο κομμάτι που έδωσαν στη δημοσιότητα, “Unite in pain”. Η lead του Anders με στοιχειώνει από τότε που το άκουσα, καθημερινά. Κατ’ εμέ είναι το καλύτερο κομμάτι που έχει γράψει η μπάντα! Το βλέπω απίθανο να δούμε στα μέρη μας τους BLOODBATH, από τη στιγμή που ενδιαφέρονται μόνο για festivals, αλλά πιστεύω θα ήταν μια πολύ-πολύ καλή ιδέα, για να ακούσουμε αυτό το line up της μπάντας, ξεγυμνωμένο από τα στουντιακά εφέ!
7/10
Γιώργος Δρογγίτης
