Αγαπάμε και τιμάμε Αγγλία όσο δεν πάει. Όχι μόνο εξαιτίας του ένδοξου παρελθόντος και της βαριάς κληρονομιάς που έχει αφήσει σε ολόκληρο το φάσμα του rock και του metal, αλλά επειδή, όπως και να το κάνουμε, μπορεί ακόμα να βγάζει συγκροτήματα σαν τους HANG THE BASTARD. Αν και προσωπικά έτυχε να τους γνωρίσω μέσα από το προ διετίας εντυπωσιακό ομώνυμο EP τους, η μπάντα μετράει ήδη επτά χρόνια ζωής, ενώ το 2010 κατάφερε να παρουσιάσει τα πρώτα δείγματα γραφής με το ντεμπούτο της, “Hellfire reign”.
Tο “Sex in the seventh circle” είναι αυτό ακριβώς που υποδηλώνει ο προκλητικός τίτλος του. Σκατόψυχο, σαπισμένο μέχρι το κόκκαλο και βρώμικο σαν μεταμεσονύκτια συνουσία βουτηγμένη στον ιδρώτα και τις ντρόγκες. Προσοχή όμως. Παρότι, όπως και στο “Hellfire reign”, ο κοινός παρανομαστής είναι για ακόμη μία φορά το sludge/crust, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα αμιγώς sludge δίσκο. Και αυτό γιατί το λονδρέζικο κουαρτέτο έχει εντάξει με επιτυχία στο οπλοστάσιό του ένα κράμα ήχων από το μοντέρνο hardcore και το thrash, μέχρι και το southern, που δεν κοπανάει απλά για να κοπανάει, αλλά αντιθέτως, δημιουργεί διόδους και για πειραματισμό, έστω και σε μινιμαλιστικά πλαίσια. Αρκεί κανείς να ακούσει κομμάτια σαν τα “Morrs tempest” και “The majestic gathering of goetia”, με τα ξυραφένια riffs τους να ξερνάνε συνεχώς βιτριόλι, θυμίζοντας άλλοτε τον εκκωφαντικό όγκο των ENTOMBED του “Morning star” και άλλοτε την αδρεναλίνη του “Peagan terrorism tactics” των ACID BATH.
Για όσους ψάχνουν το στοιχείο της έκπληξης βέβαια, θα το βρουν στο “Mist of albion”. Εκτός από την πιο soft στιγμή του δίσκου, η οποία ξεκλέβει λίγη από την χρυσόσκονη της drone ψυχεδέλειας των EARTH, είναι και το μοναδικό σημείο όπου οι HANG THE BASTARD δείχνουν πως όταν θέλουν, μπορούν να δημιουργήσουν άνετα κάτι μοναδικό και εξίσου δυνατό έξω από τον, κατά κανόνα, aggressive χαρακτήρα της μουσικής τους. Αν υπάρχει πάντως ένα ψεγάδι στο “Sex in the seventh circle”, αυτό είναι δίχως αμφιβολία τα ακατέργαστα black/death φωνητικά του νέου τραγουδιστή (και μέχρι πρότινος μπασίστα) του σχήματος, Tom Hubbard. Μπορεί ομολογουμένως να κολλάνε άψογα σε συνθέσεις όπως τα “Keeping vigil”, “Dyad” και “Hornfel” που βαράνε στο ψαχνό, παρόλα αυτά, η γενική αίσθηση, σε σχέση και με τα πεπραγμένα του προκατόχου του, αποδεικνύεται ιδιαίτερα αλγεινή. Θέλω να πιστεύω ωστόσο, πως έτσι και δουλευτούν λιγάκι παραπάνω στο επόμενο άλμπουμ, θα μπορέσουν να ενταχθούν με επιτυχία στο γενικότερο σύνολο.
Εν κατακλείδι, το “Sex in the seventh circle” δεν συνιστά τίποτα λιγότερο από μία μεγαλοπρεπή δήλωση δύναμης, ποιότητας και θέλησης, από ένα συγκρότημα που και σίδερα ξέρει να μασάει και έχει το απαραίτητο βάθος, ώστε να σε κρατήσει στην τσίτα μέχρι τέλους. Ο χρόνος θα δείξει βέβαια αν οι HANG THE BASTARD θα καταφέρουν, εν τέλει, να πλασαριστούν στα top ονόματα τους είδους τους με τις επόμενες κυκλοφορίες τους. Ωστόσο, το δεδομένο είναι πως τα θεμέλια για κάτι τέτοιο έχουν ήδη μπει. Μακράν μία από τις πιο ευχάριστες και απολαυστικές εκπλήξεις της φετινής χρονιάς.
8/10
Πάνος Δρόλιας
