>
Τα χρόνια περνούν και κάποια συγκροτήματα με συντροφεύουν ακόμα. Το ίδιο θα συμβαίνει και σε σας. Με τους ANGRA, μαζί με πολλούς φίλους, πέρασα μια περίοδο λατρείας, ιδιαίτερα στο ξεκίνημά τους, κάτι που για πολλού λόγους ξέφτισε, αλλά ποτέ, μια κυκλοφορία τους δεν με άφησε αδιάφορο.
Το περασμένο καλοκαίρι, είχα την ευκαιρία να δω μια από τις καλύτερες εμφανίσεις τους, η πρώτη μου με τον Fabio Lione. Όταν συζητήσαμε με τον ίδιο και τον ταλαντούχο Rafael Bittencourt, υπήρχε μια ξεκάθαρη αίσθηση ενθουσιασμού, αλλά και συγκρατημένης αισιοδοξίας, για το νέο κεφάλαιο της ιστορίας των ANGRA. Λίγες ημέρες αργότερα θα ξεκινούσαν την παραγωγή αυτού που πλέον κρατάω στα χέρια μου και τα λόγια τους ηχούν έντονα στο κεφάλι μου με κάθε στοιχείο που ανακαλύπτω στο “Secret garden”.
Είναι εύκολο να περιμένει κάποιος μια σύζευξη των ANGRA με το Ιταλικό στοιχείο του Fabio, κάτι που ακούγεται σε κομμάτια όπως το “Black hearted soul”. Ένα γρήγορο τραγούδι με έντονες αναφορές στις power metal ημέρες τους. Οι ίδιοι είναι εμφανές πως θέλουν να κρατήσουν τους δεσμούς με το παρελθόν τους, αφού άλλωστε, το άλμπουμ επαναφέρει την μπάντα στο δισκογραφικό προσκήνιο, με νέα μέλη, ξανά! Κάπως έτσι πιστεύω θα νιώσατε ακούγοντας και το ευρέως γνωστό πλέον “Newborn me”. Στην ίδια κατηγορία θα έβαζα και το υπέροχο “Upper levels” που έχει όλα τα Βραζιλιάνικα στοιχεία που θέλεις να ακούσεις, αλλά και το μπάσο του Felipe Andreoli σε περίοπτη θέση.
Από την άλλη όμως, είναι και έντονα τα σημάδια της προόδου, για το συγκρότημα και την ταυτότητά του. Είναι κάτι που το είχαν πει ευθέως όταν συζητούσαμε το καλοκαίρι, κάτι που αναζητούσαν οι ίδιοι ως μουσικοί ανέκαθεν, κάτι εμφανές από το πρώτο κιόλας άλμπουμ τους. Τραγούδια όπως το αγαπημένο μου “Violet sky”, καταφέρνουν να σμίξουν αυτές τις τάσεις με τον παραδοσιακό ήχο της μπάντας.
Οι ANGRA ανέκαθεν έδειχναν τις μουσικές τους ανησυχίες, κάτι που εν μέρη τους έκανε αγαπητούς, αλλά και μερικές φορές τους οδήγησε και σε αποτυχημένα πειράματα. Για μένα, αυτή η εύθραυστη πτυχή, τους έκανε και πιο προσιτούς στα γούστα μου. Μάλιστα τραγούδια όπως το “Storm of emotions” λες και διατυμπανίζουν ακριβώς αυτό.
Τα διαμάντια είναι τα τραγούδια που επιτρέπουν σε μπάντα και τραγουδιστή να λάμψουν. Όπως οι μελωδίες του “Final light”, που συνδυάζονται άψογα με τα Βραζιλιάνικα κρουστά και τα εκτενή σόλο του Kiko Loureiro. Είναι αυτά τα midtempo τραγούδια που θα αγαπούσε κι ο Andre Matos (και κάτι τέτοιες τάσεις που τον οδήγησαν εκτός μπάντας), τα ίδια που θα απέδιδε υπέροχα στο στούντιο ο Edu Falaschi, αλλά που ουδέποτε θα απέδιδε όσο κρυστάλλινα όσο ο Fabio.
Επειδή όμως υπάρχουν και λιγότερο αρεστές στιγμές, πρέπει να πω ότι το μεγαλύτερό μου παράπονο, είναι η προσπάθεια των κινητήριων μοχλών των ANGRA, να χωρέσουν τόσους πολλούς τραγουδιστές στο ίδιο άλμπουμ. Όταν έχουν να παρουσιάσουν τον επίσημο τραγουδιστή μέσα από αυτό το άλμπουμ, το πρώτο με τον Lione, υπάρχει λόγος να δίνουν ένα ολόκληρο τραγούδι στην – καθ’ όλα συμπαθητική – Simone Simons; Υπάρχει λόγος, όταν ο Ιταλός δίνει την καλύτερη και πιο πολύπλευρη ερμηνεία της καριέρας του, να αποφασίζει ο Bittencourt να τραγουδήσει τόσα πολλά μέρη; Χρειάζεται το “Crushing room”, με το ντουέτο του και της Doro (επίσης συμπαθής); Όχι. Δεν χρειάζονται. Αν το είχε τραγουδήσει ο Fabio Lione, θα ήταν ένα εξαιρετικό ANGRA τραγούδι, που όμως έτσι χάνει την ταυτότητά του. Έτσι δεν χρειάζεται και αυτή η υπερβολική ποικιλία στο ύφος των τραγουδιών, που κάπως χαλά την ομοιογένεια. Έτσι, μαζί με το “Secret garden”, το “Synchronicity II” (διασκευή στο τραγούδι των POLICE) και το “Silent call”, χαραμίζουν το ένα τρίτο του δίσκου.
Ίσως αυτό να οφείλεται εν μέρη και στο γεγονός πως υπάρχει μια ιστορία πίσω από τους στίχους. Εξιστορούν την ζωή ενός άθεου επιστήμονα, που αναθεωρεί τα πιστεύω του μετά το θάνατο της γυναίκας του. Έτσι ακουμπούν συναισθήματα όπως η μοναξιά, τις τύψεις που νοιώθει, την νέα του πραγματικότητα και την θρησκεία.
Το “Secret garden” πρέπει να είναι το πρώτο άλμπουμ στο οποίο μνημονεύω τόσο λίγο τον Kiko Loureiro. Αυτό δε σημαίνει πως δεν συμβάλλει αρκετά, το αντίθετο. Πιστεύω πως συμβάλλει πιο σωστά, δυναμιτίζοντας τα τραγουδια με τα έντονα σόλο του και τα χαρακτηριστικά του ριφ. Αντιθέτως η έντονη παρουσία του Rafael, έρχεται σε αντίθεση με την εικόνα αυτή.
Πάντως ως άλμπουμ, το “Secret garden” είναι καλύτερο απ’ ότι περίμενα, για τον απλούστατο λόγο, πως η μπάντα με τις ενέργειές της (δισκογραφικές και μη) τα τελευταία χρόνια, είχε ρίξει τις προσδοκίες μου. Ευτυχώς φαίνεται πως υπάρχει σπίθα ακόμα, μέσα στην ψυχή των ANGRA και παρά την υπερβολική ποικιλία στα τραγούδια, κυκλοφορούν ένα πολύ καλό άλμπουμ με τραγούδια που στέκονται περήφανα δίπλα στα καλύτερα του παρελθόντος τους.
7,5 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
