Η πέμπτη δισκογραφική δουλειά των THE ANSWER μου επιβεβαιώνει, αυτό που ήξερα από την πρώτη φορά που τους είδα στο Gagarin, πριν περίπου 8 χρόνια. Η δυναμική τους δεν θα είναι ποτέ αρκετή για να ξεπεράσουν τις μικρές θέσεις της πρώτης κατηγορίας.
Ηχογραφημένο στην Ισπανία (Μαδρίτη), για να ξαναβρούν τη δυναμική στις συνθέσεις και με νέο συμβόλαιο αφού για ένα διάστημα είχαν μείνει ελεύθεροι, οι THE ANSWER επανέρχονται με μια ακόμα κιθαριστική δουλειά.
Για όσους δεν τυγχάνει να τους έχετε ακούσει ως σήμερα , οι Ιρλανδοί βασίζουν τον ήχο τους σε σχήματα σαν τους LED ZEPPELIN, AC/DC, BAD COMPANY, AEROSMITH. Το μεγάλο θετικό τους, είναι η αίσθηση του ρυθμού, το groove και το σφιχτοδεμένο παίξιμο. Νομίζεις ότι ακούς μια ατμομηχανή που ρολάρει στην κατηφόρα ακούστε το εισαγωγικό “Long live the renegades” και το “Aristocrat” και θα καταλάβετε τον όγκο και το ζόρι που διακατέχει αυτό το σχήμα. Στεγνό σαν κόκκαλο από παϊδάκι, μετά την «συνομιλία» του με τον Φράγκο, το τραγούδι, αναδίνει την αίσθηση του μικρού κλαμπ, με την rock παραμόρφωση και τον όγκο. Λίγο πιο μελωδικό και 70’s το “Cigarettes and regret”, έχει την αίσθηση ότι το έχεις ξανακούσει από τους FREE, αλλά η φωνή του Cormac Neeson, είναι μάλλον χαρακτηριστική και κάνει τις συνθέσεις να φωνάζουν THE ANSWER, από μακριά, ειδικά με τον τρόπο που επιμηκύνει λέξεις και συλλαβές. Το δυνατό τραγούδι του άλμπουμ κατά την ταπεινή άποψη μου είναι το “I am what I am”, με την ρυθμική επίθεση του, το funky υπόβαθρο και τον αναχρονισμό στα φωνητικά, σαν μια μίξη AC/DC, KISS και FUNCADELIC. Το αλά THIN LIZZY, “Whiplash”, έχει τα εχέγγυα για καθαρόαιμο hard rock πάρτι, με την κιθάρα να παιχνιδίζει με τα εναλλακτικά 90’s και να ανεβάζει κατηγορία το τραγούδι.
Το μειονέκτημα του άλμπουμ είναι ότι θα μπορούσε να είναι το άλμπουμ των SMALL FACES, GRAND FUNK, KINGDOM COME, LED ZEPPELIN, χωρίς να είναι τίποτα από αυτά, αλλά ούτε κάτι που να το θυμάσαι για πολύ καιρό ακόμα. Όσοι τους είδατε σαν support στους AC/DC, αν και ήταν δύσκολη περιοδεία για ένα νέο σχήμα, θα προσέξατε ότι ο ήχος τους έχει όγκο, αλλά είναι μονοδιάστατος. Το σχήμα ψάχνει για τη σύνθεση που θα γίνει το δικό τους “Rock n’ roll” κι εν μέρει το καταφέρνει στα “Long live the renegades” και το “Aristocrat”. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα σχήμα στην κατηγορία των RIFF,SKIN με καλές συνθέσεις, που όμως πάντα θυμίζει κάτι ακόμα, κάποιον άλλο. Η κιθαριστική δουλειά είναι όπως πάντα άψογη, ειδικά στο ρυθμικό μέρος, τα ρυθμικά μοτίβα, δείχνουν την επιπλέον αναγνωρισιμότητα στο άλμπουμ και τα φωνητικά, αν και μονοδιάστατα, είναι χαρακτηριστικά Το πρόβλημα πλέον των είναι ότι έφτασαν στο πέμπτο άλμπουμ τους και η δόξα τους ξεγλιστρά σαν την άμμο μέσα από τα δάχτυλα.
Αν σας άρεσαν οι προηγούμενες δουλειές τους θα σας αρέσει και αυτό το άλμπουμ. Αν σας αρέσει το βρετανικό hard rock με κοφτό και σκληρό ήχο βασισμένο στα 70’s θα το απολαύσετε. Απλά αν το συγκρίνετε με τις δουλειές των EUROPE, THUNDER, UFO, BLACK STAR RIDERS, θα προτιμήσετε κάτι από αυτά και όταν ο «νέος» δεν μπορεί να ξεπεράσει τον παλιό, υπάρχει θέμα. Ελπίζω να διαψευσθώ, αλλά μάλλον αυτό θα είναι το άλμπουμ, που θα σημάνει το τέλος, του ταξιδιού για τους THE ANSWER, με την απάντηση στο κυνήγι της δόξας να είναι «Όχι».
7 / 10
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
