Ντεμπούτο για τους Ολλανδούς END OF THE DREAM και φαίνεται ότι οι συμπαθητικοί heavy rockers τα έχουν όλα για τη συνταγή της επιτυχίας: πιασάρικες μελωδίες, ικανότατους μουσικούς, μία δυνατή frontwoman με αρκετές δυνατότητες, μία αρκετά καλή παραγωγή από τον Joost van den Broek των AFTER FOREVER και όλα αυτά, σε ένα πολύ ελκυστικό πακέτο με το καταπληκτικό –για ακόμη μια φορά- εξώφυλλο του Pierre-Alain D. (δείτε δουλειές του εδώ).
Όπως τα περισσότερα πρώτα άλμπουμ, έτσι και αυτό περιέχει πολύ ενθουσιασμό, αλλά παράλληλα προβληματίζει αρκετά. Ενώ με τα 3 πρώτα κομμάτια “Follow the angels”, “Away” και “Colder” δείχνουν να θέλουν να κατευθυνθούν προς πιο rock/gothic mainstream, εμπορικά-ραδιοφωνικά μονοπάτια, από το 4ο κομμάτι, “Shadow’s embrace” και μέχρι το τέλος, με εξαίρεση την απίστευτη μπαλάντα “Collide”, αποκαλύπτουν ένα σύνολο που πραγματικά δεν το περιμένεις. Ακανόνιστα drums, εντελώς προκλητικά φωνητικά, με χορωδίες και ένα άρτιο δέσιμο στις κιθάρες με τα πλήκτρα, ένα εξαιρετικό πάντρεμα του rock με το progressive rock/metal, που μέχρι το τρίτο κομμάτι του δίσκου, δεν τους το «έχεις». Διαβάζει κανείς τις επιρροές τους και βλέπει από MUSE μέχρι EPICA και από EVANESCENCE μέχρι DREAM THEATER. Και δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς αυτές τις επιρροές μέσα στον ήχο τους, αλλά σίγουρα δεν έχουν έναν “δικό τους ξεχωριστό ήχο”, όπως με χαρά περιγράφουν στο website τους.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς όταν πρωτοακούσει το “All I am”, είναι οι ανατριχιαστικές ομοιότητες στη χροιά της Micky Huijmans με της Amy Lee των EVANESCENCE, σε σημεία που σχεδόν μπερδεύεσαι για το αν όντως ΔΕΝ είναι αυτή, ειδικά στο “Collide”. Aκόμα και στυλιστικά υπάρχει ως επιρροή. Είναι αυτό που θέλει να κάνει. Ωστόσο, η μόλις 19 ετών Micky, έχει πολύ λαμπρό μέλλον μπροστά της, χωρίς αμφιβολία. Έχει έκταση και πάθος και με εξαίρεση τα 3 πρώτα κομμάτια που είναι εντελώς flat σαν ερμηνεία, στα υπόλοιπα εντυπωσιάζει αρκετά.
Πιο αναλυτικά τώρα. Όπως προανέφερα, τα τρία πρώτα κομμάτια (“Follow the angels”, “Away” και “Colder”) περνούν σχεδόν απαρατήρητα και αυτό για το λόγο ότι είναι «μια από τα ίδια», είναι κομμάτια που εύκολα φτάνουν στα airplays και ακούγονται ευχάριστα, ωστόσο δεν αποτελούν κάτι το καινούριο ή το ιδιαίτερο. Έρχεται η μετάβαση στο δίσκο με το σχεδόν οκτάλεπτο “Shadows embrace”, το οποίο είναι φανερά πιο heavy, με αρκετά μέτριο ρεφρέν, αλλά στο σύνολό του, αρκετά δυναμικό και αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι ναι, το έχουν και με τις συνθέσεις και μπορούν να γράψουν κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. “Collide” και “Through the dark” είναι οι δύο ατμοσφαιρικές rock μπαλάντες του δίσκου, αλλά είναι αδύνατο να μην σκεφτείς την απίστευτη ομοιότητα με αντίστοιχες των EVANESCENCE.
Το αποκορύφωμα του “All I am”, είναι το χορταστικό (09:37 σε διάρκεια) “Dark reflection”, το οποίο είναι το highlight του. Ένα εξαιρετικό progressive metal κομμάτι, με gothic στοιχεία, με μία τάση προς το symphonic, που μπορείς να πεις ότι τείνει προς KAMELOT ή προς EPICA, σίγουρα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Το πιο αξιοσημείωτο κομμάτι στις συνθέσεις των END OF ΤΗΕ DREAM, είναι τα heavy βιρτουοζικά κιθαριστικά solos, τα οποία έχουν αρκετά μεγάλο χώρο ανάμεσα στα κομμάτια, με έντονα ανατολίτικα περάσματα, που παράλληλα δένονται με τα έντονα πλήκτρα σε όλη τη διάρκεια του δίσκου.
Πρώτο δείγμα από τους END OF THE DREAM, θετικό κατά βάση. Υπάρχουν 2 βασικοί προβληματισμοί: αν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στη δισκογραφία, δεδομένου ότι (σύμφωνα με το βιογραφικό τους) από το 2010 διαμορφώνουν τα συγκεκριμένα κομμάτια, και δεύτερον, έχουν δύο εαυτούς, αρκετά διαφορετικούς και ίσως αντικρουόμενους, αυτόν που θέλει να πλησιάσει στους EVANESCENCE και αυτόν που πλησιάζει προς τους DREAM THEATER. Δεν είναι σίγουρο ότι μπορούν να συνδυαστούν αυτά τα δύο και στο “All I am” απλώς συνυπάρχουν.
7/10
Δέσποινα Δευτεραίου
