>
Φυσικά όλοι γνωρίζουμε πως ο Chris Impelliteri δεν είναι κάποιος «χτεσινός» μουσικός μα για κάποιο περίεργο τρόπο ποτέ δεν τον έχουμε στο μυαλό μας ή δεν περιμένουμε πότε θα κυκλοφορήσει το επόμενο του άλμπουμ! Σαφώς και υπάρχουν λόγοι που μπορούν να εξηγήσουν το (άδικο;) σκεπτικό μας, ή ακόμα πολύ περισσότερο το γιατί ποτέ δεν κατάφερε ο ίδιος να γίνει ένας κιθαρίστας τόσο διάσημος όσο ο Malmsteen ή ο Vinnie Moore για παράδειγμα. Μελωδικός, γρήγορος, τραχύς, φουριόζος αλλά ποτέ φασαριόζος από την άλλη, ο Impelliteri το 1987, όταν πρωτακούσαμε γι’ αυτόν, είχε όλο τον κόσμο στα χέρια του. Ήταν τα χρόνια που το speed/shred κιθαριστικό στυλ ήταν απολύτως οργασμικό για τα metal τεκταινόμενα της εποχής και τα κιθαριστικά άλμπουμ κυκλοφορούσαν κατά δεκάδες αλλά και πουλούσαν αρκούντως ικανοποιητικά. Με μια σειρά πολύ καλών άλμπουμ, αλλά μάλλον με κακή διανομή από τις εταιρίες του, ο Impelliteri απέκτησε ένα «όνομα» τέτοιο που τον ήξεραν πολλοί, αλλά το ξέχασαν ακόμα πιο πολλοί fans, ακροβατώντας πάντα ανάμεσα στην αφάνεια και την αναγνώριση από το πλατύ κοινό. Ποτέ όμως δεν σταμάτησε να ηχογραφεί και να κυκλοφορεί δίσκους, ακόμα και μετά το 2000, τα άλμπουμ του αν και δεν είχαν την παλιά λάμψη ήταν το λιγότερο αξιοπρόσεχτα.
Με το “Venom” όμως ο λαμπρός αυτός κιθαρίστας θα έρθει στο προσκήνιο να μας θυμίσει εκείνη την επική τριάδα των “Answer to the master”, “Screaming symphony” και “Eye of the hurricane”, ένα πραγματικό ταξίδι στον χρόνο, μια αναπάντεχη έκπληξη! Ειλικρινά δεν περίμενα να ανατιναχτούν τα ηχεία και τα ακουστικά μου από ένα τόσο στιβαρό, δυναμικό, μελωδικό κιθαριστικό speed heavy metal άλμπουμ! Δεν είναι πως το “Venom” έχει τρομερή παραγωγή και ο Impelliteri «χτίζει» συνεχώς πάνω σε riffs και σε καταιγιστικά solo, δεν είναι πως ο Rob Rock τραγουδά υπέροχα και οι συνθέσεις από την αρχή μέχρι το τέλος είναι υψηλού επιπέδου! Είναι το όλο συναίσθημα που αποπνέει και σε γυρίζει σε εκείνα τα ωραία metal χρόνια που άκουγες τέτοια άλμπουμ και νόμιζες πως ανακαλύπτεις ξανά το καλό heavy metal, χωρίς ακρότητες και μεγαλοστομίες! “Empire of lies”, “We own the night”, “Venom”, “Time machine”, απλά να αναφέρω μερικά τραγούδια που τραντάζουν συθέμελα το σπίτι κάθε γνήσιου μεταλλά! Τραχύ, άμεσο, δυνατό, μελωδικό metal, που δεν λυγίζει ούτε λεπτό από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο τραγούδι! Με πιο απλά λόγια, αν σας άρεσε το υπέροχο “Unleash the fire” των RIOT V, ε, εδώ θα κάνετε πάρτι!
9 / 10
Δημήτρης Σειρηνάκης
