>
Όταν είχε ξεκινήσει η μόδα των tribute άλμπουμ, υπήρξα ένθερμος οπαδός τους, αφού προσπαθούσα να δω πώς θα ερμήνευαν αγαπημένοι μου μουσικοί, τη μουσική των ειδώλων τους. Το θέμα μου όμως, με τη πάροδο των χρόνων, ήταν ότι ελάχιστοι έκαναν πραγματικές διασκευές και αρκούνταν σε επανεκτελέσεις, οπότε το πράγμα δεν είχε πια ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η μόδα, λοιπόν, των tribute άλμπουμ, έφτασε να φθαρεί πολύ σύντομα και πλέον βγαίνουν λίγα, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις, αξιόλογα παρόμοια δισκάκια.
Η περίπτωση του tribute στον Randy Rhoads, είναι εξ ορισμού πολύ ενδιαφέρουσα, αφού παίζουν αρκετοί κιθαρίστες που τον διαδέχτηκαν για λίγο ή περισσότερο, στη μπάντα του Ozzy Osbourne, κάνοντάς του ένα πραγματικό tribute και δίνοντας ακόμα μεγαλύτερη αξία στο δίσκο. Συγκεκριμένα έχουμε τον δικό μας, τον Gus G, που παίζει το “Revelation (Mother Earth)”, τον Bernie Torme στο “Flying high again” και τον Brad Gillis στο “Suicide solution”. Ιδιαίτερη αξία, έχει το “Crazy train”, με τον Tom Morello (RAGE AGAINST THE MACHINE) στην κιθάρα και τον Serj Tankian (SYSTEM OF A DOWN) στα φωνητικά, που δίνουν μία εντελώς διαφορετική πινελιά στο κομμάτι, η οποία όμως, σε τελική ανάλυση με άφησε αδιάφορο (εκτιμώ όμως την προσπάθεια για διαφορετικότητα).
Το σημείο στο οποίο υστερεί το tribute, όμως, είναι ότι στα 8 από τα 11 κομμάτια, τραγουδά ο Tim “Ripper” Owens. Δεν είναι ότι δεν τον εκτιμώ σαν τραγουδιστή (άσχετα με το ότι σχεδόν όλοι οι δίσκοι που έχει συμμετάσχει μετά την εποχή των JUDAS PRIEST, δεν μου αρέσουν όπως και η απόδοσή του σ’ αυτούς), αλλά αυτήν την ιδιαίτερη χροιά του Ozzy, δεν μπορείς να την αποδώσεις στριγγλίζοντας. Ιδιαίτερα αποτυχημένα κρίνονται και αρκετά από τα δεύτερα φωνητικά που έχει προσπαθήσει να βάλει, που εκτός από υπερβολικά, ακούγονται και αρκετά άστοχα. Άλλο ένα αρνητικό της δουλειάς αυτής, είναι το “Mr. Crowley”, όπου ξεκινά με τα πλήκτρα του αδερφού του σπουδαίου Randy Rhoads, του Kelle Rhoads, και μετά, προκειμένου να μπει η αγριοφωνάρα του Chuck Billy (TESTAMENT), αλλάζουν οι κλίμακες και είναι λες και ακούς ένα διαφορετικό τραγούδι.
Κάπου εδώ, δεν πρέπει να παραλείψω να αναφερθώ στο γεγονός, ότι υπάρχουν και δύο διασκευές σε τραγούδια των QUIET RIOT, όπου είχε παίξει ο πρόωρα αδικοχαμένος κιθαρίστας, κάνοντας το άλμπουμ πιο πλήρες. Συνολικά όμως, ενώ σε επίπεδο ονομάτων είναι κορυφαίο, η τελική εντύπωση που μου άφησε, είναι αυτή του ανικανοποίητου. Φταίει ότι ηχογραφήθηκε από τον Bob Kulick που έχει κάνει ένα σωρό παρόμοια άλμπουμ, φταίνε τα φωνητικά του Ripper, φταίει ότι δεν άκουσα κάτι ξεχωριστό; Ίσως και όλα αυτά μαζί.
5/10
Σάκης Φράγκος
